The Δay Aφθer Toμoρρow (Vol. 2)

Η ημέρα ξεκινούσε κάπως κουραστικά… απανωτά παιχνίδια από το πρωί έως το απόγευμα της Κυριακής. Το σύστημα Γ.Α.Β. (καθώς θα έδινα το παρών και στα τρία παιχνίδια που διεξάγονταν στα γήπεδα Μητσιμπόνας, που μάλιστα είχαν προγραμματιστεί με αυτή τη σειρά). Πήρα λοιπόν τις απαραίτητες ανάσες και είπα, άντε το βράδυ θα ξεκουραστούμε.

Παράλληλα η ΑΕΛ έδινε το πρώτο τοπικό ντέρμπι της με αντίπαλο τον Οικονόμο Τσαριτσάνης στον Τύρναβο και αρκετές ενδιαφέρουσες αναμετρήσεις στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα του νομού.

Λογαριάζαμε όμως χωρίς το “ξενοδόχο”. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μετά από αρκετά τρεξίματα, να προλάβω τα γήπεδα, ενδεκάδες, γκολ, καθυστερήσεις, είπα στο τέλος “αποστολή εξετελέσθη”. Χορτασμένος από μπάλα, ξεκίνησα τον προορισμό που προς την στέγη του ArenaLarissa.gr για να μεταφέρω τα γεγονότα στον κόσμο.

Φτάνοντας στο γραφείο, γνωρίζοντας για την ήττα της ΑΕΛ, παράλληλα με τις δηλώσεις του κ. Παναγόπουλου, σκέφτηκα ωραία πάλι το site θα “κολλάει” ας γίνει η δουλειά λίγο πιο δύσκολη. Μπαίνω μέσα και έρχεται η αφοπλιστική δήλωση “η σελίδα έχει πέσει”

Βέβαια νέες ειδήσεις “σκάνε” σαν βόμβες η μία μετά την άλλη. Ένα σουτ του Δημήτρη Πλιάγκα σταμάτησε πάνω σε ένα “στικάκι” απαραίτητο για την δουλειά, ο Π.Ο.Ε. έπαιρνε το πρώτο του τρίποντο στο πρωτάθλημα, ο πρωτοπόρος Φαλανιακός έχανε και αυτός (πρώτη φορά για φέτος), με μόνη ομάδα το Βλαχογιάννι να κάνει το καθήκον και παίρνει ένα σημαντικό τρίποντο, ως φαβορί.

THE DAY AFTER TOMORROW

Οι ώρες περνούσαν, η δουλειά ήταν έτοιμη, αλλά δεν μπορούσε να προβληθεί απολύτως τίποτα. Και ολόκληρη η ομάδα βρισκόταν σε μία αδράνεια με τις ειδήσεις να έρχονται η μία μετά την άλλη, με ωραίες σκέψεις και ιδέες, χωρίς όμως να έχουμε την δυνατότητα να μπορούμε να “ανεβάσουμε” κάτι. Κάνοντας μας απλά να απογοητευόμαστε ακόμα περισσότερο.

Είχα μείνει να χαζεύω τα πλαστικά κομμάτια από το “στικάκι” και έλεγα πως κατάφερε και το πέτυχε με αυτό το σουτ… Το βλέμμα μου γυρνούσε στα αποτελέσματα και σκεφτόμουν “τι στο καλό συμβαίνει”; Τελικά από μέσα μου ξεστόμισα “εφτά ώρες σερί στα γήπεδα, μήπως πήγαν χαμένα”;

Δεν ήξερα τι “μαντζούνια” είχαν κάψει ή πόσο “μάτι” είχαμε… αλλά μία εβδομάδα μας “εκτροχίασε”. Βέβαια, πιο ήρεμα τώρα πια, θα τολμήσω να πω πως όλα έγιναν για καλό, καθώς πεισμώσαμε για να καλύψουμε τις χαμένες μέρες. Και για να μην ξεχνιόμαστε, προμηθευτήκαμε  και τα κατάλληλα κομποσκοίνια για τυχών κακόβουλους.

Τα καταφέραμε… Επιζήσαμε!

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ...