Λίγο ρίσκο κ. Ζιώγα, επιτέλους!

Σε  λιγότερο από μια εβδομάδα η ΑΕΛ υπέστη μια ακόμα οδυνηρή, μετά απ’ αυτή με τον Εργοτέλη στο Αρένα, ήττα, αυτή την φορά από τον Ηρακλή Ψαχνών με 1 – 0.

Αυτή η ήττα μας αφήνει στο – 6 από την κορυφή, όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί και καταδικαστική, ειδικά από την στιγμή που είμαστε ακόμα στην 12η  σε ένα μαραθώνιο 42 αγωνιστικών, με τις περισσότερες ομάδες να ειναι ισοδύναμες και σίγουρα θα κάνουν τις ανάλογες γκέλες.

Ανησυχητικό για μένα, αυτή την στιγμή είναι πως θα διαχειριστεί ο κ. Ζιώγας, την δεύτερη συνεχόμενη ήττα για την ομάδα μας και μάλιστα μέσα σε διάστημα 5 ημερών. Όπως επίσης ανησυχητικό παραμένει για μένα το γεγονός, πως αν δεχτούμε πρώτοι γκολ ο μόνος τρόπος που θα απειλήσουμε είναι τα στημένα και ίσως μια προσωπική ενέργεια.

Για το ψυχολογικό μέρος της διαχείρισης δυο ηττών δεν είμαι αρμόδιος να μιλήσω, αυτό άλλωστε είναι κάτι που λύνεται καλύτερα εκ των έσω.

Σε αυτό που θα επιμείνω όμως, χωρίς να θέλω να γίνομαι κουραστικός όμως είναι το γεγονός πως η ΑΕΛ δεν έχει κανένα πλάνο επιθετικής ανάπτυξης, εκτός των στημένων φάσεων αλλά αυτό είναι κάτι που το δουλεύουν όλες οι ομάδες από τα τοπικά πρωταθλήματα μέχρι την Πρεμιερ Λίγκ.

Χτές η ΑΕΛ είχε μπροστα της 85 ολόκληρα λεπτά μαζί με τις καθυστερήσεις, για να ανατρέψει το παιχνίδι ή έστω να πάρει τον βαθμό της ισοπαλίας.

Τι είδαμε σ΄ αυτά τα 85 λεπτά εμείς οι δημοσιογράφοι και οι οπαδοί της ομάδας είτε αυτοί που ακολούθησαν την ομάδα είτε μέσω της τηλεόρασης;

Με λίγα λόγια άμυνα από την μέση και πίσω, την μπάλα στα πλάγια σέντρα στην περιοχή και ο Θεός βοηθός και τον Τσιμπάμπα να εκνευρίζει, συμπαίκτες και οπαδούς.

Ειλικρινά άλλος τρόπος ανάπτυξης δεν έχει δουλευτεί στην προετοιμασία της ομάδας το καλοκαίρι; Και αν όχι εκεί στις προπονήσεις τι κάνει ο κ. Ζιώγας και οι συνεργάτες του;

Μόνο με άμυνα και σέντρες από την άμυνα στην επίθεση, δεν κερδίζεις εύκολα ένα παιχνίδι, πόσο μάλλον την άνοδο!

Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, σε ένα πρωτάθλημα και ειδικά αυτό της Football league, δεν χρειάζεται να κάνεις πολλά.

Ας δοκιμάσει επιτέλους ο προπονητής της ομάδας, ένα παιχνίδι με επιθέσεις που να ξεκινούν από τα κεντρικά χαφ της ομάδας και ειδικά τον Νεμπελγέρα. Επίσης δεν είναι κακό, να αρχίσει η ομάδα να πιέζει ψηλά τους αντιπάλους τους. Οι κεντρικοί μέσοι δεν είναι μόνο για να  μένουν πίσω και να καλύπτουν στην άμυνα, αλλά και για να ανεβάζουν την μπάλα.

Ας ανεβάσει λίγο την ομάδα πιο ψηλά, αν δεν λείπει κάτι από αυτή την ομάδα, είναι τα πνευμόνια. Αν θέλει να παίζει με δυο αμυντικούς μέσους, ας χρησιμοποιήσει τον Μάγγο μαζί με τον Τσιάρα και να ανεβάσει τον Νεμπεγλέρα σαν δεκάρι. Με την εμπειρία του σίγουρα θα μπορεί να μοιράσει την μπάλα στους επιθετικούς της ομάδας. Και σίγουρα θα μπορεί να μοιράσει παιχνίδι, από το κέντρο στους επιθετικούς με κάθετες μπαλιές που αν μη τι άλλο λείπει πολύ απο την ΑΕΛ.

Τέλος πόσες ευκαιρίες θα δωσει στον Τσιμπάμπα; Το παιδί δεν θέλει να παίξει, βαριέται και φαίνεται. Χτές ο κ. Ζιώγας είπε πως ο Ζουρούδης έχει πάρει τις ευκαιρίες του. Πότε αναρωτιέμαι εγώ; Πάντως από τα δέκα πάρε βάλε που έχει χάσει ο Τσιμπάμπα, ένα θα έιχε βάλει.

Ας καθήσει στον πάγκο άλλωστε, τα περισσότερα γκολ τα ΄χει βάλει ερχόμενος από εκει. Στην τελική το πολύ – πολύ, η άδεια των Χριστουγέννων να πάρει μια επέκταση όπως συνήθως.

Ο Ζεκίνια δεν είναι δεκάρι. Ταλαιπωρείται πίσω από τον επιθετικό και φαίνεται με το “ντεφορμάρισμα” του. Επίσης φαίνεται πως ο Πορτογάλος δεν ταιριάζει μαζί με τον Κογκολέζο. Αφού ο Ζουρούδης δεν κάνει, ο Τσιμπάμπα φαίνεται ότι δεν θέλει ας δοκιμάστει ο Πορτογάλος στην επίθεση.

Υ.Γ.: Ο κ. Ζιώγας είπε στην συνέντευξη τύπου, ότι ήμασταν καλύτεροι και τα έβαλε ακόμα μια φορά με την τύχη και τις ευκαιρίες που χάθηκαν. Ναι ήμασταν καλύτεροι, όχι δεν είχαμε ευκαιρίες αν εξαιρέσει κανείς την ευκαρία του Χασομέρη που δεν πρόλαβε να κάνει την προβολή και το δοκάρι του Παπαγεωργίου. Τώρα, σουτ που πάνε πολλά μέτρα άουτ κατά την προσωπική μου γνώμη δεν είναι ευκαιρία.