«Μου αρκεί να κερδίζει η ομάδα…»

Ο Αλέξης Τζατζάκης έχει βάλει λυτούς και δεμένους φέτος να πρωταγωνιστήσει στο πρωτάθλημα της Α΄1 κατηγορίας με το Συκούριο για να βγει κατηγορία αλλά και ο ίδιος να βγει πρώτος σκόρερ με όσα περισσότερα τέρματα γίνεται.

Ο 30χρονος επιθετικός μίλησε στο ArenaLarissa.gr για τα πρώτα βήματα της καριέρας του, για τον Νίκο Ανδρέου, για τον Ηρακλή Χάλκης αλλά και για το πιο εντυπωσιακό… το πιο σημαντικό γκολ που έχει σημειώσει μέχρι τώρα.

Συνέντευξη στον Δημήτρη Αγραφιώτη

– Αλέξη, από που ξεκίνησες τα πρώτα σου ποδοσφαιρικά σου βήματα;

«Είμαι στην ηλικία των τριάντα ετών και ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο από την ηλικία των πέντε ετών. Τα πρώτα μου ποδοσφαιρικά βήματα ήταν στις ακαδημίες του Δήμου για τα πρώτα τέσσερα χρόνια. Στα τμήματα του προπαιδικού, του παιδικού και του εφηβικού ήμουν στον Απόλλων Λάρισας. Σταμάτησα όμως μετά για τα επόμενα έξι χρόνια (δύο στο σχολείο και τέσσερα στις σπουδές), για μεταπτυχιακό στην Αγγλία και επέστρεψα ουσιαστικά μετά από επτά χρόνια. Αγωνίσθηκα στην Ομόνοια για ένα χρόνο, μετά στον Αετό Μακρυχωρίου και μετά για τρία χρόνια στον Ηρακλή Χάλκης.Τώρα, βρίσκομαι στον Κίσσαβο Συκουρίου».

– Στο παρελθόν και στον Ηρακλή Χάλκης είχες προπονητή τον Νίκο Ανδρέου όπου είστε και τώρα μαζί στην ομάδα του Συκουρίου. Τι σε οδήγησε στο να δουλέψετε και πάλι μαζί μετά από τον σύλλογο της Χάλκης;

«Είχα πάρει την απόφαση το περασμένο καλοκαίρι να φύγω, καθώς πίστευα πως ένας κύκλος έκλεισε μετά από τρία ολόκληρα χρόνια. Σίγουρα, η παρουσία του Νίκου Ανδρέου στον πάγκο του Συκουρίου αποτέλεσε μία εγγύηση για μένα. Όταν μίλησα με την διοίκηση του Κισσάβου και πιο συγκεκριμένα με τον πρόεδρο κ. Κώστα Λανάρα, είδα έναν άνθρωπο με όραμα που ήθελε να ανεβάσει την ομάδα κατηγορία και έτσι με έπεισε να συνεργαστούμε από το πρώτο κιόλας ραντεβού. Έπειτα, μίλησα και με άλλους ανθρώπους από την διοίκηση όπως τον Χρήστο Κακαγιάννη, που συνεισφέρει, δίνει την ψυχή του για την ομάδα και είναι δίπλα μας στις προπονήσεις και έτσι δεν ήταν πολύ δύσκολο να συνεχίσω την καριέρα μου στον Κίσσαβο Συκουρίου».

DSC_0002

– Πως ήταν τα τρία τελευταία χρόνια που αγωνίσθηκες στον Ηρακλή Χάλκης;

«Στην Χάλκη πέρασα τρία πραγματικά υπέροχα χρόνια. Είχαμε γίνει ένα με την διοίκηση αλλά και με όλα τα παιδιά της ομάδας. Το κλίμα ήταν εξαιρετικό και όλο το χωριό μας υποστήριζε σε κάθε αγώνα. Έχω να θυμάμαι πάρα πολύ καλές στιγμές, ενώ με τον Ηρακλή Χάλκης έχω πετύχει και τα περισσότερα γκολ έως τώρα στην καριέρα μου σε μία χρονιά. Θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Δημήτρη Μπακαλούλη και όλη την διοίκηση της ομάδας για την στήριξη όλα αυτά τα χρόνια και που ήταν αρωγός σε όλη αυτήν την προσπάθεια».

– Την χρονιά 2013 – 14 πέτυχες 17 γκολ, την χρονιά 2014 – 15 σημείωσες 18 γκολ και τώρα στις πρώτες 7 αγωνιστικές έχει βρει δίχτυα 7 φορές. Ποιο είναι το όριο για σένα την φετινή χρονιά;

«Πρωταρχικός στόχος είναι η άνοδος της ομάδας στην επάνω κατηγορία, όπου κι εγώ μέσα από αυτό θα πετύχω τους προσωπικούς μου στόχους. Με ενδιαφέρει σε κάθε παιχνίδι να παίρνουμε τους τρεις βαθμούς και εάν μπορώ να βάζω εγώ τα γκολ θα είναι ακόμα καλύτερα, εάν πάλι όχι, τότε δεν πειράζει καθώς έχουμε μεγαλώσει και τα έχουμε περάσει αυτά τα εγωιστικά. Οπότε, μου αρκεί να κερδίζει η ομάδα, να είναι ικανοποιημένη η διοίκηση και να το χαιρόμαστε με τους συμπαίκτες μου».

DSC_0009

– Έχεις ξεχωρίσει κάποιον προπονητή στην μέχρι τώρα καριέρα σου;

«Σίγουρα, ο Νίκος Ανδρέου που έχω συνεργαστεί μαζί του τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Είναι ένας αξιόλογος προπονητής και που σέβεται τους ποδοσφαιριστές. Μιλάει με σεβασμό απέναντι μας και κάνει μία πολύ καλή προπόνηση, όπου και αποδεικνύεται μέσα στο γήπεδο. Η ομάδα είναι προπονημένη σε όποια κι αν βρίσκεται αυτός ο άνθρωπος. Αυτό, φαίνεται πάντα στο δεύτερο ημίχρονο όπου η ομάδα ανεβάζει ρυθμό και σκοράρει στο δεύτερο ημίχρονο. Για εμένα, είναι από τους καλύτερους προπονητές ο Νίκος Ανδρέου και μακάρι να συνεχίσουμε μαζί για τα επόμενα χρόνια».

– Τι σε έκανε να φθάσεις στην απόφαση να φύγεις από τον Ηρακλή Χάλκης; Έπαιξε κάποιο ρόλο σε όλο αυτό ο Νίκος Ανδρέου;

«Είχαμε αποφασίσει να φύγουμε στο τέλος της χρονιάς και για επαγγελματικούς λόγους, ελέω και του μαγαζιού που έχω. Η ομάδα χρειαζόταν μία ανανέωση αλλά και για επαγγελματικούς λόγους. Λόγω γνωριμίας μου με τον πρόεδρο του Συκουρίου, αποφάσισα να πάω στην ομάδα του Κισσάβου για να διευρύνω τον κύκλο μου αλλά και με επαγγελματικές προοπτικές. Εκεί, συνάντησα και τον Νίκο Ανδρέου, όπου με πολύ χαρά θα ξανά συνεργαστούμε».

– Τώρα, βρίσκεσαι στον Κίσσαβο Συκουρίου. Πως είναι τα πράγματα στην νέα σου ομάδα;

«Στο Συκούριο τα πράγματα είναι πολύ καλά. Έχουμε ξεκινήσει με πέντε νίκες και μία ισοπαλία, ενώ έχουμε κάνει και το ρεπό μας. Είμαστε πρώτοι στην βαθμολογία. Υπάρχει οργάνωση στην ομάδα, καλό κλίμα και πάντα υπάρχουν άτομα από την διοίκηση στην προπόνηση όπου και μας παρέχουν ότι χρειαστούμε. Για μένα, η χρονιά πάει πολύ καλά έτσι όπως έχουμε ξεκινήσει αφού είμαστε αήττητοι και μακάρι να συνεχίσουμε με τον ίδιο ρυθμό. Θέλουμε να κρατήσουμε αρχικά το αήττητο και μετά να κρατήσουμε την πρώτη θέση, θέλουμε να ικανοποιήσουμε και την διοίκηση».

DSC_0004

– Φέτος, αγωνίζεται για πρώτη φορά στην Α΄1 κατηγορία. Ποιες είναι οι διαφορές με την Α΄κατηγορία;

«Σίγουρα, αυτήν η κατηγορία είναι μία ανταγωνιστική όπως είναι και η Α΄κατηγορία. Ωστόσο, μία ομάδα όπως το Συκούριο που έχει ενισχυθεί σε όλες τις θέσεις, θεωρώ πως είναι πιο εύκολο το έργο να κερδίσουμε τις ομάδες, σε σχέση με το έργο που είχαμε με την ομάδα της Χάλκης. Πάντα όμως, ο ανταγωνισμός είναι υψηλός, αν και από ότι φαίνεται αρχίζουμε να ξεφεύγουμε στην κατηγορία».

– Ποια είναι η καλύτερη και ποια η χειρότερη στιγμή στην έως τώρα καριέρα σου και ποιο το σημαντικότερο γκολ που έχεις πετύχει;

«Η μία από τις καλύτερες μου στιγμές και ταυτόχρονα η χειρότερη, ήταν πέρυσι στον αγώνα της Χάλκης με τον Αετό Μακρυχωρίου, όπου και χάναμε με σκορ 0 – 2 στην έδρα μας στα πρώτα είκοσι λεπτά. Καταφέραμε να γυρίσουμε το ματς σε 3 – 2 με δικό μου χατ – τρικ, όμως λίγο πριν τελειώσει το παιχνίδι και στο 85ο λεπτό, εγώ τραυματίστηκα στον αστράγαλο όπου έπαθα ρήξη συνδέσμου και με κράτησε αυτός ο τραυματισμός εκτός γηπέδων για τρεις μήνες. Όσον αφορά το σημαντικότερο γκολ, θεωρώ πως κάθε φορά που πετυχαίνω γκολ είναι όλα εξίσου σημαντικά. Όμως, ένα από τα σημαντικότερα ήταν όταν ήμουν στην ηλικία των 12 ετών όπου πέτυχα το νικητήριο γκολ στον τελικό των Δημοτικών σχολείων και η ομάδα μου το 18ο Δημοτικό σχολείο Λάρισας κατέκτησε το Κύπελλο Λάρισας».

DSC_0012

– Υπάρχει κάτι για το οποίο να μετάνιωσες στο ποδόσφαιρο;

«Όχι, με το ποδόσφαιρο δεν μετάνιωσα ποτέ και για τίποτα. Ίσα ίσα χαίρομαι πολύ που μπορώ ακόμη να παίξω και να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου. Σίγουρα, μετανιώνω που δεν μπόρεσα να ασχοληθώ επαγγελματικά, αφού προτίμησα να κοιτάξω τις σπουδές και την δουλειά. Όπως φαίνεται στις μέρες μας, το ποδόσφαιρο πλέον δεν είναι και ότι καλύτερο για να ασχοληθείς επαγγελματικά».

– Τέλος, τι να περιμένουμε στην συνέχεια από σένα;

«Όσο είμαι υγιείς και αγωνίζομαι, ελπίζω να βοηθάω την ομάδα μου τον Κίσσαβο Συκουρίου και κάθε ομάδα που θα αγωνίζομαι να κερδίζει και να πετυχαίνω όσα περισσότερα γκολ μπορώ για να βοηθάω τις ομάδες να εκπληρώνουν τον στόχο τους».

* Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στην καφετέρια «L_CITY», τους ανθρώπους τους οποίους και ευχαριστούμε για την άψογη φιλοξενία.