Κίνηση που θύμισε εποχές Παύλου…

Ο Γιώργος Κούβαρης γράφει για το «μεγάλο κόλπο» του Παναθηναϊκού με την απόκτηση του Ουέσλι Τζόνσον, στέκεται στα όσα αναμένεται να προσφέρει ο 32χρονος φόργουορντ όπως επίσης και στα ερωτηματικά που υπάρχουν, ενώ υπογραμμίζει ότι ήταν μια μεταγραφή από το «πάνω ράφι» που παρέπεμψε σε άλλες εποχές…

Η αλήθεια είναι ότι όταν πρωτοβγήκε στην επιφάνεια το όνομα του Ουέσλι Τζόνσον για τον Παναθηναϊκό το μεσημέρι της Κυριακής (21/7) η πρώτη μου αντίδραση ήταν: «Μπα, αποκλείεται. Δεν έρχεται αυτός…» Όμως μετά τα απαραίτητα τηλεφωνήματα για την επιβεβαίωση του ρεπορτάζ, το «αποκλείεται» άρχισε να παίρνει τη μορφή του «ρε, λες;»

Φαινόταν «too good to be true» για τους «πράσινους» αφού μιλάμε για παίκτη από το πάνω ράφι και τον οποίο θα μπορούσαν κάλλιστα να διεκδικήσουν ομάδες όπως η ΤΣΣΚΑ, η Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ, η Φενέρ, η Εφές. Δηλαδή οι ομάδες που έχουν τη δυνατότητα να σπαταλήσουν πολύ περισσότερα χρήματα από τον Παναθηναϊκό (σ.σ. για την εφορία και τις διαφορές που υπάρχουν με άλλες χώρες, δεν χρειάζεται να τα ξαναπούμε) και οι οποίες τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστούν και μονοπωλούν τις θέσεις των Final 4 της EuroLeague.

Ουέσλι Τζόνσον λοιπόν. Ένας παίκτης που έχει επιλεγεί στο νούμερο «4» του draft στο ΝΒΑ πριν από εννέα χρόνια. Μόνο ο Ντομινίκ Ουίλκινς είχε επιλεγεί πιο ψηλά από τον νέο παίκτη των νταμπλούχων, ο οποίος με τη σειρά του… ισοφάρισε τον έτερο μεγάλο Αμερικανό του Παναθηναϊκού, τον Μπάιρον Σκοτ. Ονόματα τα οποία προκαλούν «ίλιγγο» και παραπέμπουν στις χρυσές εποχές του ελληνικού μπάσκετ και των «πράσινων» μεταγραφών.

Σίγουρα η καριέρα του Τζόνσον δεν μπορεί να μπει στην ίδια ζυγαριά με τα δύο «τέρατα» του παγκόσμιου μπάσκετ που πέρασαν από το ΟΑΚΑ (σ.σ. άλλωστε θα ήταν και ιεροσυλία αν τολμούσαμε να τη βάλουμε) αλλά τηρουμένων των αναλογιών, των οικονομικών δεδομένων και των εποχών, πρόκειται για μια μεταγραφή από το «πάνω ράφι». Μια υπέρβαση της «πράσινης» διοίκησης και πιο συγκεκριμένα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, την οποία -κακά τα ψέμματα- λίγοι περίμεναν. Ειδικά μετά την απόκτηση του Τζίμερ Φριντέτ, ο μισθός του οποίου θα φτάσει στα 1,75 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο. Μια υπέρβαση που έχει σκοπό την μεγάλη ώθηση στην ομάδα ώστε να φανεί όσο το δυνατόν πιο ανταγωνιστική για το «βήμα παραπάνω» απέναντι στις ενισχυμένες ομάδες της EuroLeague.

Δεν είναι μόνο το επικοινωνιακό κομμάτι εκείνο που κάνει την διαφορά στη συγκεκριμένη κίνηση, αλλά το καθαρά και μόνο, αγωνιστικό. Ουσιαστικά ήταν ο παίκτης που έλειπε για να ολοκληρωθεί το παζλ του Παναθηναϊκού στη συγκεκριμένη θέση και ο οποίος θα έδινε όλα όσα έλειπαν από το ρόστερ. Όπερ και σημαίνει, αθλητικότητα, εξαιρετική άμυνα χάρη στο μάκρος του και το τεράστιο άνοιγμα χεριών (που φτάνει και στα 213 εκατοστά!), πολύ καλό transition παιχνίδι και αξιόπιστο σουτ από την περιφέρεια. Μπορεί να μην είναι ο παίκτης του 40%-45% στα τρίποντα, αλλά όταν βρεθεί στην κατάλληλη θέση θα σουτάρει με καλά ποσοστά. Είτε με στατικό σουτ (catch and shoot), είτε ύστερα από μία ντρίπλα.

Μαζί με τον Ιωάννη Παπαπέτρου θα «καλύψουν» με τον καλύτερο και πιο αποτελεσματικό τρόπο τη θέση του σμολ φόργουορντ, με τον Ρίον Μπράουν να «ανεβοκατεβαίνει» (ανάλογα με τις ανάγκες των αγώνων) στο «2» και στο «3». Αν συνυπολογίσει κανείς τον «μπόμπερ» Τζίμερ Φριντέτ, τον Νικ Καλάθη, αλλά και τον Ταϊρίς Ράις που έρχεται από πίσω, εύκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό ότι ο Παναθηναϊκός θα έχει μία από τις καλύτερες και πιο επικίνδυνες περιφέρειες της EuroLeague. Και η ειρωνεία ποια είναι; Μέχρι πέρυσι οι αντίπαλοι προπονητές άφηναν τους παίκτες του Παναθηναϊκού ελεύθερους να σουτάρουν. Τώρα δεν θα ξέρουν ποιον να… πρωτομαρκάρουν! Δείγμα του ότι το «περσινό πάθημα, έγινε μάθημα». Έλειπε το σουτ και φέτος φρόντισαν στον Παναθηναϊκό, όχι μόνο να το καλύψουν, αλλά να το… υπερκαλύψουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι αστερίσκοι όσον αφορά τον Τζόνσον οι οποίοι ωστόσο δεν μπορούν να καλύψουν τα (πολύ περισσότερα) θετικά στοιχεία που θα προσφέρει. Ο πρώτος αφορά το γεγονός ότι θα περάσει για πρώτη φορά τον Ατλαντικό προκειμένου να παίξει μπάσκετ στην Ευρώπη. Μπορεί όσον αφορά το ατομικό επίπεδο να αποτελεί παίκτη που μπορεί να κάνει την διαφορά αλλά θα πρέπει να προσαρμοστεί άμεσα και στα νέα δεδομένα που θα του παρουσιαστούν. Μπορεί να έρχεται ως πρώτο όνομα, αλλά στον Παναθηναϊκό δεν θα κρατάει εκείνος της μπάγκετα. Όπερ και σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνει άμεσα μέλος του συνόλου και να λειτουργεί μέσα από αυτό. Μια ανάλογη περίπτωση ήταν και ο Ντέρικ Ουίλιαμς, ο οποίος όχι μόνο προσαρμόστηκε άμεσα στην Μπάγερν, αλλά έφτασε στο σημείο να είναι ένα από πλέον περιζήτητα «τεσσάρια» στην EuroLeague με αποτέλεσμα να πάρει μεταγραφή στη Φενέρμπαχτσε. Αν προσαρμοστεί τόσο γρήγορα και ο Τζόνσον, τότε θα πρέπει να περιμένουμε μεγάλα πράγματα από τον Αμερικανό φόργουορντ.

Από εκεί και πέρα προέρχεται από την χειρότερη σεζόν της καριέρας του. Βέβαια εξαρτάται πώς βλέπει κάποιος το ποτήρι. Μισοάδειο ή μισογεμάτο. Δηλαδή αν θα λειτουργήσει ως κίνητρο για τον ίδιο προκειμένου να ξαναβρεί τον καλό του εαυτό μέσα από τον Παναθηναϊκό ή αν πράγματι η καριέρα του βρίσκεται σε πτώση. Πάντως για έναν παίκτη που αμείβονταν με 6,1 εκατομμύρια δολάρια στο ΝΒΑ, να δεχθεί να πάει στην Ευρώπη με το 1/6 των χρημάτων (σ.σ. 1/4 για να είμαστε πιο ακριβείς ελέω εφορίας στο ΝΒΑ), για μένα δείχνει κίνητρο και όχι «αρπαχτή». Γιατί κάλλιστα θα μπορούσε να βρει ανάλογο συμβόλαιο στο ΝΒΑ.

Επίσης πέρυσι είχε ρίξει σημαντικά τους μέσους όρους του, αγωνίστηκε λιγότερο σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές του στο ΝΒΑ, ενώ βρίσκεται σε απραξία από τον περασμένο Απρίλιο. Όμως από τη στιγμή που θα έχει μια ολόκληρη προετοιμασία μπροστά του με τον Παναθηναϊκό (άλλωστε κάτι ανάλογο ισχύει και για τον Φριντέτ) θα έχει όλον τον χρόνο μπροστά του για να βρεθεί στην επιθυμητή κατάσταση με την έναρξη των επίσημων αγωνιστικών υποχρεώσεων.

Πηγή: gazzeta.gr

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ...