Τι είδαμε στην ιδιαίτερη «πρώτη» των Νάτχο και Μεριά

Ο Κ. Νικολακόπουλος καταγράφει στο blog του στο gazzetta την εικόνα δύο εκ των μεταγραφών του Ολυμπιακού σε ένα ιδιαίτερο γι΄ αυτούς παιχνίδι.

Το παιχνίδι με την Μπέτις είχε μία ιδιαιτερότητα για δύο ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, τον Μεριά και τον Νάτχο.

Ο μεν Τυνήσιος διεθνής έπαιξε για πρώτη φορά στην καριέρα του σε αγώνα ευρωπαϊκής διοργάνωσης-με τον Ολυμπιακό είχε δύο συμμετοχές, και τις δύο σε αγώνες πρωταθλήματος και δη τους θεωρητικά λιγότερο δύσκολους (με Λεβαδειακό και ΠΑΣ), σε σχέση με εκείνον με τον Αστέρα. Ο δε αρχηγός της Εθνικής ομάδας του Ισραήλ έπαιξε για πρώτη φορά ένα πραγματικά μεγάλο κομμάτι παιχνιδιού του Ολυμπιακού (60 λεπτά) και δη το πρώτο του στα «ερυθρόλευκα» σε επίπεδο Κυπέλλων Ευρώπης. Οι προηγούμενες τρεις συμμετοχές του, όλες στο πρωτάθλημα ήταν πέντε, δέκα και 15 λεπτά αντίστοιχα.

Τα σημειώνω αυτά, γιατί νομίζω ότι έχει ένα ενδιαφέρον να δούμε τι μας έδειξαν οι δύο αυτοί καινούργιοι άσοι του Ολυμπιακού σε αυτό το προφανέστατα δυσκολότερο παιχνίδι της ομάδας στη φετινή σεζόν μέχρι στιγμής.

Ο Μεριά κατ΄ αρχάς μπήκε στο παιχνίδι φανερά τρακαρισμένος-όχι παράλογα. Για να μην τα στρογγυλεύουμε, είχε κάποια προβλήματα. Από την πρώτη μονομαχία, ο αντίπαλος φορ τον έβαλε πλάτη κι ευτυχώς που είχε γρήγορη επιστροφή ο Ομάρ και καθάρισε. Και πριν συμπληρωθεί καν το πρώτο δεκάλεπτο είχε ένα διώξιμο από την περιοχή του Γιαννιώτη, που ήταν πάσα σε αντίπαλο. Στη συνέχεια άρχισε να πατάει καλύτερα, αλλά όχι γερά, όπως φάνηκε και σε ένα «άσχημο» τσαφ που έκανε στη μικρή περιοχή στο δεύτερο ημίχρονο. Ακόμη κι όταν με ωραία ενέργεια πήρε την μπάλα δυναμικά από ένα κυνηγό της Μπέτις, επιχείρησε να κάνει…ντρίμπλα κι έτσι παραχώρησε ένα πλάγιο άουτ.

Γενικά την εμφάνιση του Αφρικάνου κεντρικού αμυντικού δεν την λες κακή-αλλά σίγουρα δεν την λες και καλή. Είχε τρεις καλές επεμβάσεις, αλλά για να καταλάβουμε π.χ. τη διαφορά, ο Βούκοβιτς έκανε μεν εκείνο το τραγικό λάθος, αλλά είχε τετραπλάσιες επεμβάσεις (12), όντας πολύ πιο πολύτιμος για την ομάδα…Με προβλημάτισε γιατί στις δύο σέντρες που έγιναν προς το μέρος του στην περιοχή του Γιαννιώτη, ο Μεριά έχασε και τις δύο κεφαλιές, στο α΄ ημίχρονο από τον Λεόν και στο β΄ από τον Μορόν (με τον Τυνήσιο να μένει καρφωμένος στο έδαφος). Ήταν τυχερός ο «ερυθρόλευκος» γκολκίπερ που η πρώτη κεφαλιά πήγε πάνω του κι η δεύτερη έφυγε άουτ, αφού κι οι δύο ήταν από εξαιρετικές θέσεις, ιδίως η δεύτερη, με τον Λάζαρο επίσης να μην μαρκάρει σωστά τον Ισπανό φορ.

