Ο (υπ)αρχηγός της Α.Ε.Κ. και επιτέλους προπονητής!

Ο Γιώργος Τσακίρης γράφει για την Ένωση και το ποδόσφαιρο που απαιτείται πάντα κανονικός προπονητής (όπως αποδεικνύεται με τον Καρέρα), εστιάζει σε πρόσωπα και έχει υστερόγραφα.

Αναμφισβήτητα η αγωνιστική που μας πέρασε και δη η αναμέτρηση της ΑΕΚ με αντίπαλο την ΑΕΛ έχει αρκετά πρόσωπα για να εστιάσει κανείς. Από το πορτογαλικό παρεάκι που επέβαλλε τους… νόμους του, στον τύπο που κάθεται στον πάγκο, έως το μπουθ του ΟΑΚΑ και τη συνάντηση-σύσκεψη του Δημήτρη Μελισσανίδη με τον Ίλια Ίβιτς. Έχει κι άλλα εννοείται… Όμως θαρρώ πως όσο συνεχίζουμε να βιώνουμε τη νέα αγωνιστική κατάσταση στην Ένωση και να γνωρίζουμε στο χορτάρι (και έξω από αυτό) τον Μάσιμο Καρέρα, υπάρχει κάτι πιο σημαντικό, το οποίο στο ποδόσφαιρο θα πρέπει να είναι το αυτονόητο, όπως ισχύει για παράδειγμα σε άλλες χώρες. Τι θέλω να πω με αυτό; Μα φυσικά ότι τα πάντα στο ποδόσφαιρο αρχίζουν και τελειώνουν σε μια ομάδα (πάντα εστιάζοντας στο αγωνιστικό αποκλειστικά) στον τύπο που κάθεται στην άκρη του πάγκου!

Ο προπονητής είναι το Α και το Ω για να επιτύχει, ή να πρωταγωνιστήσει, ένα ποδοσφαιρικό τμήμα. Πιο σώστα η κατάλληλη επιλογή για τη τεχνική ηγεσία μιας ομάδας είναι τα πάντα στο χώρο του κορυφαίου ομαδικού αθλήματος στον πλανήτη! Συνιστά φυσικά μια σκέψη και ένα συμπέρασμα το οποίο εκτιμώ πως όλοι το ‘χουν -πάνω κάτω- στο ίδιο επίπεδο στο μυαλό τους. Η πλειοψηφία, για να μη προσθέσω τη λέξη «συντριπτική», αναγνωρίζει πως για να πετύχει μια ομάδα και να μπορέσει να εξελιχθεί και να προοδεύσει, οφείλει να ‘χει καλό, κανοκικό και ικανό προπονητή στον πάγκο της.

Αυτό της συμβαίνει τώρα της ΑΕΚ. Δεν ξέρω αν στο τέλος της σεζόν θα έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι «κιτρινόμαυροι» ταλαιπωρήθηκαν μεν, αλλά βρήκαν προπονητή για να πορευτούν και να επενδύσουν πάνω του δε. Αυτό που γνωρίζω όμως και αντιλαμβάνομαι είναι ότι ο Ιταλός έως σήμερα που γράφουμε αυτές τις λέξεις την κάνει σωστά τη δουλειά και μοιάζει να είναι αυτό που αναζητούσε η Ένωση: έναν προπονητή χωρίς ημερομηνία λήξης…

Στο ποδόσφαιρο βέβαια όλοι και όλα κρίνονται από τα αποτελέσματα. Μπορεί αυτά να αλλάξουν για την ΑΕΚ του Καρέρα και μαζί να διαφοροποιηθεί και το συμπέρασμα για τον προπονητή. Ωστόσο απ’ όσα έχω δει έως σήμερα δεν πρόκειται για τέτοια περίπτωση τεχνικού. Οψόμεθα… Για την ώρα θα… ζήσουμε με το σήμερα, το χθες και το έως τώρα. Δεν γίνεται να προβλέψουμε το μέλλον, δεν είμαστε Νοστράδαμοι, οπότε κάνουμε focus σε αυτά που βιώνουμε τώρα, με αυτά αναλύουμε τα πράγματα και προχωράμε.

Η ΑΕΚ επί των ημερών του Ιταλού τεχνικού έχει ένα πολύ διαφορετικό (απόλυτα θετικό) στοιχείο απ’ ότι συνέβαινε έως τώρα. Πρόκειται για το διάβασμα του αντιπάλου της… Ο Καρέρα δεν έχει ακόμη -ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων- πιαστεί αδιάβαστος στις αναμετρήσεις των «κιτρινόμαυρων» με τον ίδιο στη τεχνική τους ηγεσία. Σε όλα τα παιχνίδια η Ένωση παρουσιάζεται απόλυτα διαβασμένη σχετικά με τον τρόπο που αγωνίζεται ο αντίπαλός της και έχει όλες τις λύσεις και τις απαντήσεις. Πράγμα πολύ σημαντικό ειδικά για το άμεσο μέλλον και τα δύσκολα ματς που έρχονται άμεσα (όπως το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό), αλλά και στο τέλος της σεζόν στη διαδικασία των πλέι οφ…

Εννοείται πως δεν είναι το μοναδικό που δείχνει να ‘χει αλλάξει. Υπάρχει το άριστο πρέσινγκ στο πρώτο τρίτο του αντιπάλου, το σωστό κάθετο παιχνίδι και ας μην απειλεί (ακόμα) σε όλο το διάστημα του αγώνα η ΑΕΚ, η ένταση και η απόλυτη συγκέντρωση που διακρίνει τους ποδοσφαιριστές και φυσικά η πειθαρχία και η σωστή απόδοση στη τακτική προσέγγιση ή επιλογή αν προτιμάει κανείς του προπονητή. Υπάρχουν κι άλλα στα οποία δεν χρειάζεται να εστιάσουμε ακόμη, όπως για παράδειγμα, η δικαιοσύνη που αισθάνονται ότι υπάρχει με τον Καρέρα στα Σπάτα όλοι οι παίκτες με αποτέλεσμα να διαλύεται εντός αποδυτηρίων το «εγώ» (έστω και σε παρεάκια) και να επικρατεί και να επιβάλλεται το «εμείς».

Τα μαντάτα είναι καλά για την ΑΕΚ από τον Καρέρα. Μακάρι να γίνουν καταπληκτικά και η ομάδα να ‘χει βρει τον προπονητή που θα την οδηγήσει στην εποχή της Νέας Φιλαδέλφειας…

Το δεύτερο σημαντικό πρόσωπο της αναμέτρησης με την ΑΕΛ είναι αναμφισβήτητα ο (υπ)αρχηγός της Ένωσης: ο Σιμόες… Ο Πορτογάλος χαφ της ομάδας που έχει γίνει ένα με την ομάδα αφού τα χρόνια του σε αυτή τον έχουν κάνει ζωντανό κομμάτι της ιστορίας της και ο οποίος πάντα λειτουργεί και διακρίνεται ως ένας τίμιος και πιστός στρατιώτης της ΑΕΚ και του εκάστοτε προπονητή του. Ένα παιδί που επειδή ακριβώς είναι χρόνια στην ομάδα, επειδή συνιστά τον (υπ)αρχηγό της, επειδή έχει γίνει δεύτερη πατρίδα του η Ελλάδα και δεύτερη οικογένειά του η ΑΕΚ, στις στραβές τα ακούει περισσότερο απ’ όσο θα του έπρεπε!

Αυτό ισχύει και για τον Πέτρο Μάνταλο. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Σιμόες… Θα σημειώσω κάτι που είχε πει στο παρελθόν ο Γιάννης Ιωαννίδης όταν ήταν στον Ολυμπιακό και πήγαινε να παίξει στην Θεσσαλονίκη απέναντι στον Άρη (κυρίως τότε το έλεγε) και τον έβριζαν και τον έκραζαν απίστευτα ακόμη και πρόσωπα πολύ κοντινά του που μετά ή πριν το εκάστοτε ματς ήταν δίπλα του κι ας ήταν ο ”εχθρός”. «Δεν τους κακίζω αυτούς. Γιατί αντιδρούν έτσι επειδή σε έχουν αγαπήσει πολύ, πάρα πολύ». Αυτό ισχύει, σε μικρότερο βαθμό φυσικά αφού δεν μιλάμε για παίκτη που να πήγε σε αντίπαλο, με τους Μάνταλο και Σιμόες… Τους έχουν λατρέψει οι Ενωσίτες, τους νιώθουν οικογένειά τους και δυστυχώς στα άσχημα και τα αρνητικά, πάντα ξεσπάς σ’ αυτούς που αισθάνεσαι (αδίκως) ότι έχεις ένα λόγο παραπάνω για να τους τα… χώνεις.

Ο Πορτογάλος μέσος δεν ήταν MVP στο ΟΑΚΑ και στην αναμέτρηση με την ΑΕΛ όπως είπε ο Ολιβέιρα θέλοντας βέβαια να αποθεώσει τον συμπατριώτη του. Ο (υπ)αρχηγός της ΑΕΚ ήταν ο κορυφαίος του αγωνιστικού χώρου ανάμεσα στις δυο ομάδας, όχι απλά ο πολυτιμότερος, αυτός ήταν (σ.σ.: πολυτιμότερος) όντως ο Ολιβέιρα χάρη στην ασίστ και το γκολ του. Ο καλύτερος του γηπέδου όμως ήταν ο Σιμόες, αυτή είναι η αλήθεια… Όπως και το γεγονός ότι συνιστά μέσο που διακρίνεται ως κόφτης (ατελείωτα κοψίματα, κλεψίματα, τρεξίματα) και όχι για την οργάνωση του παιχνιδιού της εκάστοτε ομάδας που ανήκει. Αυτό αν ξεμπερδέψουν ορισμένοι στο μυαλό τους θα είμαι μια χαρά…

