Αφιέρωμα: Τριάδες του NBA που άφησαν ιστορία
Το Age of Basketball σας παρουσιάζει το αφιέρωμα στις Τριάδες του NBA που άφησαν ιστορία. Το αφιέρωμα δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2010, αποτελείται από 3 μέρη και το επιμελήθηκε ο Νίκος Κουσούλης
Τριάδες που άφησαν το στίγμα τους! – Μέρος I
Τα ονόματα που πέρασαν από το μυαλό μου ήταν πάρα πολλά μόλις άκουσα τα περί «καλύτερου τρίο» σε σημείο που το… σύστημα μπλόκαρε. Ξεκάθαρα θα μπορούσε να γίνει ένας διαχωρισμός ανάμεσα στα καλύτερα τρίο από πλευράς ονομάτων (που όμως συνέβησαν σε λάθος τάιμινγκ) και τα καλύτερα τρίο από πλευράς ονομάτων και παρουσίας.
Παρακάτω θα επιχειρήσω μια χρονολογική καταμέτρηση (με στατιστική αναφορά) τριάδων που έγραψαν ιστορία, είτε με αυτά που κατάφεραν, είτε απλώς επειδή… συνέβησαν. Σήμερα θα ασχοληθούμε με τις τριάδες του 21ου αιώνα. Από όσες τριάδες αναφέρω, θεωρώ αυτή των Χιτ κατώτερη και χειρότερη, σαφέστατα επειδή ακόμα δεν έχει παίξει. Σε 6 χρόνια (αν μείνουν 6 χρόνια μαζί και οι τρεις και όχι τρία όπως θεωρώ πιο πιθανό), βλέπουμε πού θα μπορούσαμε να τους κατατάξουμε. Και πριν αρχίσω θα θυμίσω στον Ουέιντ ότι οι τελευταίοι που μίλησαν για «Big-3» (ούτε καν δηλαδή για καλύτερο τρίο, που θα ήταν και υπερβολή) πριν καν παίξουν ματς ήταν οι Αρίνας-Μπάτλερ-Τζέιμσον και ξέρουμε όλοι πώς πήγε αυτό…
Ας αρχίσουμε με τις υπάρχουσες τριάδες που έχουν ήδη δοκιμαστεί και αυτή τη στιγμή είναι σίγουρα στην κορυφή της συγκεκριμένης λίστας (από τις εν ενεργεία, μην παρεξηγούμαι). Ξεκαθαρίζω ότι αναφέρομαι στους ατομικούς (και συλλογικούς) τίτλους και διακρίσεις που έχουν πάρειπαίζοντας μαζί και όχι γενικά στην καριέρα τους, ενώ αναφέρομαι μόνο στους 3 αυτούς και όχι τυχόν σε κάποιον άλλο της ομάδας που είχε διάκριση εκείνες τις σεζόν. Επίσης, προσπαθώ να βάζω τριάδες με 3 παίκτες που έκαναν τη διαφορά στις ομάδες τους και όχι… 2 παίκτες κι άλλον έναν. Κοινό σημείο όλων των επιτυχημένων (με τους Λέικερς του Αρτέστ) ότι την πρώτη χρονιά που ξεκίνησαν μαζί από το καλοκαίρι πήραν τον τίτλο. Ας δούμε τις ομάδες:
Μία από τις δύο σύγχρονες αυτοκρατορίες του NBA, οι Σαν Αντόνιο Σπερς, ευτύχησαν να έχουν στις τάξεις τους μια εκπληκτική τριάδα παικτών. Η τριάδα έχει το χειρότερο μέσο όρο επιλογής στο ντραφτ και μπορεί να χαρακτηριστεί ως… «κλοπή», αφού, πέραν του Ντάνκαν, ο Πάρκερ επελέγη στο νούμερο 28 και ο Τζινόμπιλι σε ένα από τα μεγαλύτερα «κόλπα» όλων των εποχών στο νούμερο 57!
Έχουν ήδη κατακτήσει 3 πρωταθλήματα NBA (2003, 2005, 2007) σε τρεις παρουσίες σε τελικούς στα 8 χρόνια που παίζουν μαζί. Σε ατομικό επίπεδο έχουν πάρει 3 MVP τελικών (2003, 2005 Ντάνκαν, 2007 Πάρκερ), έχουν 4 παρουσίες στην καλύτερη πεντάδα της χρονιάς (2003, 2004, 2005, 2007 Ντάνκαν),4 παρουσίες στην καλύτερη αμυντική πεντάδα της χρονιάς (2003, 2005, 2007, 2008 Ντάνκαν) και 1 βραβείο καλύτερου 6ου παίκτη (2008 Τζινόμπιλι).
Στις τρεις χρονιές των τίτλων:
– Το 2003 είχαν 47.4 πόντους, 18.0 ριμπάουντ και 11.5 ασίστ μέσο όρο στην κανονική περίοδο, ενώ είχαν 48.8 πόντους, 22.0 ριμπάουντ και 11.7 ασίστ στα πλέι οφς.
– Το 2005 είχαν 53.8 πόντους, 19.4 ριμπάουντ και 13.1 ασίστ μέσο όρο στην κανονική περίοδο, ενώ είχαν 61.6 πόντους, 21.1 ριμπάουντ και 11.2 ασίστ στα πλέι οφς.
– Το 2007 είχαν 57.1 πόντους, 18.6 ριμπάουντ και 13.0 ασίστ μέσο όρο στην κανονική περίοδο, ενώ είχαν 59.7 πόντους, 20.4 ριμπάουντ και 12.8 ασίστ στα πλέι οφς.
Η σύγχρονη εκδοχή της «Big-3» των Σέλτικς, στα τρία χρόνια που είναι μαζί έχουν κερδίσει ένα πρωτάθλημα (2008), ενώ έχουν και άλλη μία παρουσία σε τελικούς (2010), ενώ τη μεσαία χρονιά ο Γκαρνέτ δεν έπαιξε λόγω τραυματισμού στα πλέι οφς. Σε ατομικό επίπεδο, στα τρία χρόνια έχουν πάρειένα MVP τελικών (Πολ Πιρς), έχουν 1 βραβείο καλύτερου αμυντικού (2008 Γκαρνέτ), δύο παρουσίες σε καλύτερη αμυντική πεντάδα της χρονιάς (2008, 2009 Γκαρνέτ) και μία παρουσία στην καλύτερη πεντάδα της χρονιάς (2008 Γκαρνέτ). Τη χρονιά του τίτλου (2008) οι τρεις μαζί είχαν 55.8 πόντους, 18.0 ριμπάουντ και 11.0 ασίστ μέσο όρο στην κανονική περίοδο και 55.7 πόντους, 19.3 ριμπάουντ και 10.6 ασίστ στα πλέι οφς.
Οι τρεις του συναντήθηκαν τη χρονιά που τελείωσε στο Λ.Α. και πήραν τον τίτλο. Έχουν ένα MVP τελικών (Μπράιαντ), 1 παρουσία στην καλύτερη πεντάδα (Μπράιαντ) και 1 παρουσία στην καλύτερη αμυντική πεντάδα (Μπράιαντ). Μαζί είχαν φέτος 56.3 πόντους, 21.0 ριμπάουντ και 11.4 ασίστ μέσο όρο στην κανονική περίοδο, ενώ είχαν 60.0 πόντους, 21.1 ριμπάουντ και 11.1 ασίστ στα πλέι οφς. Για να είναι πλήρης η εικόνα του Λος Άντζελες θα πρέπει να κοιτάξουμε και στον από κάτω πίνακα που έχει την αρχική τριάδα των Λέικερς, με τον Όντομ. Όμως, έβαλα τον Αρτέστ στη θέση του και ξεχώρισα τη φετινή χρονιά, γιατί τον θεωρώ σαφώς καλύτερο του Όντομ.
Ο Γκασόλ πήγε στο Λ.Α. στα μισά της σεζόν 2007-08 και οι Λέικερς με αυτή την τριάδα σε δύο χρόνια κατέκτησαν 1 τίτλο (2009), ενώ είχαν και άλλη μία παρουσία σε τελικούς. Πήραν 1 MVP τελικών(2009 Μπράιαντ), 1 MVP κανονικής περιόδου (2008 Μπράιαντ), έχουν 2 παρουσίες σε καλύτερη πεντάδα (2008, 2009 Μπράιαντ) και 2 παρουσίες σε καλύτερη αμυντική πεντάδα (2008, 2009 Μπράιαντ). Αν θέλετε να ενώσετε αυτή τη λίστα με την πιο πάνω, μπορείτε να το κάνετε, απλώς ξεκαθάρισα γιατί την «έσπασα» στα δύο μέρη. Στον τίτλο το 2009 είχαν 57.0 πόντους, 23.0 ριμπάουντ και 11.0 ασίστ μέσο όρο στην κανονική περίοδο, πηγαίνοντας στους 60.8 πόντους, 25.2 ριμπάουντ και 9.8 ασίστ στα πλέι οφς.
Αφού τελειώσαμε με τις τριάδες που ακόμη συνυπάρχουν σε μια ομάδα, πάμε και σε εκείνες του 21ου αιώνα που έχουν διαλυθεί:
Η ομάδα που κατέστρεψε την τελευταία ελπίδα του Καρλ Μαλόουν για τίτλο. Οι Ντιτρόιτ Πίστονς εκείνης της διετίας ήταν (ξανά) πολύ «σκληροί» και αυτό φάνηκε με το 4-1 επί των Λέικερς το 2004. Ο Ρασίντ Ουάλας έφτασε στο Ντιτρόιτ το χειμόνα του 2004 και οι Πίστονς λίγους μήνες μετά ανέβαιναν στην κορυφή. Πήραν 1 τίτλο το 2004 και έφτασαν σε έναν ακόμα τελικό το 2005. Είχαν 1 MVP τελικών (2004 Μπίλαπς), 2 βραβεία καλύτερου αμυντικού (2005, 2006 Μπεν Ουάλας) και 3 παρουσίες σε καλύτερη αμυντική πεντάδα (2004, 2005, 2006 Μπεν Ουάλας).
Εκείνη τη σεζόν είχαν 40.1 πόντους, 22.9 ριμπάουντ και 9.2 ασίστ στην κανονική περίοδο, έχοντας 39.7 πόντους, 25.1 ριμπάουντ, 9,4 ασίστ, αλλά και 3.8 κλεψίματα και 4.5 τάπες στα πλέι οφς.
Αυτές είναι οι καλύτερες τριάδες του 21ου αιώνα, οι τέσσερις που άφησαν το στίγμα τους στη δεκαετία που τελείωσε. Για να είναι πλήρης η αναφορά μας στα καλύτερα «τρίο» του 21ου αιώνα, όμως, θα πρέπει να αναφέρουμε και άλλο ένα. Αυτό εμπίπτει στην κατηγορία των αποτυχημένων λόγω κακού τάιμινγκ, αλλά από πλευράς «διαχρονικής αξίας» παικτών είναι το καλύτερο:
Αυτή ήταν η τελευταία ευκαιρία του Καρλ Μαλόουν για πρωτάθλημα. Στα 40 του και μετά από 18 σεζόν στου Τζαζ πήγε στο Λ.Α. για να πάρει τον τίτλο που τόσο έλειπε από τη συλλογή του. Δεν τα κατάφερε, καθώς έπεσε στους φρέσκους Πίστονς. Εκείνη τη σεζόν οι Λέικερς (που είχαν και τον Γκάρι Πέιτον επίσης στη δύση της καριέρας του στο ρόστερ, οπότε μπορούμε να μιλήσουμε και για… τετράδα αστέρων) έφτασαν στον τελικό. Είχαν 2 παρουσίες στην καλύτερη πεντάδα της σεζόν (Ο’ Νιλ, Μπράιαντ) και 1 παρουσία στην καλύτερη αμυντική πεντάδα (Μπράιαντ). Εκείνη τη σεζόν είχαν 58.2 πόντους, 25.7 ριμπάουντ και 11.9 ασίστ στην κανονική περίοδο και 57.5 πόντους, 26.7 ριμπάουντ και 11.4 ασίστ στα πλέι οφς.
Από πλευράς αξίας παικτών ίσως θα έπρεπε να αναφέρουμε και την Τζέισον Κιντ-Ντιρκ Νοβίτσκι-Σον Μάριον των Ντάλας Μάβερικς που δεν έχει κατακτήσει ακόμη κάτι όμως είναι “εν ενεργεία”, αλλά και την Αμάρε Στανταμάιρ-Σακίλ Ο’ Νιλ-Στιβ Νας των Φίνιξ Σανς που επίσης απέτυχε αγωνιστικά, αλλά είναι σημαντική από πλευράς ονομάτων.
Στο επόμενο μέρος του αφιερώματος θα δούμε τις καλύτερες τριάδες παικτών στο NBA τις περασμένες δεκαετίες και, πιστέψτε με, υπάρχουν πολλές που θα μας κάνουν να… ανατριχιάσουμε από μπασκετικό δέος.
Τριάδες που άφησαν το στίγμα τους! – Μέρος II
Η αναφορά γίνεται χρονολογικά. Προσδεθείτε, γιατί η καταμέτρηση αστέρων και τίτλων αρχίζει:
Ίσως το ιστορικότερο, ένα από τα τρία πιο διάσημα και επιτυχημένα τρίο όλων των εποχών. Οι τρεις τους έμειναν για 12 σεζόν στην ίδια ομάδα και έγραψαν ιστορία, παρότι αυτές οι 12 σεζόν ήταν στις ηλικίες 27-38 του Πάρις! Οι οπαδοί των Σέλτικς έλεγαν τότε το περίφημο «πώς μπορεί να μας έχουν δοθεί, ο ήλιος, το φεγγάρι και τα αστέρια, όλα μαζί ταυτόχρονα» για να περιγράψουν τη συγκεκριμένη τριάδα. Πάρτε ανάσα και πάμε: μαζί είχαν 3 τίτλους NBA (1981, 1984, 1986), άλλες 2 παρουσίες σε τελικούς (1985, 1987), 2 MVP τελικών (1984, 1986 Μπερντ), 3 MVP κανονικής περιόδου (1984, 1985, 1986 Μπερντ), 3 παρουσίες στην καλύτερη αμυντική πεντάδα (1986, 1987, 1988 ΜακΧέιλ), 9 παρουσίες σε καλύτερη πεντάδα (1981-88 Μπερντ, 1987 ΜακΧέιλ) και 2 φορές τον καλύτερο 6ο παίκτη (1984, 1985 ΜακΧέιλ). Χρειάζεται να ειπωθούν κι άλλα;
Η καλύτερή τους στατιστικά σεζόν ήταν το 1986-87, όταν και είχαν μαζί τα απίστευτα: 71.7 πόντους, 29.7 ριμπάουντ και 12.4 ασίστ στην κανονική περίοδο. Τη χρονιά του καλύτερού τους τίτλου (1986)είχαν 63.2 πόντους, 27.4 ριμπάουντ, 11.3 ασίστ στην κανονική περίοδο και 65.8 πόντους, 26.7 ριμπάουντ, 12.3 ασίστ στα πλέι οφς.
It’s ShowTime! Μια από τις πιο ιστορικές και επιτυχημένες τριάδες του NBA, οι τρεις παίκτες πουσημάδεψαν μια ολόκληρη σχολή του μπάσκετ και έφεραν το Λος Άντζελες στην κορυφή. Συστάσεις δεν χρειάζονται, ιδίως μάλιστα όταν οι δύο από τους τρεις διεκδικούν ως και σήμερα τον τίτλο του καλύτερου παίκτη όλων των εποχών (τον οποίο βεβαίως ο καθένας μας απονείμει κατά βούληση). Έπαιξαν μαζί 7 χρονιές με τον ασύγκριτο Μάτζικ Τζόνσον να τους οδηγεί και κατέκτησαν 3 τίτλους(1985, 1987, 1988), έπαιξαν σε άλλους τρεις τελικούς (1983, 1984, 1989), πήραν 3 MVP τελικών(1985 Αμπντούλ-Τζαμπάρ, 1987 Μάτζικ, 1988 Ουόρθι), 2 MVP κανονικής περιόδου (1987, 1989 Μάτζικ), είχαν 8 παρουσίες σε καλύτερη πεντάδα (όλες τις σεζόν ο Μάτζικ, 1986 Αμπντούλ-Τζαμπάρ) και 4 φορές τον πρώτο πασέρ της λίγκας (Μάτζικ). Απλά μοναδικοί…
Το 1987 είχαν 60.8 πόντους, 18.7 ριμπάουντ και 17.6 ασίστ στην κανονική περίοδο, ενώ στα πλέι οφς είχαν 64.6 πόντους, 20.1 ριμπάουντ και 17.7 ασίστ στα πλέι οφς.
Σπάω το κουαρτέτο, όπως θα δείτε παρακάτω, γιατί όταν μπήκε ο Μπάρκλεϊ στο πρωτάθλημα ο Έρβινγκ ήταν ήδη 34 ετών στις τελευταίες δύο χρονιές του στη λίγκα, ενώ με αυτή τη μορφή η τριάδα πήρε πρωτάθλημα. Αυτή η τριάδα ήταν απίστευτη και κατάφερε να πάρει έναν τίτλο το 1983. Μαζί πήραν 1 MVP κανονικής περιόδου (1983 Μαλόουν), 1 MVP τελικών (1983 Μαλόουν), είχαν 5 παρουσίες στην καλύτερη αμυντική πεντάδα (1983, 1984, 1985, 1986 Τσικς, 1983 Μαλόουν), 3 παρουσίες στην καλύτερη πεντάδα (1983, 1985 Μαλόουν, 1983 Έρβινγκ) και είχαν 3 φορές τον 1ο ριμπάουντερ της λίγκας (1983, 1984, 1985 Μαλόουν). Τη χρονιά του τίτλου είχαν μαζί 58.4 πόντους, 24.7 ριμπάουντ και 11.9 ασίστ στην κανονική περίοδο, έχοντας 60.3 πόντους, 26.4 ριμπάουντ και 11.9 ασιστ στα πλέι οφς.
Παιχταράδες απίστευτοι, μια συνάντηση για δύο σεζόν, τις δύο πρώτες του Μπάρκλεϊ στο NBA και τις δύο τελευταίες του Dr. J. Πιθανότατα με τον Μπάρκλεϊ σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία και τον Έρβινγκ σε μικρότερη η τριάδα να είχε άλλη τύχη αλλά το τάιμινγκ είναι τα πάντα στον αθλητισμό. Στις δύο σεζόν δεν πήραν τίτλο NBA, είχαν 1 παρουσία στην καλύτερη πεντάδα (1985 Μαλόουν) και 1 τίτλο 1ου ριμπάουντερ (1985 Μαλόουν). Στην καλύτερή τους στατιστικά σεζόν (1985-86) είχαν μαζί 61.9 πόντους, 29.6 ριμπάουντ και 8.5 ασίστ στην κανονική περίοδο.
Η «πιο κακή» τριάδα απ’ όλες. Τα «χειρότερα παιδιά» του NBA, ποιοι άλλοι από τα «Κακά Παιδιά» του Ντιτρόιτ. Μαζί για 9 σεζόν, έγραψαν τη δική τους ιστορία (με τη βοήθεια του… ακόμα «χειρότερου» Ρόντμαν) κατακτώντας δύο τίτλους (1989, 1990) και παίζοντας σε άλλον έναν τελικό (1988). Είχαν 2 MVP τελικών (1989 Ντούμαρς, 199 Τόμας), είχαν 4 παρουσίες σε καλύτερη αμυντική πεντάδα(1989, 1990, 1992, 1993 Ντούμαρς), 1 παρουσία σε καλύτερη πεντάδα (1986 Τόμας) και 1 φορά τον 1ο ριμπάουντερ (1986 Λεϊμπίρ). Στην καλύτερη από τις δύο χρονιές των τίτλων τους είχαν 48.3 πόντους, 16.2 ριμπάουντ και 16.4 ασίστ στην κανονική περίοδο.
(Και αυτή η τριάδα μπορεί πολύ εύκολα να θεωρηθεί τετράδα, αφού ο Ρόντμαν το 1986-93 που ήταν στους Πίστονς μαζί με τους άλλους τρεις είχε 5 παρουσίες σε καλύτερη αμυντική πεντάδα, 2 βραβεία καλύτερου αμυντικού και 2 φορές αναδείχτηκε 1ος ριμπάουντερ).
Αρχικά σκέφτηκα να αφήσω τους Μπουλς απ’ έξω, γιατί προσωπικά δεν τους θεωρώ τριάδα, καθότι πέραν των τριών πιο πάνω υπήρχε και ο Τόνι Κούκοτς που ξεκάθαρα τους έκανε τετράδα (κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό). Τελικά, αποφάσισα να τους συμπεριλάβω (σε δυο τριάδες, που ουσιαστικά μιλάνε για την ίδια περίοδο αλλά με άλλο τρόπο), καθώς ήταν η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών (το 72-10 είναι ακόμα το καλύτερο ποτέ), αλλά και γιατί δεν έχει σημασία τι είδους συζήτηση κάνεις, όταν μιλάς για τους καλύτερους πρέπει να βάλεις με κάποιον τρόπο και τον Τζόρνταν μέσα, ακόμη κι αν πρόκειται για τους… καλύτερους προορισμούς διακοπών.
Ο Ντένις Ρόντμαν κατέφτασε στο Σικάγο το 1995 από τους Σπερς και οι Μπουλς έγιναν αχτύπητοι. Στον απαράμιλλο Τζόρνταν, τον απίστευτο Πίπεν και το μυαλό του τρομερού Κούκοτς προστέθηκε ο«καλύτερος αθλητής που έχω προπονήσει ποτέ» (Φιλ Τζάκσον) Ντένις Ρόντμαν. Και πια, και… τα έτρωγες εύκολα και δεν τους τα έβαζες με τίποτα.
Μαζί πήραν 3 πρωταθλήματα NBA (1996, 1997, 1998), 3 MVP τελικών (Τζόρνταν), 2 MVP κανονικής περιόδου (1996, 1998 Τζόρνταν), είχαν 7 παρουσίες στην καλύτερη αμυντική πεντάδα (1996, 1997, 1998 Τζόρνταν, 1996, 1997, 1998 Πίπεν, 1996 Ρόντμαν), είχαν 4 παρουσίες στην καλύτερη πεντάδα της χρονιάς (1996, 1997, 1998 Τζόρνταν, 1996 Πίπεν), ενώ είχαν και τις τρεις χρονιές τον 1ο σκόρερ(Τζόρνταν) και τον 1ο ριμπάουντερ (Ρόντμαν) της λίγκας. Είναι η ομάδα με το καλύτερο ρεκόρ στην ιστορία (72-10), η ομάδα η οποία στα τρία χρόνια κέρδιζε με ποσοστό 82%! Και για τους λάτρεις των… ονείρων, και οι τρεις ήταν πάνω από 30 όταν τα έκαναν αυτά! Μυθική ομάδα.
Στις 3 χρονιές μαζί:
– Το 1996 είχαν 55.3 πόντους, 27.9 ριμπάουντ και 12.7 ασίστ στην κανονική περίοδο, ενώ είχαν 55.1 πόντους, 27.1 ριμπάουντ και 12.1 ασίστ στα πλέι οφς.
– Το 1997 είχαν 55.5 πόντους, 28.5 ριμπάουντ και 13.1 ασίστ στην κανονική περίοδο, ενώ είχαν 54.5 πόντους, 23.1 ριμπάουντ και 10.0 ασίστ στα πλέι οφς.
– Το 1998 είχαν 52.5 πόντους, 26.0 ριμπάουντ και 12.2 ασίστ στην κανονική περίοδο, ενώ είχαν 54.1 πόντους, 24.0 ριμπάουντ και 10.7 ασίστ στα πλέι οφς.
Αν και στον περιορισμό τριάδας προτιμώ τον Ρόντμαν, καθώς θεωρώ ότι είναι εκείνος που άλλαξε τα περισσότερα στους Μπουλς, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε την παρουσία του τεράστιου Τόνι Κούκοτς.
Στα ίδια χρόνια, με 3 τίτλους σε τρεις σεζόν (και όλα τα παραπάνω στατιστικά να είναι τα ίδια προφανώς), πρέπει να προσθέσουμε και το βραβείο του 6ου καλύτερου παίκτη του Κούκοτς το 1996.
Στις 3 χρονιές είχαν μαζί:
– Το 1996 είχαν 62.9 πόντους, 17.0 ριμπάουντ και 13.7 ασίστ στην κανονική περίοδο, ενώ είχαν 58.4 πόντους, 17.6 ριμπάουντ και 13.9 ασίστ στα πλέι οφς.
– Το 1997 είχαν 63.0 πόντους, 17.0 ριμπάουντ και 14.5 ασίστ στην κανονική περίοδο, ενώ είχαν 58.2 πόντους, 17.5 ριμπάουντ και 11.4 ασίστ στα πλέι οφς.
– Το 1998 είχαν 61.1 πόντους, 15.4 ριμπάουντ και 13.5 ασίστ στην κανονική περίοδο, ενώ είχαν 62.3 πόντους, 16.1 ριμπάουντ και 11.6 ασίστ στα πλέι οφς.
Απίστευτη τριάδα, αλλά σε προχωρημένη ηλικία. Το 1996 μαζί ήταν… 101 χρονών! Μοιραία δεν μπόρεσαν να κατακτήσουν κάποιον τίτλο ή να αφήσουν ιστορία μαζί, όπως θα έκαναν αν είχαν συναντηθεί 5 χρόνια νωρίτερα.
Είχαν μια παρουσία σε καλύτερη πεντάδα (Ολάζουον 1997). Την καλύτερή τους από τις δύο χρονιές (1996-97) είχαν μαζί 60.4 πόντους, 28.7 ριμπάουντ και 13.4 ασίστ στην κανονική περίοδο και 59.1 πόντους, 28.5 ριμπάουντ και 11.6 ασίστ στα πλέι οφς.
Άλλη μια απίστευτη τριάδα, αλλά πια μιλάμε για… μαθουσάλες, καθώς οι τρεις μαζεύτηκαν στο Χιούστον με άθροισμα ηλικιών τα 104 χρόνια! Πέρασαν και δεν ακούμπησαν (είχαν μια παρουσία στην καλύτερη αμυντική πεντάδα με τον Πίπεν), αλλά από πλευράς ονομάτων ήταν μια μεγάλη συνάντηση. Στην (κουτσουρεμένη λόγω λοκ άουτ) κανονική περίοδο είχαν 49.3 πόντους, 28.4 ριμπάουντ και 12.3 ασίστ.
Για το τέλος, εύφημο μνεία μπορούμε να αποδώσουμε στην τριάδα των Κλίβελαντ Καβαλίερς Λάρι Νανς – Μαρκ Πράις – Μπραντ Ντόχερτι (1987-94, 57.7 πόντους, 22.3 ριμπάουντ, 16.7 ασίστ το 1990-91) που «ατύχησε» πέφτοντας πάνω σε καλύτερους Πίστονς και Μπουλς εκείνη την περίοδο, ενώ δεν συγκρίνεται και με τις άλλες, αλλά και στην τριάδα των Γιούτα Τζαζ Καρλ Μαλόουν – Τζον Στόκτον – Τζεφ Μαλόουν το 1990-94 (64.8 πόντους, 17.7 ριμπάουντ, 19.6 ασίστ το 1990-91) που ίσως εμπίπτει στην κατηγορία «2 αστέρες κι άλλος ένας (πολύ καλός βέβαια)».
Στο επόμενο μέρος του αφιερώματος θα μιλήσουμε για εξίσου τεράστιες τριάδες, πιο βαθιά στο χρόνο, που η αναφορά και μόνο των ονομάτων… εκθέτει τον Ουέιντ (όπως άλλωστε έγινε και στο παρόν άρθρο).
Τριάδες που άφησαν το στίγμα τους! – Μέρος III
Στο πρώτο μέρος του αφιερώματος είδαμε τις τριάδες του 21ου αιώνα, στο δεύτερο μέρος ασχοληθήκαμε με τις καλύτερες τριάδες της εικοσαετίας 1980-2000, τώρα ήρθε η στιγμή να πάμε ακόμη πιο πίσω και να μιλήσουμε για τις σημαντικότερες τριάδες από τη δεκαετία του 1950 έως εκείνη του 1980.
Παίκτες που άφησαν ιστορία, τριάδες που κατέκτησαν τα πάντα, ένα ταξίδι στην ιστορία του NBAκαι ο Ουέιντ… ας πρόσεχε με τη χιονοστιβάδα που προκάλεσε.
Μακράν πιο επιτυχημένη τριάδα όλων των εποχών. Ο Χάβλιτσεκ με τον Κούζι συναντήθηκαν για μία σεζόν (1962-63 δείτε παρακάτω), οπότε μοιράστηκαν στις δύο περιόδους πριν το 1962 και μετά το 1963 με συνδετικό κρίκο τους Τζόουνς και Ράσελ. Οι Τζόουνς και Ράσελ πήραν μαζί με τον τρίτο της παρέας κάθε φορά στις 12 σεζόν που έμειναν μαζί 10 τίτλους (δεν πήραν το 1958 και το 1967), ενώ έπαιξανάλλη μια φορά σε τελικό (1958). Πήραν 5 MVP κανονικής περιόδου (1958, 1961, 1962, 1963, 1965 Ράσελ), είχαν 1 παρουσία σε καλύτερη αμυντική πεντάδα (1969 Ράσελ, ο θεσμός ξεκίνησε εκείνη τη σεζόν), 7 παρουσίες σε καλύτερη πεντάδα (1958, 1959, 1960, 1961 Κούζι, 1959, 1963, 1965 Ράσελ),16 παρουσίες στην δεύτερη καλύτερη πεντάδα και 4 φορές τον 1ο ριμπάουντερ (1958, 1959, 1964, 1965 Ράσελ).
Στην καλύτερή τους στατιστικά χρονιά (1964-65 με τον Χάβλιτσεκ) είχαν 58.3 πόντους, 34.1 ριμπάουντ και 10.8 ασίστ στην κανονική περίοδο και 63.6 πόντους, 37.1 ριμπάουντ και 11.2 ασίστ στα πλέι οφς. Θα μπορούσε η τριάδα αυτή να συνδυαστεί και με τον Σάρμαν ή τον Χάινσον.
«Υπήρξαν» για μία και μόνη σεζόν. Η ρούκι σεζόν του Χάβλιτσεκ, η τελευταία του Κούζι (επέστρεψε 7 χρόνια αργότερα για 7 ματς με τους Σινσινάτι Ρόγιαλς). Τριάδα απίστευτη έστω κι έτσι, το 1963 πήραν τον τίτλο (δεν υπήρχε ακόμη MVP) ενώ ο Μπιλ Ράσελ ήταν και στην καλύτερη πεντάδα της σεζόν. Εκείνη τη σεζόν είχαν 44.3 πόντους, 32.8 ριμπάουντ και 13.5 ασίστ στην κανονική περίοδο, ενώ στα πλέι οφς είχαν 46.2 πόντους, 32.4 ριμπάουντ και 15.5 ασίστ.
Όταν ο Τσάμπερλεν μετεγγράφηκε στα μισά της σεζόν στη Φιλαντέλφια, βρήκε εκεί τους Γκριρ και Ουόκερ και μαζί μπόρεσαν να αμφισβητήσουν την απόλυτη κυριαρχία των Σέλτικς. Στα 4 χρόνια που έπαιξαν μαζί έγιναν η μόνη ομάδα που πήρε πρωτάθλημα από τους Σέλτικς από το 1959 μέχρι το 1969, το 1967. Εκτός από τον τίτλο η τριάδα είχε 3 MVP κανονικής περιόδου (1966-68 Τσάμπερλεν),3 παρουσίες σε καλύτερη πεντάδα (1966-68 Τσάμπερλεν), 3 τίτλους πρώτου ριμπάουντερ (1966-68 Τσάμπερλεν), 2 τίτλους 1ου σκόρερ (1965, 1966 Τσάμπερλεν) και 1 τίτλο πρώτου πασέρ (1968 Τσάμπερλεν).
Είναι ίσως η καλύτερη τριάδα παικτών όσον αφορά τα νούμερά τους στα πλέι οφς. Τη χρονιά του τίτλου οι τρεις μαζί είχαν 65.5 πόντους, 37.6 ριμπάουντ και 13.9 ασίστ στην κανονική περίοδο, ενώ στα πλέι οφς είχαν 71.1 πόντους, 42.6 ριμπάουντ και 16.4 ασίστ.
Ίσως το καλύτερο «τρίο» στην ιστορία του μπάσκετ από πλευράς ονομάτων αν μπορεί κανείς να τολμήσει τέτοια κίνηση. Ο ένας είναι… το σήμα του NBA, ο άλλος ο απόλυτος παίκτης της λίγκας και ο τρίτος απλά ένας από τους καλύτερους ποτέ. Όμως, το timing ήταν άθλιο, καθώς από τις τέσσερις χρονιές που υποτίθεται ότι έπαιζαν μαζί, ουσιαστικά έπαιξαν τη μία. Το 1969-70 ο Τσάμπερλεν έπαιξε μόνο 12 ματς, το 1970-71 ο Μπέιλορ έπαιξε μόνο 2 ματς και το 1971-72 ο Μπέιλορ έπαιξε μόλις 9 ματς και αποσύρθηκε. Οπότε μας μένει μόνο η πρώτη σεζόν (ως τριάδα) που ήταν μαζί.
Μαζί έφτασαν σε δύο τελικούς (1969, 1970), είχαν 1 MVP τελικών (1969 Ουέστ παρότι έχασαν), 4 παρουσίες σε καλύτερη αμυντική πεντάδα (1970-72 Ουέστ, 1972 Τσάμπερλεν), 4 παρουσίες σε καλύτερη πεντάδα (1970-72 Ουέστ, 1969 Μπέιλορ), 3 τίτλους πρώτου ριμπάουντερ (1969, 1971, 1972 Τσάμπερλεν), 1 τίτλο πρώτου σκόρερ (1970 Ουέστ) και 1 τίτλο πρώτου πασέρ (1972 Ουέστ).
Το 1972 οι Λέικερς κατέκτησαν το πρωτάθλημα με MVP τον Τσάμπερλεν, αλλά δεν μπορούμε να το μετρήσουμε στα κατορθώματα της τριάδας, αφού ο Μπέιλορ είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση στην αρχή της χρονιάς, χτυπημένος από προβλήματα στα γόνατα.
Το 1968-69 είχαν μαζί 71.2 πόντους, 36.0 ριμπάουντ και 16.8 ασίστ στην κανονική περίοδο, ενώ στα πλέι οφς είχαν 60.2 πόντους, 37.8 ριμπάουντ και 14.2 ασίστ.
Οι τρεις τους συναντήθηκαν στους Νικς για 5,5 σεζόν (όταν ο ΝτεΜπούσερ μετεγγράφηκε στους Νικς στα μισά της σεζόν) και κατάφεραν να πάρουν 2 πρωταθλήματα NBA (1970, 1973) και να παίξουν σεάλλον 1 τελικό (1972). Σε ατομικό επίπεδο είχαν 2 MVP τελικών (Ριντ), 1 MVP κανονικής περιόδου(1970 Ριντ), 13 (!) παρουσίες σε καλύτερη αμυντική πεντάδα (ΝτεΜπούσερ και Φρέιζερ όλες τις σεζόν, 1970 Ριντ) και 3 παρουσίες σε καλύτερη πεντάδα (1970 Ριντ, 1972, 1974 Φρέιζερ). Αν δεν το προσέξατε, το 1969-70 ο Ριντ σάρωσε κάθε πιθανή ατομική διάκριση στο πρωτάθλημα (πήρε και το MVP του all-star game κι έγινε ο πρώτος που το έχει καταφέρει στην ιστορία). Η παρουσία του στην αρχική πεντάδα (ήταν τραυματίας στον τετρακέφαλο και αμφίβολος να παίξει, αλλά όταν τον είδε ο κόσμος σείστηκε το γήπεδο) στο 7ο παιχνίδι των τελικών και οι 4 πόντοι που πέτυχε στις πρώτες δύο επιθέσεις, που λέγεται ότι έδωσαν την έμπνευση στους Νικς να κερδίσουν (με 36 πόντους τους Φρέιζερ)έχει ψηφιστεί ως η μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία του Μάντισον.
Η τριάδα τη χρονιά του πρώτου τίτλου είχε 57.2 πόντους, 29.9 ριμπάουντ και 12.5 ασίστ μέσο όρο στην κανονική περίοδο, ενώ στα πλέι οφς είχε 55.8 πόντους, 33.2 ριμπάουντ και 13.4 ασίστ.
Τριάδα για «φίλημα», συνάντηση «γιγάντων», έστω και στις τελευταίες 4 χρονιές του Όσκαρ στο NBA. Αυτό δεν τους σταμάτησε, καθώς σε 4 σεζόν πήραν 1 τίτλο NBA (1971), έπαιξαν σε έναν ακόμα τελικό(1974), πήραν 1 MVP τελικών (1971 Αμπντούλ-Τζαμπάρ), 3 MVP κανονικής περιόδου (1971, 1972, 1974 Αμπντούλ-Τζαμπάρ), ενώ είχαν 1 παρουσία σε καλύτερη αμυντική πεντάδα (1974 Αμπντούλ-Τζαμπάρ), 4 παρουσίες σε καλύτερη πεντάδα (Αμπντούλ-Τζαμπάρ) και 2 τίτλους 1ου σκόρερ (1971, 1972 Αμπντούλ-Τζαμπάρ).
Τη χρονιά του τίτλου είχαν 69.5 πόντους, 29.7 ριμπάουντ, 15.0 ασίστ στην κανονική περίοδο και 64.1 πόντους, 31.6 ριμπάουντ, 14.8 ασίστ ασίστ στα πλέι οφς.
Οι τρεις πρώτες χρονιές του Μάτζικ στο NBA, οι τρεις καλύτερες στην καριέρα του Ουίλκς (οι μόνες που είχε πάνω από 20 πόντους μέσο όρο), οι τελευταίες που ο Αμπντούλ-Τζαμπάρ είχε διψήφιο αριθμό ριμπάουντ. Το σωστό timing που λέγαμε…
Τι έκαναν; Πήραν 2 τίτλους NBA (1980, 1982), 2 MVP τελικών (Μάτζικ), 1 MVP κανονικής περιόδου(1980 Αμπντουλ-Τζαμπάρ), ενώ είχαν 2 παρουσίες στην καλύτερη αμυντική πεντάδα (1980, 1981 Αμπντούλ-Τζαμπάρ) και 2 παρουσίες στην καλύτερη πεντάδα (1980, 1981 Αμπντούλ-Τζαμπάρ). Μετά ο Ουίλκς έδωσε τη σκυτάλη στον Ουόρθι και η αυτοκρατορία συνεχίστηκε.
Πηγή: ageofbasketball.net