Ο Νάτχο αγωνίστηκε σε θέση αμυντικού μέσου, ενθυμούμενος λίγο τα παλιά του, αφού τα τελευταία χρόνια παίζει περισσότερο σαν 8άρι. Θα ήταν ψέμα να ισχυριστώ ότι μας εντυπωσίασε. Αλλά την απόδοση του εγώ θα την χαρακτήριζα θετική. Δεν έβγαλε μεγάλη ενέργεια στο παιχνίδι του, δεν είχε πολλά τρεξίματα, όμως ας λάβουμε υπόψιν του ότι έχασε την προετοιμασία κι ότι ποτέ του δεν ήταν τέτοιος τύπος χαφ-και δύσκολα θα γίνει στα 30 προς 31 του. Ας αναγνωρίσουμε δε ότι έκανε αρκετά καλά τη δουλειά του.

Αφενός μεν έσπευδε να βοηθήσει τα στόπερ, να πιέσει τον αντίπαλο, να εμποδίσει ένα σουτ, αφετέρου έβγαζε μία ψυχραιμία και μία ηρεμία, άλλαζε σωστά το παιχνίδι, έπαιζε με τη μία, ξεκινούσε επιθέσεις από πίσω και μία φορά βγήκε και μπροστά, στη μεγάλη ευκαιρία του Φετφατζίδη. Είχε ένα καλό κόψιμο, είχε και τις άτυχες στιγμές του: δύο πάσες του δεν ήταν καλές και μία φορά του έκλεψαν την μπάλα. Νομίζω ότι έβγαλε μία ποιότητα κι έδειξε ότι μπορεί να δώσει λύσεις και στη θέση Νο 6, έστω κι αν δεν είχε αυτό που λέμε πολυσύνθετη παρουσία.

Θα έλεγα ότι η εικόνα τους, με τα συν και τα πλην, περισσότερο δικαίωσε τον Μαρτίνς, που γενικά εμπιστεύεται περισσότερο τον Μιράντα στη θέση του δεξιού στόπερ και τον Μπουχαλάκη στη θέση του αμυντικού χαφ. Με τη διαφορά ότι ο Πορτογάλος κεντρικός αμυντικός ενώ έχει «γεμάτες» εμφανίσεις, είναι ακόμη επιρρεπής στο λάθος, ο δε Έλληνας διεθνής χαφ έχει ρίξει στροφές στα τελευταία παιχνίδια, παίζοντας για πρώτη φορά στην καριέρα του στον Ολυμπιακό τόσα πολλά ματς μαζεμένα.

Και πρέπει να δεχθούμε και κάτι άλλο: μία πρώτη εικόνα από ένα δύσκολο παιχνίδι είναι αυτή για τον Μεριά και τον Νάτχο. Ασφαλής δεν είναι. Και σαφώς ο Ισραηλινός έχει το αβαντάζ της εμπειρίας που τον βοηθάει να σταθεί πιο άνετα, σε σχέση με τον Τυνήσιο, που πρώτη φορά βγαίνει από την πατρίδα του και λογικό είναι ακόμη να ψάχνεται, μην έχοντας κάνει κι αυτός προετοιμασία με τον Ολυμπιακό. Επειδή όμως τα αποτελέσματα πάντοτε «καίνε» τον Ολυμπιακό και δεν έχει πολυτέλεια άλλων εποχών σε στραβοπατήματα, θεωρώ ότι έχει σημασία η διαχείριση από πλευράς προπονητή. Σε ποια παιχνίδια δηλαδή θα παίζει ο κάθε παίκτης, ανάλογα με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Απλά ας έχουμε στο μυαλό μας ότι κι ο Μαρτίνς τώρα μαθαίνει τους παίκτες του. Ειδικά δε όσους δεν είχε από την αρχή της προετοιμασίας…

Πηγή: gazzeta.gr

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ...