Καρδιά μου μην ανησυχείς… (Pics)

Ο Γιώργος Θεοφάνους το 2002 (πόσο μακρινό φαίνεται) έγραφε τους στίχους και τη μουσική για το πρώτο τραγούδι που μου έρχεται κάθε φορά στο μυαλό όταν βλέπω τον πανηγυρισμό με τις καρδούλες στο ποδόσφαιρο. Ο Αντώνης Ρέμος λοιπόν τραγουδάει “Καρδιά μου μην ανησυχείς, δεν θα χωρίσουμε εμείς…”

Τώρα που κολλάει αυτό με τη μπάλα, μέσα στο μυαλό μου… μόνο ο Θεός το γνωρίζει. Στη φαντασία μου πάντως, ο κάθε ποδοσφαιριστής που πετυχαίνει τέρμα το σιγοτραγουδά, έχοντας κατά νου θα πετύχω και άλλα, καρδιά μου. Τώρα αν θέλει να δείξει την αγάπη προς της ομάδα στους φιλάθλους και τα λοιπά και τα λοιπά… εντάξει καλό και αυτό.

Συνηθίσαμε να χαζεύουμε το Γκάρεθ Μπέιλ να το κάνει αυτό με μεγάλη επιτυχία. Τυχερή η Τότεναμ, που από τότε που ο Ουαλός άσσος αποφάσισε να ελέγχει ολόκληρη “πτέρυγα” στα παιχνίδια δίχως να τον σταματάει τίποτα και να σκοράρει, “πάσαρε” και μία καρδιά στο τηλεοπτικό φακό. Τώρα βέβαια, ο νυν Μαδριλένος, από μαύρο πρόβατο που τον είχαν και για διώξιμο κάποτε, μοιράζει απλόχερα την καρδιά του… respect από μένα γιατί φαντάζει και το τέλειο trollάρισμα.

Ευρώπη και λοιπός κόσμος μαζί από κοντά και Superleague “υιοθετούν” ένα νέο τύπο πανηγυρισμού. Δεν το κρύβω έχει και τη πλάκα του αλλά βρε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές κάντε σωστά, τα χέρια ενώνεται δεν χειρουργείται κιόλας…

Τελευταία ερέθισμα…ποιος άλλος. Σε αυτή την εκπληκτική βραδιά για τους φίλους του Ολυμπιακού που έχουν ξεκινήσει να στήνουν το άγαλμα του Ρομπέρτο μετά τη νίκη επί της Μπενφίκα, παράλληλα και την μεγάλη ευκαιρία για πρόκριση στους 16 της κορυφαίας διασυλλογικής οργάνωσης. Εγώ σταματάω στο 13ο λεπτό… όχι στο τέρμα του Μανωλά, αλλά στον πανηγυρισμό του (συγνώμη αν έστω και ένας φίλος της ΑΕΚ διαβάζει τώρα).

Και πάμε στα δικά μας…τα τοπικά ναι αυτά. Ψάχνοντας στο αρχείο του ArenaLarissa.gr, τι να δω! Αυτές οι καρδιές εμφανίζονται παντού… πάμε πρόπερσι στο Παραπόταμος – Αμπελόκηποι, ο Δημήτρής Σαρρής έχει πετύχει τέρμα, τα χέρια δημιουργούν μία καρδιά, ενώ η χαρά στο πρόσωπό του είναι φανερή.

Τη φετινή σεζόν σιγά μην δεν βρίσκαμε κι εδώ κάτι. Να είναι καλά όλη η ομάδα που τέτοιες ευκαιρίες δεν τις χάνει με το φακό της κάμερας. Για να μην αδικήσω την ομάδα της ΑΕΛ, θα ξεκινήσω με αυτή. Ένα μήνα πριν στις 6 Οκτωβρίου, η ΑΕΛ κερδίζει τη Δόξα Κρανούλας με 4 – 0. Σε αυτό το παιχνίδι ο Δημήτρης Πλιάγκας σχηματίζει τη καρδιά και την αφιερώνει στους φίλους της ομάδας δείχνοντας έτσι τη μεγάλη του αγάπη και τους στόχους που είναι και αρκετά υψηλοί.

Στη συνέχεια πάμε στη πρώτη κατηγορία του Νομού. Θα το πάω χρονικά και πάλι, με το Παραπόταμο να υποδέχεται το Αβέρωφ. Το παιχνίδι “ματσάρα” κατά τα γραπτά. Η ομάδα του Γιάννη Αλεξούλη κερδίζει σε μία αναμέτρηση με ανατροπές του σκορ 3 – 4 με τον Τριαντάφυλλο Σερίφη να πετυχαίνει τέρμα και η καρδιά να δείχνει πως “χτυπά”, αν και δεν φαίνεται.

Το τελευταίο παιχνίδι παιχνίδι διεξήχθη λιγότερο από ένα μήνα. Μεταφερόμαστε στη Χάλκη με τον Ηρακλή να υποδέχεται την ΑΕΔ Νίκαιας σε ένα ακόμα γειτονικό ντέρμπι. Εύκολη επικράτηση για τους γηπεδούχους με 4 – 1, αλλά στο δεύτερο τέρμα ο Χρήστος Βογιατζής με απευθείας εκτέλεση φάουλ από τα 30 μέτρα να στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα… η καρδιά “λειτουργεί” και εδώ άψογα.

Μετά από όλα αυτά προσπαθώ να καταλάβω γιατί τελικώς τόσος ντόρος με τις καρδούλες… Σαν συνωμοσιολόγος της κακιά ώρας, βρήκα και εκεί τη λύση. Με τεράστια σιγουριά (και ακόμα πιο μεγάλη δόση χιούμορ), είμαι σίγουρος ότι η Ολλανδία είναι η απάντηση. Τι εννοώ ακριβώς; Χέρενφεν ή αλλιώς “καρδούλες”. Φαίνεται και στη φανέλα της άλλωστε. Για να προλάβω βέβαια και κάποια σχόλια, όχι γνωρίζω και άλλες ομάδες με καρδιές (ναι και τη Χαρτς από Σκωτία πλευρά), αλλά έχουμε και εμείς τις συμπάθειές μας.

Εννοείται πως θα περιμένουμε και άλλες καρδούλες από τους ποδοσφαιριστές, είναι ένας ωραίος πανηγυρισμός της εποχής, ενώ κλείνοντας αυτό κείμενο θα αναφέρω δύο στίχους ακόμα… “Καρδιά μου καημένη πως βαστάς και δεν ραγίζεις”!!!

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ...