Μια ομάδα σαν τη Λαμία βρίσκεται για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Superleague. Δρόμος ασφαλής για να διαβεί μάλλον δεν υπάρχει, οπότε προσπαθεί, όπως και κάθε σύλλογος σαν κι αυτή, να σιγουρέψει όσο περισσότερο μπορεί τις επιλογές της, για να μη βρεθεί σε θέση… αντίστροφη μερικούς μήνες μετά! Η εμπειρία είναι κάτι το οποίο οπωσδήποτε χρειάζεται και στη Φθιώτιδα είχαν αρχηγό και θα συνεχίσουν να έχουν και την επόμενη σεζόν, μετά τα πετυχημένα παρθενικά βήματα στα σαλόνια!
Ο Ανέστης Αναστασιάδης έδειξε πως τα χρόνια μπορεί να περνούν, αλλά όχι από… πάνω του. «Είναι θέμα σεβασμού στον εαυτό σου, να θες να διατηρείσαι σε υψηλό επίπεδο», εξηγεί, μιλώντας στο gazzetta.gr μετά την ανανέωση του συμβολαίου του για έναν ακόμη χρόνο. Ο 35χρονος στόπερ «έγραψε» 25 συμμετοχές στη σεζόν που ολοκληρώθηκε κι έπεισε πως μπορούν στη Λαμία να τον υπολογίζουν και για του χρόνου, με τη «σημαία» να παραμένει στον ιστό της! Μπαίνοντας πια στον τρίτο χρόνο του στην ομάδα, είναι από τους παλαιότερους στην ομάδα, οδηγώντας την από το κέντρο της άμυνας σε ασφαλή μονοπάτια.
Ξεκινώντας από την Πτολεμαΐδα, το 2000 είδε τις πόρτες της Μασία και την «αγκαλιά» της Μπαρτσελόνα να ανοίγουν, μετά την διάκριση με την Εθνική Παίδων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Ισραήλ! Τις εμπειρίες που έζησε με τη φανέλα των «μπλαουγκράνα» δεν μπορεί να τις κρύψει, όπως και τη λατρεία του για τους Καταλανούς.
ΟΦΗ (2002-2006), Κέρκυρα (2006/07), Εθνικός Αστέρας (2007/08), Ιωνικός (2008/09), Παναιτωλικός (20092-2012) και Καλλονή (2012-2016) αποτέλεσαν τους ενδιάμεσους σταθμούς μέχρι τη Λαμία, σε μια διαδρομή με εμπειρίες και πολλές καλές στιγμές. «Νιώθω ικανοποιημένος, αν και στην Ελλάδα οι ποδοσφαιριστές δύσκολα γεμίζουμε από όμορφες στιγμές», παραδέχεται πηγαίνοντάς μας βήμα-βήμα στην περσινή σεζόν, αλλά και την καριέρα του.
«ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ Η ΛΑΜΙΑ ΨΗΛΑ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ»
Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε καλύτερα στη σεζόν που ολοκληρώθηκε;
«Οι δυσκολίες ήταν πολλές και τις αντιληφθήκαμε από την πρώτη στιγμή. Η σεζόν στη Football League τελείωσε 15 Ιουνίου και η Λαμία έπρεπε να είναι έτοιμη πια για το επίπεδο της Superleague, για μια κατηγορία που δεν ήξερε, αφού δεν είχε βρεθεί ποτέ εκεί. Υπήρχε έλλειψη χρόνου και εμπειρίας, που θα μπορούσε να προκαλέσει αρκετά προβλήματα. Έγινε πάντως μεγάλη προσπάθεια πάντως απ’ όλους , από τη διοίκηση, το προπονητικό τιμ, τους ποδοσφαιριστές, απ’ όλους όσους απαρτίζουν την ομάδα, ώστε να καταφέρει ο σύλλογος να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις. Το γήπεδο, ας πούμε, αποτέλεσε τροχοπέδη, αφού κληθήκαμε να δώσουμε τα πρώτα δυο παιχνίδια μας, με Ολυμπιακό και ΑΕΚ, τα πιο εμπορικά μάλιστα, μακριά από το “σπίτι” μας.
Πρέπει πάντως να ευχαριστήσουμε όλους τους ανθρώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης, που έκαναν πράξη τις υποσχέσεις τους απέναντι στον πρόεδρο και βοήθησαν, ώστε να λυθούν τα προβλήματα με αυτό το θέμα. Έδειξαν πως αν είμαστε όλοι μαζί, ενωμένοι για το κοινό καλό, μπορούμε να πετύχουμε πράγματα. Εγώ για παράδειγμα έχω ζήσει και το ακριβώς αντίθετο, στην Καλλονή, που παίζαμε για έναν χρόνο μακριά από το γήπεδό μας. Γενικά νομίζω πως όλοι ανταποκριθήκαμε σωστά σε όλες τις δυσκολίες και ειδικά οι ποδοσφαιριστές είναι άξιοι συγχαρητηρίων για την υπομονή και την προσπάθεια».
Ζει η πόλη για την ομάδα;
«Εγώ που ζω την επαρχία και τις ομάδες της, μπορώ να πω πως η Λαμία μπορεί να γίνει στο μέλλον μια ομάδα σαν τον Παναιτωλικό ή τον ΠΑΣ Γιάννινα. Δεν έχει την ιστορία αυτών των συλλόγων, όμως έχει τα εχέγγυα για να πετύχει. Έχει έναν άνθρωπο που βάζει χρήματα, αγαπάει την ομάδα, θέλει να αφήσει έργο στο ποδοσφαιρικό κομμάτι για την τοπική κοινωνία, ενώ την ακολουθούν αγνοί φίλαθλοι που έχουν ζήσει την ομάδα πάρα πολύ χαμηλά και την έχει στηρίξει. Υπάρχει αγάπη και θετική αύρα, ο σύλλογος οργανώνεται ακόμα καλύτερα και προσπαθεί συνέχεια. Προσέχει πια τις υποδομές, ο Δήμος και η Περιφέρεια έχουν δεσμευθεί να βελτιώσουν ακόμα περισσότερο το ΔΑΚ, να βοηθήσει στο προπονητικό κέντρο. Βλέπουν πως υπάρχει ένας άνθρωπος που παλεύει και θέλουν να συνδράμουν σε αυτό.
Αυτό είναι πολύ θετικό, δεδομένου ότι η πόλη έχει περίπου100.000 κατοίκους και πρέπει να έχει μια ομάδα στη Superleague. Είναι στο κέντρο της Ελλάδας και βολεύει πολλούς να έρθουν να ζήσουν και να παίξουν εδώ. Η διοίκηση παρέχει τα πάντα, ώστε να έρθει κάποιος εδώ και να αγωνιστεί σε συνθήκες σταθερότητας και ηρεμίας. Είναι στο χέρι όλων να συνεχίσει να υπάρχει η ομάδα σε καλό επίπεδο για πολλά χρόνια».
Καλύτερη/χειρότερη στιγμή μέσα στη σεζόν;
«Δυο-τρεις μπορώ να θυμηθώ ως κορυφαίες. Σίγουρα η πρόκριση επί του Παναθηναϊκού ήταν σπουδαία στιγμή για την ιστορία της ομάδας. Δεν ήταν βασικός μας στόχος το Κύπελλο, αλλά ήρθε απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο. Από κει και πέρα, ήταν πραγματικά σημαντικές οι νίκες που κάναμε στην Τρίπολη με τον Αστέρα, στην αρχή του πρωταθλήματος και λίγες αγωνιστικές μετά, αυτή στο πρώτο παιχνίδι μας στο ΔΑΚ, που εκείνη τη χρονική στιγμή με τον Πανιώνιο, αν κέρδιζε, θα πήγαινε πρώτος. Τότε ήταν που η Λαμία έδειξε ότι ξεφεύγει από τις υπόλοιπες ομάδες από το τέλος της βαθμολογίας, οπότε μας έδωσε και βαθμολογικό αλλά και ψυχολογικό μαξιλάρι, που διατηρήσαμε ως το τέλος.
Χειρότερη ήταν οι ήττες που κάναμε στην έδρα μας στο τέλος του α’ γύρου από την ΑΕΛ και στο πρώτο του β’ γύρου από την Ξάνθη. Μετά ήρθαν κι εκείνες από τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ κι εκείνο το αρνητικό σερί μας πείραξε. Στη συνέχεια ωστόσο ήρθε η πρόκριση επί του Παναθηναϊκού και μας έβαλε ξανά στο σωστό δρόμο».
«Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ FOOTBALL LEAGUE ΔΕΝ ΤΙΜΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ»
Έζησες την ομάδα και στις δυο φάσεις της, στη Football League και στη Superleague. Πόσο αλλάζει μια ομάδα στη μετάβασή της από τη μια κατηγορία στην άλλη;
«Οι διαφορές ανάμεσα στις δυο κατηγορίες είναι χαώδεις. Δεν είναι τυχαίο πως οι περισσότερες ομάδες που ανεβαίνουν, την επόμενη σεζόν είναι το φαβορί και πολλές φορές υποβιβάζονται. Στη Football League οι συνθήκες είναι άθλιες, κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν στο ποδόσφαιρό μας. Τα γήπεδα είναι σε πολύ κακή κατάσταση, οι ομάδες δεν προσπαθούν ουσιαστικά να παίξουν ποδόσφαιρο, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, γενικά είναι άσχημα. Αντίθετα στη Superleague επικρατεί άλλη λογική, άλλη νοοτροπία, ο τηλεοπτικός φακός εκθέτει την εικόνα και μεταφέρει την εικόνα σε όλη την Ελλάδα, οπότε υπάρχει και η κριτική που βελτιώνει κάπως τα πράγματα.
Εξάλλου, όταν μια ομάδα κάνει πρωταθλητισμό στη Football League, για να προσαρμοστεί στα δεδομένα της επόμενης σεζόν, πρέπει να “προπονήσει” όλους στον σύλλογο, στην πόλη, στον κόσμο, στους ανθρώπους της ομάδας. Μετά από μια νίκη μπορεί να έρθουν τέσσερα συνεχόμενα άσχημα αποτελέσματα και πρέπει όλοι να έχουν… διαπαιδαγωγηθεί κατάλληλα. Πάντως η Λαμία δεν βρέθηκε ποτέ, κατά τη γνώμη μου, σε άσχημη θέση και συνολικά ο απολογισμός μας είναι θετικός».
Παρότι 34αρης, ανταποκρίθηκες και με το παραπάνω, με 25 συμμετοχές και μόλις έναν τραυματισμό. Υπάρχουν μυστικά που σε κάνουν «γερόλυκο»;
«Το μυστικό βρίσκεται στη δουλειά του προπονητή και των γυμναστών. Εμείς φέτος είχαμε τον Σάκη Παντελίδη, που έκανε εξαιρετική δουλειά, οι μόλις δυο θλάσεις που είχαμε είναι ρεκόρ στην κατηγορία. Εγώ έχω να πάθω θλάση 7 χρόνια και φέτος με την Κέρκυρα που την “πάτησα”, ήταν δική μου χαζομάρα! Από κει και πέρα, είναι και προσωπικό κομμάτι κάθε παίκτη, πόσο σέβεται τον εαυτό του και πόσο θέλει να διατηρηθεί σε αυτό το επίπεδο. Υπάρχουν βέβαια πολλά παραδείγματα, όπως αυτό του Φλίσκα, που ανανέωσε πρόσφατα με την Ξάνθη σε ηλικία 38 ετών, ή του Ούμπιδες που θα μείνει στον Ατρόμητο στα 36 του, αυτοί οι παίκτες είναι άξιοι συγχαρητηρίων.
Αυτό συμβαίνει όμως και στο εξωτερικό, που παίζουν παιδιά σε τέτοιες ηλικίες, ακόμα και μεγαλύτερες, με ακόμα περισσότερες απαιτήσεις. Αν κάποιος διατηρεί σε καλή κατάσταση τον οργανισμό του και είναι σωστός επαγγελματίας, βρίσκει τον τρόπο να παίζει για πολλά χρόνια».
«Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΩΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΤΗΣ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ»
Κεφάλαιο «Μπαρτσελόνα»: Πως άνοιξε για σένα;
«Η προοπτική προέκυψε μετά την 4η θέση στην Ευρώπη που πήραμε με την Εθνική Παίδων στο Ισραήλ τη σεζόν 1999/00. Είχαμε κερδίσει την Ισπανία του Ρέγιες και κάποιων άλλων μεγάλων ονομάτων. Οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι, από τους οποίους, με τον Κουαρέσμα στη σύνθεσή τους, χάσαμε με 2-1 από 0-1, έχουν τις καλύτερες ομάδες σε αυτές τις ηλικίες, τους παρακολουθούν όλοι οι μάνατζερ και σκάουτερ σε όλα τα τουρνουά. Έτσι με είδαν, με κάλεσαν για δοκιμή σε ένα τουρνουά στην Ολλανδία, ώστε να με δουν οι προπονητές και οι υπεύθυνοι της ακαδημίας της Μπαρτσελόνα. Έτσι, με εισήγηση του πατέρα του Κρκιτς, Μπόγιαν, έγινε η μεταγραφή. Αυτός ήταν που την υλοποίησε και την ανέλαβε εξαρχής, ήταν σκάουτ και μάνατζερ».
(σ.σ ο πρώτος από αριστερά στους όρθιους, σε ηλικία 18 ετών. Ακριβώς από κάτω του, ο Τιάγκο Μότα και δεύτερος από δεξιά στους καθιστούς, o Αρούνα Μπαμπαγκίντα!)
Βλέπεις πράγματα στον τρόπο οργάνωσης στις ελληνικές ομάδες, που να τα θυμάσαι από τότε εκεί;
«Σήμερα οι ελληνικοί σύλλογοι προσπαθούν πολύ αργά να μιμηθούν αυτά τα παραδείγματα, κυρίως χάρις στην επιρροή των παικτών της Εθνικής του 2004. Αυτά τα παιδιά έπαιξαν στο εξωτερικό, είδαν έναν διαφορετικό τρόπο λειτουργίας και προσέγγισης του ποδοσφαίρου. Εκείνοι ήταν που προσπάθησαν με τις γνώσεις τους και συνδυαστικά με ορισμένους μεγάλους ποδοσφαιριστές που έπαιξαν στον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ ή τον ΠΑΟΚ, να αλλάξουν κάποια πράγματα. Νομίζω πάντως πως ακόμα στερούμαστε της ποδοσφαιρικής νοοτροπίας και της αθλητικής παιδείας, ώστε να μπορέσουμε να φτάσουμε αυτές τις ομάδες. Οι επενδύσεις που κάνει μια ομάδα σαν τη Μπαρτσελόνα στις ακαδημίες της είναι πάρα πολύ μεγάλες και τις κάνουν γιατί πιστεύουν πως αναδεικνύοντας τον Ινιέστα, τον Ρέινα, τον Μότα, τον Βίκτορ Βαλδές, τον Πικέ, εκτός του οικονομικού οφέλους που θα έχουν, αποκτούν και συνέχεια, διατηρούν το DNA του συλλόγου τους, που δεν θα το είχαν, ακόμη κι αν αγόραζαν 20 ποδοσφαιριστές. Μπορούμε να αξιολογήσουμε ότι αυτό που κάνουμε εμείς είναι το λάθος, βλέποντας πως σε ένα πρωτάθλημα υποδεέστερο, σαν το δικό μας, δεν δίνουμε ευκαιρίες στους Έλληνες ποδοσφαιριστές των τμημάτων υποδομής να παίξουν. Πόσο πιο μεγάλο είναι το διακύβευμα δηλαδή στην Ελλάδα, συγκριτικά με την Ισπανία;
Είδαμε πως ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια κινήθηκε προς αυτή την κατεύθυνση, πουλώντας πολλούς Έλληνες, εκμεταλλεύτηκε τη διεθνή διοργάνωση. Αυτή έπρεπε να είναι η νοοτροπία της Ελλάδας κατά τη γνώμη μου. Θα έπρεπε να λειτουργούμε όπως η Ολλανδία ή το Βέλγιο, φτάνει με την ξενομανία και τον “χορο” των εκατομμυρίων σε ένα πρωτάθλημα που δεν το αξίζει. Πρέπει όλοι να αλλάξουμε νοοτροπία και σκέψη. Να γίνουμε χώρα που θα παράγουμε ποδοσφαιριστές, θα δουλεύουμε με νεαρά παιδιά. Υπάρχει ταλέντο, τα ίδια χαρίσματα που έχει ο Ισπανός τα έχει και ο Έλληνας, απλώς μετά την ηλικία των 14-15-16 ετών δεν υπάρχει εξέλιξη, γιατί δεν στηρίζονται, δεν δουλεύουν σωστά. Αντί να είμαστε μια αγορά που θα ψωνίζουν όλα τα άλλα πρωταθλήματα από μας, συμβαίνει το αντίθετο. Αυτό πρέπει να γίνει στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, ελπίζω κάποια στιγμή να γίνει. Το ελληνικό πρωτάθλημα, όσο κι αν το υποτιμάμε, έχει δυναμική και βαθμό δυσκολίας. Πρέπει να το σεβαστούν οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου, ώστε να αλλάξει και η ρότα. Είναι πιο απαιτητικό απ’ αυτό της Βουλγαρίας, της Λετονίας, αλλά εκεί παίζουν πολλοί μικροί. Δεν πρέπει να βγάζουμε τα μάτια μας.
Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν έχουμε αξιοποιήσει κανέναν παίκτη από την ομάδα που κατέκτησε το EURO 2004. Εκτός από τον Βρύζα, δεν υπάρχει άλλος στην ΕΠΟ και μιλάμε γα ανθρώπους που είναι γνώστες των πραγμάτων. Αντίθετα, ασχολούνται άνθρωποι άσχετοι με το ποδόσφαιρο, άνθρωποι των κομμάτων και πολιτικοί, δεν τους ενδιαφέρει το άθλημα, ούτε η βελτίωσή του. Κι εκεί βλέπει κανείς τις παθογένειες που έχουμε ως κράτος».
Ποια στιγμή θα σου μείνει αξέχαστη;
«Σίγουρα αυτό που θα μου μείνει είναι η μέρα που μπήκα μέσα στην Ακαδημία και η πρώτη προπόνηση. Από κει και πέρα, κάθε αγώνας που παρακολουθείς στο Καμπ Νόου είναι ξεχωριστή εμπειρία, εμείς τότε πηγαίναμε και τους βλέπαμε όλους δυο χρόνια. Η καθημερινότητα εκεί μέσα έχει μείνει ανεξίτηλη. Βλέπω και σήμερα πόσο προσγειωμένα είναι αυτά τα παιδιά, έχοντας φτάσει σε τόσο υψηλό επίπεδο κι έχουν μεγαλουργήσει. Βαλδές, Ρέινα, Ολεγέρ, Ινιέστα, Μότα, Τρασόρας, όλοι τους σπουδαίοι».
Ο ΟΦΗ ήταν η πρώτη σου ομάδα στην Ελλάδα και μάλιστα σε επίπεδο Α’ Εθνικής. Πως έζησες την εμπειρία της Κρήτης;
«Όταν πήγα στο Ηράκλειο, ήμουν ενθουσιασμένος με την προοπτική. Ήταν και παραμένει φυσικά μεγάλη ομάδα, παρά τα διοικητικά και οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει τελευταία. Δυστυχώς έπεσε στα χέρια προέδρων που δεν τους ένοιαζε ο οργανισμός «ΟΦΗ», αλλά μόνο οι προσωπικές τους φιλοδοξίες. Τότε πάντως πρόλαβα να ζήσω την αίγλη ενός ιστορικού συλλόγου, αλλά η ηγεσία σε επίπεδο διοίκησης δεν στάθηκε στο ύψος της. Ερχόμενος από την Ισπανία, έβλεπα πράγματα και καταστάσεις που δεν μπορούσα να αντιληφθώ, βίωσα δυσκολίες μη ποδοσφαιρικές. Ανδρώθηκα όμως ποδοσφαιρικά, έκανα πολλούς φίλους και πέρασα πολύ ωραία. Ένα κομμάτι μέσα μου θα αγαπάει πάντα την ομάδα αυτή, πάντα θα θέλω να πηγαίνει καλά και χαίρομαι που επέστρεψε μετά από χρόνια ξανά στη Superleague, εκεί ανήκει».
«ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΜΕ ΕΦΕΡΑΝ ΣΤΗ ΛΑΜΙΑ»
Η Κέρκυρα σε «ξανάβαλε» στο παιχνίδι, μετά τις δυο τελευταίες σεζόν στον ΟΦΗ που δεν έπαιξες πολύ…
«Στην Κέρκυρα βρήκα και τον κόουτς, τον κ. Τεννέ. Τότε κάναμε μια τρομερή σεζόν, αλλά η ατυχία μας οδήγησε σε τετραπλή ισοβαθμία και στον υποβιβασμό. Ξέρεις, όταν πέφτει μια ομάδα, ξεχνιούνται όσα έκανε μέσα στη χρονιά…».
Στην Καλλονή βρίσκεις ξανά σε μια σεζόν με πολλές συμμετοχές στη Superleague.
«Τότε γνώρισα τον κ. Μαντζουράκη, που μου έδωσε την ευκαιρία να παίξω “γεμάτες” σεζόν. Κάναμε προετοιμασία στην Ιταλία, παίξαμε με όλες τις μεγάλες ομάδες. Η φυγή του κ. Μαντζουράκη σηματοδότησε και την καταστροφή της Καλλονής».
Μετά την τελευταία σεζόν της Καλλονής στη Superleague, γιατί επέλεξες τη Λαμία και την επιστροφή στη Football League;
«Υπήρχαν προτάσεις και από τη Superleague, ωστόσο είχα εξαιρετική σχέση με τον κ. Τεννέ. Σε κάθε ομάδα που πηγαίνει, υπάρχει σοβαρότητα και διάθεση για πρωταθλητισμό. Αυτό με ιντρίγκαρε εμένα, μετά από μια σεζόν με πολλές σφαλιάρες. Υπήρχε φιλοδοξία και όνειρο για σπουδαία πράγματα και ο συνδυασμός προέδρου και προπονητή με έφερε στη Λαμία. Δεν ήξερα φυσικά αν θα τα καταφέρουμε, υπήρχαν τότε και ο Άρης, ο ΟΦΗ, τα Τρίκαλα, ομάδες πολύ καλές και ανταγωνιστικές, πήρα όμως το ρίσκο και νομίζω πως τελικά μου βγήκε σε καλό!»
Από ποια ομάδα έχεις τις καλύτερες αναμνήσεις, τη μεγαλύτερη «γλύκα»;
«Με τον Παναιτωλικό έζησα μοναδικές στιγμές, με τον προβιβασμό μετά από 35 χρόνια. Στη Λαμία ήταν επίσης φανταστικά, με την άνοδο για πρώτη φορά στη Superleague. Και στον ΟΦΗ φυσικά, που παίξαμε παιχνίδι με τον Λεβαδειακό και το Παγκρήτιο είχε μαζέψει 27.000 κόσμο, στο τελευταίο παιχνίδι. Ήταν απίστευτη στιγμή. Η πορεία με τον Ιωνικό ήταν επίσης τρομερή, η άνοδος της Καλλονής, την οποία συζητάω ακόμα. Είναι πολλές και καλές εμπειρίες, αισθάνομαι τυχερός που έχω να διηγούμε τόσες πολλές χαρές. Δεν θέλω να είμαι αχάριστος! Όλοι ονειρευόμαστε πολλά και σπουδαία πράγματα, αλλά αν είσαι συνειδητοποιημένος κι εκτιμάς όσα έχεις πετύχει, είσαι ολοκληρωμένος».
«ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΙΝΔΑΛΜΑΤΑ ΟΙ ΣΤΟΠΕΡ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΛΕΕΙ “ΤΣΕΚΟΥΡΙΑ”»
Παίκτης-ίνδαλμα, ή κάποιος που να θαυμάζεις;
«Δεν υπάρχει κάποιος να μιμούμαι, μόνο να χαζεύω! Αυτά άλλωστε δεν μπορώ να τα κάνω, μη μας πάρουν και με τις πέτρες! Σίγουρα πάντως, βλέποντας ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, βλέπω τον Μέσι και τον Ινιέστα και τους θαυμάζω, όπως έκανα παλαιότερα με τον Ζιντάν. Οι αμυντικοί είμαστε θαυμαστές του ωραίου, δεν έχουμε ινδάλματα, γιατί όλοι μας έχουν για “τσεκούρια” (γέλια). Σκέψου να γινόταν το λάθος του Κάριους στην Ελλάδα, θα τον είχαμε “σταυρώσει”. Οι δηλώσεις του Κλοπ πως θα το ξεπεράσουν όλοι μαζί δείχνουν το μεγαλείο του συλλόγου και τη σωστή νοοτροπία».
Αγαπημένη ομάδα στο εξωτερικό; Ή μήπως είναι… περιττή η ερώτηση;
«Μάλλον περιττή είναι! Η Μπαρτσελόνα είναι η ομάδα μου. Φανέλες, τα πάντα. Είναι “mes que un club” για μένα, όπως το λέει ο ίδιος ο σύλλογος!»
Προτίμηση για το Μουντιάλ;
«Θα ήθελα να το πάρει ο Μέσι, για να ολοκληρώσει τον μύθο του. Είμαστε τυχεροί που βλέπουμε τέτοιους παίκτες, που βγαίνουν κάθε 100 ή 200 χρόνια. Πιστεύω πάντως πως οι Γερμανοί θα είναι… Γερμαναράδες και θα είναι όπως πάντα εκεί που πρέπει! Εξάλλου, νομίζω πως και οι Ισπανοί θα πρωταγωνιστήσουν. Πάντα βέβαια μου αρέσουν και μικρότερες ομάδες, όπως η Κολομβία, το Μεξικό, που παίζουν πιο aggressive παιχνίδι, “διψάνε” για διάκριση. Κρίμα που δεν είναι εκεί και η Ελλάδα!»
Τα πλάνα σου για την επόμενη σεζόν;
«Εγώ θα είμαι άλλον έναν χρόνο στην ομάδα και θέλω να ευχαριστήσω τόσο τον πρόεδρο, Πανουργιά Παπαϊωάννου, όσο και τον κ. Τεννέ για την εμπιστοσύνη. Η σεζόν που έρχεται θα είναι δύσκολη, ακόμα πιο απαιτητική, θέλω να βοηθήσω την ομάδα και τα νέα παιδιά, ώστε να φτιάξουμε καλά αποδυτήρια, νομίζω εκεί είναι το μυστικό. Από κει και πέρα εύχομαι να είμαι υγιής και να μπορέσω να προσφέρω, όποτε μου ζητηθεί».
Έχεις σκεφτεί τη στιγμή που θα αποχωρήσεις;
«Να πω την αλήθεια, όχι! Είναι δύσκολη στιγμή για όλους, οι παίκτες στην Ελλάδα ειδικά φεύγουμε και δεν νιώθουμε γεμάτοι από ποδόσφαιρο σε καλά γήπεδα, όπως στο εξωτερικό. Έτσι, θέλουμε να “ρουφήξουμε” μέχρι και την τελευταία στιγμή! Βλέπω το παράδειγμα του Φλίσκα και του Ούμπιδες και αναθαρρώ είναι η αλήθεια! Να ‘μαστε καλά και ο Θεός θα μας δείξει τον δρόμο. Αν η σεζόν είναι πετυχημένη και μπορώ να σταθώ, γιατί να μη συνεχίσω κι άλλο. Θα δούμε…»
