Τι μου θυμίζει…. Τι μου θυμίζει…

Πως τα φέρνει η τύχη καμιά φορά. Μέσα στις συμπτώσεις. Ο σημερινός αγώνας της ΑΕΛ με τον Εθνικό Φιλιππιάδας, όταν τον παρακολουθούσα, ήταν σαν να έβλεπα σε μαγνητοσκόπιση τον αγώνα Θεσπρωτός – ΑΕΛ. Όσο εξελισσόταν το παιχνίδι, τόσα περισσότερα κοινά έβλεπα.

Να σας εξηγήσω γιατί. Ο αγώνας με τον Θεσπρωτό έγινε δύο μήνες και μία μέρα πριν. Τότε λοιπόν είχαμε τα αποκαλλυπτήρια της ΑΕΛ. Μεταφορικά ωστόσο, μπορούμε να πούμε πως και ο αγώνας με τον Εθνικό Φιλιππιάδας σηματοδοτεί μία νέα αρχή για την ΑΕΛ, μετά τη φυγή του Κωνσταντίνου Παναγόπουλου.

Παράλληλα, και οι δύο αγώνες ήταν το ντεμπούτο για τους προπονητές της ΑΕΛ. Στον αγώνα με τον Θεσπρωτό ήταν το ντεμπούτο για τον πρώην τεχνικό της ομάδας Κωνσταντίνο Παναγόπουλο, ενώ στον σημερινό αγώνα ήταν σειρά του Γεώργιου Στράντζαλη να ντεμπουτάρει στον πάγκο των «Βυσσινί».

Φυσικά η εικόνα της ομάδας με άγχωσε… Και λέω λες να πάμε στη παράταση όπως με τότε; Αλλά δεν συνέβει κάτι τέτοιο, γιατί ο Γκούρτσας σκόραρε και έδωσε τη νίκη – πρόκριση στην ΑΕΛ, όπως είχε σκοράρει και πριν από δύο μήνες, δίνοντας και πάλι την πρόκριση στην ομάδα του. Α! Και με το ίδιο σκορ έτσι; 1 – 0…