Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Υπερματσάρα, το καλύτερο εφετινό ματς στο Τσάμπιονς Λιγκ και είχε πολλά μεγάλα ματς το Τσάμπιονς Λιγκ φέτος. Το Ρεάλ – Μπάγερν όμως τα είχε όλα. Θέαμα, σασπένς από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, δύο υπερομάδες και στο γήπεδο και στη φανέλα, τρομερό ρυθμό, τακτική, τα πάντα όλα που λέει και μία ψυχή.
Φυσικά είχε και μία μεγάλη νικήτρια, την Ρεάλ και μία μεγάλη χαμένη, την Μπάγερν Μονάχου. Και το ερώτημα που θέτουν πολλοί από το λεπτό που ολοκληρώθηκε το ματς, είναι αν τελικά προκρίθηκε η Ρεάλ η αποκλείστηκε η Μπάγερν. Αυτό το συμπέρασμα που τις περισσότερες φορές στο ποδόσφαιρο βγαίνει συνήθως αυθόρμητα και με την λήξη του ματς.
Στην περίπτωσή μας, στο Ρεάλ – Μπάγερν δηλαδή, νομίζω δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Ακόμη και η φράση “το πήρε ο Νάβας με τις επεμβάσεις του…” που ακούστηκε περισσότερο από κάθε άλλη, είναι υπερβολική. Στην πραγματικότητα μία είναι η μεγάλη επέμβασή του (στο σουτ του Αλάμπα που η μπάλα άλλαξε πορεία) και από τον τερματοφύλακα της ομάδας που έχει κατακτήσει δύο σερί Τσάμπιονς Λιγκ και φτάνει και σε τρίτο συνεχόμενο τελικό, μία δύο μεγάλες επεμβάσεις σε ημιτελικό τις περιμένεις.
Θα αναρωτηθεί κάποιος βέβαια και ως ένα βαθμό σωστά “μα υπάρχει παίκτης που έβαλε δύο γκολ στο ματς και η ομάδα του πέρασε στον τελικό και δεν θα μιλήσεις για αυτόν;”, αλλά η αλήθεια είναι ότι πρώτον ο Μπενζεμά έβαλε δύο πολύ εύκολα γκολ και δεύτερον προκαλεί εντύπωση επειδή ακριβώς έχει αμφισβητηθεί πολύ έντονα. Κατά την άποψη μου και τα δύο γκολ του Μπενζεμά και η μία δύο σπουδαίες επεμβάσεις του Νάβας περισσότερο προσφέρουν credit στον Ζιντάν που ήταν μάλλον ο μόνος που τους στήριξε τόσο πολύ αυτή την τριετία, παρά στους ίδιους τους ποδοσφαιριστές. Οπως και να έχει όμως νομίζω ότι αυτή η πρόκριση δεν κρίθηκε από έναν, αλλά από πολλούς. Και τελικά την πήρε η Ρεάλ στις λεπτομέρειες ή την έχασε η Μπάγερν στις λεπτομέρειες, γιατί η μία έχει τον αέρα των δύο σερί κατακτήσεων και η άλλη την πίεση να αποδείξει ότι δεν είναι καλή μόνο για την Γερμανία ή ακόμη καλύτερα, όπως είπε και ο Λιζαραζού, ότι δεν έχει κόμπλεξ κόντρα σε αυτή τη Ρεάλ…
Και νομίζω ότι αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα της Μπάγερν. Οχι ότι αποκλείστηκε, αλλά ότι αποκλείστηκε ούσα και στα δύο ματς εμφανώς ανώτερη από την Ρεάλ. Αυτό για Μπάγερν είναι σχεδόν ανεξήγητο. Είναι στο dna της ομάδας αυτής και των Γερμανών γενικότερα, να παίρνουν ματς, προκρίσεις, τρόπαια, με βασικό πλεονέκτημα την κυνικότητα τους και όχι κατ’ ανάγκη την ανωτερότητα τους. Και τώρα σε δύο ματς κόντρα στη Ρεάλ να είναι και στα δύο ανώτερη ομάδα, να παίζει πολύ καλύτερα και εν τέλει να αποκλείεται γιατί δεν μπόρεσε να νικήσει σε καμία από τις δύο βραδιές που ήταν καλύτερη στο χόρτο από την αντίπαλό της.
Και θα μπορούσα να ισχυριστώ το ίδιο και για τις περσινές αναμετρήσεις μεταξύ των δύο ομάδων, αλλά τότε στη ρεβάνς η διαιτησία είχε παίξει πραγματικά καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του αποτελέσματος. Και τέλος πάντων πέρυσι η Ρεάλ έστω κι’ έτσι ένα από τα δύο ματς το πήρε (2-1 στη Μαδρίτη) και έστειλε την πρόκριση στην παράταση. Φέτος δεν πήρε τελικά κανένα από τα δύο παιχνίδια κι’ ας ήταν και στα δύο καλύτερη. Οταν είσαι Μπάγερν αυτό είναι ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα και από έναν αποκλεισμό στις λεπτομέρειες. Η Μπάγερν δεν είναι για τους ένδοξους αποκλεισμούς, η Μπάγερν είναι για τα τρόπαια…
Και για να μιλήσω με αγωνιστικούς όρους. Η Ρεάλ σχεδόν σε όλο το πρώτο ημίχρονο πελαγοδρομεί από την δεξιά πλευρά της με μπακ τον Βάσκεθ και χαφ τον Μόντριτς. Πελαγοδρομεί τόσο πολύ, που ο Ζιντάν από το 20′ σηκώνει τον Νάτσο και είναι έτοιμος να τον περάσει στο ματς, μήπως και μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Η Μπάγερν φορτώνει συνεχώς τις επιθέσεις της από εκεί, η Ρεάλ δεν έχει για 45 λεπτά απάντηση και όμως όλο αυτό δεν προσφέρει στη Μπάγερν απολύτως τίποτα, εκτός από χαμένες ευκαιρίες. Οχι μόνο δεν σκόραρε (και τα δύο γκολ τα βρήκε από την άλλη πλευρά, από τα αριστερά της Ρεάλ δηλαδή) όχι μόνο δεν προκάλεσε φθορά στη Ρεάλ, αλλά εν τέλει δεν αχρήστευσε καν μία αλλαγή του Ζιντάν νωρίς στο ματς. Εκανε πάρτι για ένα ημίχρονο και εν τέλει τούρτα δεν δοκίμασε. Σχεδόν αδιανόητο για τη Μπάγερν.
Την ίδια ώρα που στην Μπάγερν συμβαίνει αυτό, στη Ρεάλ συμβαίνει το εξής: Ο Ζινεντίν Ζιντάν έχει 9 διπλές νοκ άουτ αναμετρήσεις στο Τσάμπιονς Λιγκ και έχει εννιά προκρίσεις. Του προκαλεί τέτοια ηρεμία και τέτοια σιγουριά αυτό, που σηκώνει το Νάτσο στο 20′ για να τον βάλει στο ματς, αλλά δύο λεπτά αργότερα και με την μπάλα να παίζει φωνάζει κοντά του τον Βάσκεθ κάτι συζητούν και ματαιώνει την αλλαγή. Και όλο αυτό γίνεται αποδεκτό από τους παίκτες της ομάδας με την ίδια σιγουριά και ηρεμία. Ο Βάσκεθ παίζει δεξί μπακ, βλέπει τα τρένα Ριμπερί και Αλάμπα να περνούν και δεν πανικοβάλλεται. Ο Μόντριτς κάνει τον χαμάλη για να καλύπτει τα ανεβάσματα του Αλάμπα και δεν δυσανασχετεί. Ο Κασεμίρο μένει για πρώτη φορά στον πάγκο σε τόσο κρίσιμο ματς και με την Ρεάλ να χρειάζεται να υπερασπιστεί σκορ και τον προπονητή να αποφασίζει να την κατεβάσει χωρίς καθαρόαιμο εξάρι και στην ομάδα δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γιατί συμβαίνει αυτό. Το αποκορύφωμα. Οι δύο παίκτες που είναι για να φεύγουν σε ένα μήνα και αμφισβητούνται περισσότερο από κάθε άλλον την τριετία του Ζιντάν στην Ρεάλ (ο Μπενζεμά και ο Νάβας) αποδεικνύονται πρωταγωνιστές της πρόκρισης.
Ολο αυτό από την αρχή ως το τέλος είναι Ζινεντίν Ζιντάν. Είναι η προσωπικότητά του, βγαλμένη στο χόρτο από 11 διαφορετικούς ποδοσφαιριστές κάθε φορά που ξέρουν και αισθάνονται ότι αυτός είναι εκεί όχι μόνο για να παίρνει τις μεγάλες και δύσκολες αποφάσεις, αλλά και για να τους στηρίζει κάθε φορά που κάτι δεν πήγε καλά. Δεν κάνεις τυχαία το 9 στα 9 σε νοκ άουτ ματς του Τσάμπιονς Λιγκ, δεν έχεις τυχαία δύο συνεχόμενες κατακτήσεις Τσάμπιονς Λιγκ και έναν τρίτο τελικό στη σειρά να σε περιμένει. Και όλο αυτό χωρίς να αγοράζεις, αλλά με αυτούς που βρήκες στην ομάδα και αυτούς που εσύ εξέλιξες. Και αυτός είναι ο λόγος που τελικά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι προκρίθηκε η Ρεάλ και δεν αποκλείστηκε η Μπάγερν…
