Το αντίο του Τσάβι στον Ινιέστα «Και έλεγαν ότι δεν θα μπορούσαμε να παίξουμε μαζί»!

Ο «αδερφός» του, ο απόλυτος παρτενέρ, ίσως η κορυφαία παρέα στα χαφ. Ο Αντρές Ινιέστα λέει αντίο στην Μπαρτσελόνα και ο Τσάβι τον αποχαιρετά με μία όμορφη καταγραφή όσων έζησαν μαζί.

«Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα να παίζει ο Αντρές. Ηταν μία κατηγορία πιο κάτω. Κάποιος από το club μου είπε τότε: “Τσάβι, κάτω βρίσκεται ένας πιτσιρικάς που κάνει θαύματα. Λένε ότι είναι εκπληκτικός. Οτι είναι εκείνος και όλοι οι άλλοι. Είναι ο Αντρές και μου μοιάζει τόσο πολύ με σένα”. Αλλά όταν τον είδα να παίζει, μου φάνηκε διαφορετικός. Οτι είχε καλύτερη ντρίμπλα, ότι μπορούσε να παίξει στην πλευρά. Εγώ έπαιζα σαν ¨4”, όπως ο Γκουαρδιόλα παλιά και ο Μπουσκέτς τώρα. Ο Αντρές αντιθέτως, μπορούσε να παίξει και στο 4 και 8 και στο 6, ακόμα και ως εξτρέμ. Από μικρό παιδί είχε όμως κάτι που έχουν οι μαέστροι.. Ο τρόπος που χρησιμοποιούσε το σώμα του, το πώς υποδεχόταν την μπάλα και με τα δύο του πόδια. Τώρα μπορεί να μοιάζει κάτι φυσιολογικό, αλλά εκείνη την εποχή ήταν κάτι πρωτοποριακό. Το πιο εκπληκτικό όμως που έκανε, ήταν το να μπορεί να χειρίζεται με τέτοιο μοναδικό τρόπο την μπάλα, δίχως να χρειάζεται καν να να την ακουμπήσει.

Τον έβλεπες να αγωνίζεται έτσι και ήταν κάτι θεαματικό. Εκείνο που μπορούσες να σκεφτείς, εκείνος το έκανε πράξη στο χορτάρι. Ηταν λες και άκουγε τις σκέψεις σου και τις υλοποιούσε. Σταδιακά άρχισε να το κάνει με τέτοια άνεση, που ήταν λες και δεν χρειαζόταν να σκεφτεί καν την κίνηση. Ο Αντρές έπαιζε πάντα με το κεφάλι ψηλά και δεν έχανε μπάλες. Οσα δηλαδή εμείς χρειαστήκαμε χρόνια δουλειάς για να τα καταφέρουμε, εκείνος που ήταν τέσσερα χρόνια μικρότερος, τα έκανε λες και τα είχε από πάντα μέσα του.

Για εμένα ο Αντρές είναι ο πιο ταλαντούχος Ισπανός ποδοσφαιριστής που έχω δει. Και εάν μιλήσουμε για το ν χαρακτήρα του, αυτός είναι ακόμα πιο ξεχωριστός. Παράδειγμα προς μίμηση, αλτρουιστής, ομαδικός, νικητής, ηγέτης εντός και εκτός γηπέδου, αυτός που ζητάει την μπάλα στα δύσκολα. Ο Αντρές πάντα ήθελε την μπάλα, όταν όλοι οι άλλοι φοβούνταν να την πάρουν. Αυτό σημαίνει να έχεις προσωπικότητα, να είσαι ηγέτης πραγματικός. Και την ίδια στιγμή να μένεις σιωπηλός, αυθεντικός. Εγώ, που σε όλη την καριέρα μου υπήρξα πασαδόρος, είχα ανάγκη γύρω μου από παίκτες όπως ο Αντρές, ο Λιονέλ, ο Μπουσκέτς. Εσείς όλοι υπήρξατε οι καλύτεροι συνεργάτες που θα μπορούσα να έχω ποτέ.

Και δεν ξέρω πώς το κατάφερνε, αλλά ο Αντρές πάντοτε εμφανιζόταν την πιο δύσκολη στιγμή και με έβγαζε από τη δυσκολία. “Δες με, εδώ είμαι”, μου φώναζε και ζητούσε την μπάλα. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι δεν χρειαζόταν σχεδόν ποτέ να μιλάμε στο γήπεδο. Στα όσα χρόνια παίξαμε μαζί, πάντα καταλαβαινόμασταν με μία ματιά, με τη γλώσσα του σώματος. Την ώρα του αγώνα πολλές φορές τον κοιτούσα και σκεφτόμουν: “Πώς ξέφυγες πάλι; Τι δαιμόνια ήταν αυτά που έκανες; Αυτό ήταν απίστευτο”. Για εκείνον όμως δεν υπήρξε ποτέ, τίποτα αδύνατο να συμβεί.

Περισσότερα σε λίγο…

 

Πηγή: gazzeta.gr

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ...