Στο τελευταίο ποστ γράφαμε πως αν χρειαστεί να τα πούμε, θα τα ξαναπούμε. Για να είμαι ειλικρινής μου έλειψε η ανανέωση τούτης εδώ της γωνιάς παρά το πρώτο στάδιο του απαραίτητου γεμίσματος των μπαταριών. Πράγμα που επίσης μου είχε λείψει. Εξάλλου μία χρονιά στο ρεπορτάζ, υπολογίζεται περίπου με δέκα «κανονικής» ζωής.
Ειδικά όταν ζεις σεζόν όπως η περυσινή ή εκείνη του 15-16. Τελικά, όπως ευχήθηκα τα ξαναλέμε για καλό, μετά την πρόκριση του Παναθηναϊκού επί της Καμπάλα. Το «τριφύλλι» έκανε το αυτονόητο. Ούτε να το συζητάμε αυτό. Τα καλά νέα της υπόθεσης είναι πως το έκανε με τρόπο πειστικό, το έκανε όντας ανώτερος σχεδόν και στα 180 λεπτά των δύο παιχνιδιών, το έκανε σκορπώντας ελπίδα στον κόσμο του για την ομάδα που χτίζει βήμα προς βήμα ο Μαρίνος Ουζουνίδης χωρίς να έχει μέχρι και σήμερα δύο υπεραπαραίτητα «εργαλεία». Τον βασικό στράικερ και τον ενδεκαδάτο εξτρέμ.
Ο Έλληνας τεχνικός, όσο και αν δεν του αρέσει να λέγεται και να γράφεται, αποτελεί ποδοσφαιρική «ευλογία» για τον σύλλογο, έχει ταιριάξει απόλυτα στην μενταλιτέ του κλαμπ, δείχνει παιχνίδι με το παιχνίδι έργο και προφανώς πρέπει να στηριχθεί τόσο από την διοίκηση(με πράξεις) όσο και από τους φίλους του Παναθηναϊκού. Όχι μόνο στα εύκολα, όχι μόνο στις χαρές αλλά τις στιγμές εκείνες που πραγματικά έχει μεγάλη σημασία η στήριξη. Στα δύσκολα, μετά από αποτυχίες, μετά από ήττες.
Ο Παναθηναϊκός, λοιπόν, έκανε το καθήκον του απέναντι στους Αζέρους, έφτιαξε την βαθμολογία και την ψυχολογία του με δύο νίκες αλλά το πιο σημαντικό, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία ως σημάδι ενόψει της συνέχειας, δεν είναι οι μόνο νίκες. Είναι η αντίδραση των «πρασίνων» μετά το αυτογκόλ του Μολέδο που έβαλε μπροστά μία από τις πιο τυχερές ομάδες(για να μην γράψω τίποτα άλλο) που έχουν βρεθεί στον δρόμο του «τριφυλλιού» ever.
Εκεί όπου άλλες χρονιές, ο Παναθηναϊκός θα… έπινε θάλασσα, εκεί όπου θα έκανες τον σταυρό σου για αυτά που θα ακολουθούσαν, το σύνολο του Ουζουνίδη έβγαλε στο χορτάρι αυτό που ακριβώς μεταδίδει καθημερινά ο Έλληνας προπονητής. Ηρεμία, αυτοπεποίθηση, πίστη, υπομονή. Μετά τα άχαστα του πρώτου μέρους και το 1-0 της Καμπάλα, ο Παναθηναϊκός έδειξε αξιοσημείωτη πνευματική ετοιμότητα.
Ηρέμησε, γύρισε την μπάλα, έκανε το παιχνίδι του και αυτό ήταν. Δύο γκολ σε τρία λεπτά και πρόκριση. Η διαφορά των δύο ομάδων στον τρόπο που έχουν δουλευτεί ήταν τεράστια, για να μην το πάρει το ματς ο Παναθηναϊκός. Ο Μαρίνος έβαλε το χεράκι του και του βγήκαν όλα! Ο Λουντ από θέση δεξιού εξτρέμ να σκοράρει, ο Καμπέσας από θέση αριστερού εξτρέμ να «εκτελεί» με καταπληκτική ενέργεια, ο Λουτσιάνο να έχει την τελική στο δεύτερο γκολ.
Δύο αλλαγές, μία μετατόπιση στις πτέρυγες, ηρεμία από τον πάγκο και… that’s all. Δύο λόγια για τον Καμπέσας. Όταν στην ηλικία των 20 έχεις κάνει διαφορά σε συλλογικό επίπεδο στην Λατινική Αμερική δεν μπορεί να είσαι μόνο ταλαντούχος και ποιοτικός. Σημαίνει πως έχεις και προσωπικότητα. Η ενέργεια που κάνει στο γκολ είναι ξεκάθαρο δείγμα της ποδοσφαιρικής του πάστας. Μακάρι να συνεχίσει έτσι, μακάρι να είναι το ίδιο ουσιαστικός και στην συνέχεια.
Πάμε παρακάτω. Στην κλήρωση. Αν ήταν και η… Μπαρτσελόνα στην κληρωτίδα, πιθανότατα αυτή να «έπαιρνε» ο Παναθηναϊκός. Η τύχη γύρισε την πλάτη, όπως το έκανε και το βράδυ της Πέμπτης, όπου στο… παραένα «στράβωσε» η είσοδος του κλαμπ στο γκρουπ των ισχυρών. Ας είναι… Αυτός ο Παναθηναϊκός δεν είναι «τελειωμένος» από καμία κλήρωση. Προφανώς και οι πιθανότητες είναι λίγες, προφανώς η Αθλέτικ είναι πιο δυνατή και ποιοτική ομάδα αλλά αυτές οι δύο αναμετρήσεις αποτελούν μία πολύ μεγάλη πρόκληση για τον Μαρίνο Ουζουνίδη και την ομάδα του.
Η Λεωφόρος θα τιγκάρει, εκατοντάδες κόσμου θα ταξιδέψουν στο Μπιλμπάο και γενικά ο οργανισμός θα συσπειρωθεί και πάλι για τις «μάχες» που οδηγούν στους ομίλους του Europa και σε μια σημαντική «ένεση» για τα ταμεία του συλλόγου. Και εδώ… κολλάει το θέμα του «αντί-Μπεργκ».
Είναι αδιαμφισβήτητο πως και στα δύο ματς με την Καμπάλα, φάνηκε πως ο Παναθηναϊκός δεν έχει το εύκολο γκολ. Το είπε, εξάλλου, και ο Ουζουνίδης για το θέμα της αποτελεσματικότητας. Αν το «τριφύλλι» θέλει να έχει βάσιμες ελπίδες πρόκρισης επί της Αθλέτικ, θα πρέπει να ενισχυθεί άμεσα με τον βασικό στράικερ, ο οποίος θα έχει δικαίωμα συμμετοχής σε αυτά τα παιχνίδια.
Ναι ο Πούκι είναι «γκολτζής», ναι ο Πούκι τα «παστελώνει», ναι είναι μία ιδανική περίπτωση για να καλύψει το κενό που άφησε ο Σουηδός επιθετικός. Από την άλλη, όμως, ο Παναθηναϊκός δεν έχει την πολυτέλεια να δαπανήσει κοντά στα δύο εκατομμύρια ευρώ αυτό το καλοκαίρι, για να πάρει έναν σέντερ φορ που θα βρίσκεται στην… κερκίδα στα δύο πιο σημαντικά παιχνίδια της σεζόν.
Ναι, αυτά τα ματς είναι τα πιο σημαντικά στην χρονιά, διότι πολύ απλά μπορούν να σου φέρουν στο… άδειο ταμείο ένα ποσό κοντά στα πέντε εκατομμύρια. Χρήματα που είναι ζωτικής σημασίας για το παρόν και το μέλλον, χρήματα που θα βοηθήσουν το κλαμπ τα «δει» καλύτερα το τώρα και το μετά. Μία πρόκριση, όμως, δεν φέρνει μόνο ρευστό αλλά φέρνει τον Παναθηναϊκός πιο ψηλά στην γενική κατάταξη, άρα σε κάποια χρόνια με πιο «εύκολες» κληρώσεις, μακριά από ομάδες από η Αθλέτικ, η Έβερτον, η Μίλαν και άλλες…
Ο Παναθηναϊκός, λοιπόν, για να ελπίζει ότι μπορεί να κάνει την έκπληξη, όπως την έκανε πέρυσι το ΑΠΟΕΛ, πρέπει να επενδύσει σε λύση που θα φορέσει τα πράσινα άμεσα και θα είναι ενδεκαδάτος απέναντι στους Ισπανούς. Η Μπιλμπάο δεν είναι Καμπάλα, δεν θα σου επιτρέψει 20 τελικές, και η μισή φάση πρέπει να γίνει γκολ για να μπορεί να γίνει η «δουλειά».
Τώρα, αν ο Μαρίνος μπορεί να περάσει τους Ισπανούς ή να τους κοντράρει στα «ίσια», με τον Μολίνς, τον Άλτμαν και τον πιο έτοιμο σε δέκα μέρες Λουτσιάνο, εδώ είμαστε να το δούμε και να του ξαναβγάλουμε το καπέλο…