Σημαντικός για μια ακόμη φορά και ο Πέτρος Μάνταλος. Δυο ασίστ με αντίπαλο την ΑΕΛ. Ήδη έχει φτάσει τις οκτώ και έχει σημειώσει και πέντε γκολ… Καλή σεζόν για τον αρχηγό χωρίς αντίκρυσμα έως τώρα! Ενώ ευχάριστο μαντάτο αποτελεί και το δεύτερο καλό παιχνίδι του Έλντερ Λόπες ο οποίος ήταν καλύτερος τούτη τη φορά και στα αμυντικά του καθήκοντα (συγκριτικά με εκείνο στην Τρίπολη προ ημερών). Ενώ και ο Βράνιες μοιάζει να ‘χει βρει τον εαυτό του και τον άνθρωπο που τον έχει σε… καταστολή από τις αυτοκαταστροφικές τάσεις που έχει όταν λείπει ένας σοβαρός και ικανός τεχνικός να τον δουλέψει στο χορτάρι και στο μυαλό.

Γιατί όπως και να ΄χει καταλήγουμε εκεί που ξεκινήσαμε: αν έχεις κανονικό προπονητή (άντε και τύχη στο ποδόσφαιρο) διάβαινε!

Υγ: Στα μεταγραφικά μπήκαμε στην εβδομάδα ουσιαστικών και οριστικών εξελίξεων. Όπως στην υπόθεση του Τάνκοβιτς για παράδειγμα… Όπως και για την περίπτωση της εύρεσης αριστεροπόδαρου στόπερ. Διότι σύμφωνα με το ρεπορτάζ ΜΟΝΟ τέτοιον θέλει και έχει ζητήσει ο Μάσιμο Καρέρα. Δεν ξέρω αν ισχύει στο ενδεχόμενο να βρεθεί ένας εξαιρετικός γενικά κεντρικός αμυντικός που θα αποδίδει και ως αριστερό στόπερ κι ας παίζει με το δεξί τη θέση. Θα μου έκανε ανώμαλο να μην το αποδεχτεί ο Ιταλός. Αλλά ευτυχώς εμείς δεν είμαστε προπονητές και μέσα στο μυαλό κανενός. Το γεγονός σαν ρεπορτάζ οφείλουμε να σας μεταφέρουμε κι αν θέλουμε να το κρίνουμε…

Υγ2: «Τι μπορεί να φέρει ρε Τσακ η συνάντηση των τεσσάρων για το ελληνικό ποδόσφαιρο; Μπορεί να ‘χει ένα καλό αποτέλεσμα;», με ρωτάνε πολλοί φίλοι της ΑΕΚ και δεν έχω ΚΑΜΙΑ απολύτως απάντηση να τους δώσω. Να πω ότι αισιοδοξώ θα είμαι ΨΕΥΤΗΣ… Μόνο αν η UEFA θέλει να το λήξει και να το φτιάξει μπορεί αρκεί να ΜΗΝ εμπιστεύεται κανέναν που προσπαθεί και γίνεται χαλίφης στη θέση του χαλίφη… Για φέτος είμαι της άποψης ότι δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος για να είναι κανείς στα κάγκελα (όπως συμφωνούσαμε με τον αδερφούλη μου τον Άκη Γεωργίου σε αυτό, δική του έκφραση το «στα κάγκελα» να τα λέμε όλα) από όσους διεκδικούν το πρωτάθλημα και γενικά που συμμετέχουν σε αυτό. Παράπονα θα υπάρξουν όπως και γκρίνια. Σαφέστατα… Αλλά δεν δικαιολογούν ΚΑΜΙΑ ομάδα να μιλάει για σφαγές και… μαχαιρώματα! Την Τετάρτη πάντως που ‘χει τη συνάντηση αυτή εμείς θα πάμε Βόλο, να δούμε ΑΕΚ, τι καλύτερο απ’ αυτό.

Υγ3: Αυτό που απαιτείται τώρα απ’ την ΑΕΚ είναι πολύ απλό όσο και δύσκολο… Νίκη στον Βόλο απέναντι στην τοπική ομάδα και επικράτηση στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ προτού σφραγίσει την πρόκριση στο Κύπελλο με τον Αστέρα Τρίπολης. Αυτά ακριβώς… Κοινώς τρεις νίκες και μόνο νίκες! Όμως οφείλει να κοιτάζει ματς το ματς. Έτσι θα ‘χει περισσότερες πιθανότητες να το πετύχει…

Υγ4: Νίκες παντού για την ΑΕΚ: ποδόσφαιρο, μπάσκετ (11η σερί στο πρωτάθλημα), χάντμπολ, βόλεϊ (γυναικών). Και κάτι θα ‘χω χάσει… Ένα ιδανικό -κιτρινόμαυρο- διήμερο! Όχι, όμως, θα σημειώσω… Διότι οι νίκες σε μπάσκετ και χάντμπολ πρέπει να προκαλέσουν αφύπνιση και όχι χαλάρωση. Ειδικά στο χάντμπολ όπου η Ένωση για μένα ήταν σα να έχασε από τον ΠΑΟΚ τον οποίο κέρδισε με ένα γκολ μόνο διαφορά. Αυτό ήταν ήττα… Και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίσουν και εντός ομάδας. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία!

Πηγή: gazzetta.gr

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ...