Σε μία τόσο απαιτητική Λίγκα όπως είναι η Euroleague μόνο ένας ανόητος θα περίμενε όχι από τον Ολυμπιακό, αλλά από οποιαδήποτε ομάδα να τερματίσει αήττητη. Επίσης και η συντριβή είναι μέσα στο πρόγραμμα και να είστε σίγουροι ότι δε θα είναι η μοναδική. Είναι απόλυτα λογικό να ξαναχάσει ο Ολυμπιακός με μεγάλη διαφορά στην Ευρώπη.
Σε έναν μαραθώνιο σαν κι αυτόν δεν υπάρχει περίπτωση να μην υπάρξουν σκαμπανεβάσματα, σπουδαίες νίκες και βαριές ήττες. Μακάρι να ήταν διαφορετικά, αλλά δεν είναι.
Ξέρετε παίζουν κι άλλες ομάδες μπάσκετ. Ναι βέβαια. Σας έχω κι άλλη είδηση. Υπάρχουν κι άλλες ομάδες που κάνουν προπόνηση και βελτιώνονται. Δεν είναι μόνο ο Ολυμπιακός.
Και που να μην ήταν πρώτος στη βαθμολογία δηλαδή.
ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ 34’
Η πνευματική ετοιμότητα είναι εξίσου σημαντική με την αγωνιστική ετοιμότητα και με την τακτική στο παρκέ. Ο Ολυμπιακός με εξαίρεση τα πρώτα τρία λεπτά του πρώτου και του τρίτου δεκαλέπτου δεν είχε ίχνος συγκέντρωσης.
Με δύο τρίλεπτα δεν νικάς καμία ομάδα. Ούτε τους Γκουρούδες στο basketaki.
Ξεκίνησαν καλά, πόσταραν τον Κόπονεν, σημάδευαν κάτι. Είχαν έναν στόχο. Μετά ακολούθησε… πλημμύρα. Μηδέν spacing (αποστάσεις), καθυστέρηση στην πάσα με αποτέλεσμα να αργεί η κίνηση και να γίνονται τραγικές επιλογές και φυσικά λάθη.
Λάθη από τα κακά. Αυτά που σας πρήζω συχνά πυκνά. Άλλο είναι το λάθος να πετάς τη μπάλα στην εξέδρα κι άλλο να την δίνεις στα χέρια του αντιπάλου κι αυτός να βάζει lay up στον αιφνιδιασμό.
Ο Ολυμπιακός έκανε από τα δεύτερα…
«ΚΟΛΛΑΓΕ» Η ΕΠΙΘΕΣΗ
Σε έναν μηχανισμό αν κολλήσει κάτι για ένα δευτερόλεπτο αλλάζει όλη τη συνέχεια. Αυτό ισχύει και στην set επίθεση στο μπάσκετ. Αν ένας παίκτης καθυστερήσει για ένα μόνο δευτερόλεπτο να μετακινήσει τη μπάλα, το σύστημα θα χαλάσει στη συνέχειά του.
Πολλές φορές «κολλούσε» η μπάλα. Ειδικά όταν ήταν στα χέρια του Ρόμπερτς «κολλούσε» αρκετά. Επίσης πολλές φορές παρατήρησα μία λανθασμένη μορφή εγωισμού. Έτσι θα χαρακτηρίσω την απόφαση κάποιου παίκτη να μη δώσει τη μπάλα στον ελεύθερο συμπαίκτη του και να προτιμήσει να πάει μόνος του προς το καλάθι.
Αυτό δεν είναι… Ολυμπιακός.
ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΡΑΤΗΣΕ
Όσο άσχημα κι αν παίξει μία ομάδα, όσο και στραβά να της πάνε τα πράγματα είναι ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟ να παρατούν το παιχνίδι όπως έκαναν χθες στο Palau. Αυτό ήταν το πιο στενάχωρο για μένα απ’ όλα.
Δε γίνεται από αυτή την Μπαρτσελόνα να χάνεις 22 πόντους με κατεβασμένα χέρια. Μπες πάλεψε, χώσε δύο «ξυλιές», κάνε μία «μανούρα» και χάσε με 10.
Η παραίτηση είναι το χειρότερο σημάδι για μία ομάδα και είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ να συμβαίνει.
ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΟΜΠΕΡΤΣ
Ο Αμερικανός τα έκανε «σαλάτα». Δε θυμάμαι να είχε περισσότερες από δύο σωστές αποφάσεις στο ματς. Εκτός από τα 6 λάθη είχε και άλλες τόσες κακές επιλογές στην επίθεση.
Ο Ρόμπερτς είναι φανερά εκτός ρυθμού μετά τους δύο τραυματισμούς του, αλλά είναι καλός παίκτης και θα θυμηθείτε αυτή την κουβέντα που σας έγραψα σύντομα.
Κάθε παίκτης έχει δικαίωμα να παίξει άσχημα κι όχι μία φορά. Αυτό συνέβη νομίζω με τον Ρόμπερτς.
ΑΝΤΕ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΚΙ Ο ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ
Μεγαλύτερη κουταμάρα (πολύ αστεία λέξη) από το «όταν θα γυρίσει ο Σπανούλης θα μπερδέψει την ομάδα» δεν έχω ακούσει. Βέβαια οι ίδιοι που ξεστόμιζαν αυτό, μετά την Μπαρτσελόνα αναρωτιόντουσαν για το «πότε θα γυρίσει ο αρχηγός να δούμε λίγο μπάσκετ». Τον έψαχναν ξαφνικά χθες στα δύσκολα….
Ο Ολυμπιακός μόνο καλύτερος θα είναι όταν γυρίσει ο αρχηγός του. Θα επιστρέψει κι όλα θα πάνε καλύτερα για την ομάδα.
ΥΓ: Ο Τολιόπουλος απέδειξε ΞΑΝΑ πως πρέπει να υπολογίζεται περισσότερο.
ΥΓ 2: Δε γίνεται τη μία εβδομάδα «Θεοί» και την επόμενη «άχρηστοι». Έλληνες οπαδοί χαλαρώστε και (επανάληψη) μάθετε να χαίρεστε. Το πρόγραμμα δεν έχει μόνο νίκες.
ΥΓ 3: Ζούμε σε μία κοινωνία στην οποία ο ένας προσπαθεί να επιβληθεί με τραμπούκα στον άλλον λόγω «δύναμης». Είτε ένας τροχονόμος σε έναν πολίτη επειδή φοράει στολή, είτε ένας πετώντας πέτρα στο σπίτι ενός μικρού προσφυγόπουλου.
Το μπάσκετ δε θα μπορούσε να διαφέρει. Αρκετή «τραμπούκα» κι ένταση τώρα τελευταία. Παίκτες βρίζουν και στέλνουν απειλητικά μηνύματα, με τη σειρά τους δημοσιογράφοι εμφανίζονται θιγμένοι, αλλά ταυτόχρονα απειλούν. Προπονητές βρίζουν όπου τους παίρνει, παίκτες ρίχνουν μπουνιές στα αποδυτήρια, παράγοντες συμπεριφέρονται απρεπώς.
Αναρωτιέμαι αν όλοι οι παραπάνω που αποτελούμε «στρατιώτες» του μπάσκετ συμπεριφερόμαστε έτσι, πώς έχουμε την απαίτηση από τους οπαδούς να μην κάνουν επεισόδια ή να σέβονται το ίδιο το παιχνίδι (και εν συνεχεία εμάς).
Ας ηρεμήσουμε. Αν κάτι δε μας αρέσει ας δώσουμε τόπο στην οργή κι ας μην ασχοληθούμε. Δεν είναι ανάγκη να έχουμε άποψη για όλα και να τα σχολιάζουμε στα social media.
