Πιο ξεκάθαρα δεν θα μπορούσαν να ήταν τα πράγματα μετά το τέλος του αγώνα στο ΟΑΚΑ. Η Ζάλγκιρις κέρδισε δικαιότατα τον Παναθηναϊκό και ο Παναθηναϊκός δεν έχει καμία απολύτως δικαιολογία γι’ αυτήν την ήττα. Τελεία και παύλα.
Από τη μία υπήρχε μια ομάδα με συγκεκριμένο πλάνο και έτοιμη να παίξει ένα συγκεκριμένο μπάσκετ, απολύτως διαβασμένη και έτοιμη να «χτυπήσει» στις αδυναμίες της ελληνικής ομάδας. Από την άλλη υπήρχε μια ομάδα που στο ξεκίνημα του αγώνα έμοιαζε ότι ήθελε να… χτίσει διαφορά μόνο και μόνο με τη φανέλα. Φυσικά αυτά δεν γίνονται και όπως αποδείχθηκε εκ του αποτελέσματος, δεν έγιναν. Έχω επισημάνει και στο παρελθόν, ότι για τον λόγο του ότι το μπάσκετ είναι το πλέον αξιοκρατικό άθλημα, αυτός που θα παίξει καλύτερα θα φύγει από το γήπεδο και με τη νίκη.
Ουσιαστικά ο Παναθηναϊκός πλήρωσε το κάκιστο ημίχρονο όπου βρέθηκε πίσω στο σκορ και με 17 πόντους διαφορά. Τόσο κακό Παναθηναϊκό ΟΠΑΠ είχαμε καιρό να δούμε. Ήταν πνιγμένος στην «ζώνη» της Ζάλγκιρις και προσπαθούσε να βρει με ανορθόδοξο τρόπο επιθετικές διεξόδους. Που οφειλόταν όλο αυτό; Απλούστατα… No Calathes, No Party. Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού ξεκίνησε και πάλι το ματς χωρίς να έχει καμία συγκέντρωση και έχοντας να αντιμετωπίσει την άμυνα της Ζάλγκιρις που ήταν προσαρμοσμένη πάνω του. Όχι στην «εκτέλεση» αλλά στην… δημιουργία.
Η πρώτη ασίστ του Καλάθη στο 17′. Αυτό εξηγεί πολλά…
Κρατήστε το εξής: Ο Καλάθης που είχε πριν από αυτό το ματς διψήφιο αριθμό στις ασίστ κατά μέσο όρο μετά τα τρία πρώτα παιχνίδια, τελείωσε το πρώτο δεκάλεπτο με… μηδέν τελικές πάσες και 0/4 σουτ! Είναι χαρακτηριστικό ότι έδωσε την πρώτη του ασίστ 03:11 πριν από το τέλος του πρώτου ημιχρόνου και με το σκορ στο 22-39! End of story! Πώς θα μπορούσε να είχε ελπίδες για κάτι καλύτερο ο Παναθηναϊκός σε αυτό το διάστημα; Με το σκορ στο -17 ισχύουν πολλά πράγματα: Όπως για παράδειγμα ότι η Ζάλγκιρις «πάταγε» γερά και το είχε πιστέψει. Επίσης όλο το άγχος είχε μεταφερθεί στις τάξεις των «πρασίνων» οι οποίοι έπρεπε να… χαστουκίσουν τους ίδιους τους εαυτούς προκειμένου να ξυπνήσουν.
Έγινε. Βγήκαν καλές άμυνες στο δεύτερο μισό του αγώνα, με τον Πασκουάλ να αφυπνίζει τους παίκτες τους, οι οποίοι έβαλαν τα κορμιά τους στη ρακέτα (απ’ όπου είχαν δεχθεί 10/11 σουτ στο πρώτο ημίχρονο) και μπόρεσαν να περιορίσουν τη δράση (κατά πρώτο λόγο) του Ντέιβις. Με διάφορα τρικ βρήκε τις απαντήσεις απέναντι στην Ζάλγκιρις, με τον Παπαπέτρου να αποτελεί τον παίκτη κλειδί στις άμυνες που γύρισαν τούμπα το ματς με αποτέλεσμα να φτάσει στο σημείο να διεκδικήσει τη νίκη στο σουτ.
Όμως οι λεπτομέρειες είναι εκείνες που κάνουν την διαφορά και παρουσιάζοντας τα… περσινά συμπτώματα δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την ανατροπή. Ποια είναι αυτά; Αδυναμία στο ριμπάουντ (και όχι μόνο στους ψηλούς αν αναλογιστεί κάποιος ότι τα γκαρντ Ουόλτερς, Ουόλκαπ, Βέστερμαν πήραν 16 ριμπάουντ!) με αποτέλεσμα η Ζάλγκιρις να πάρει 15 περισσότερα (!) και μάλιστα σε κρίσιμα σημεία, εκεί όπου κρινόταν η νίκη, όπως επίσης και αστοχία στις βολές. Το να χάνει μια ομάδα επιπέδου EuroLague 12 βολές (16/28) μέσα στο γήπεδό της και ο αντίπαλος να έχει 89% με 23/26, φτάνει και περισσεύει ότι ο Παναθηναϊκός δεν δικαιούται να μιλάει για νίκη. Έστω και αν το γύρισε το ματς από το -17.
Τι γίνεται από εδώ και στο εξής;
Η αλήθεια είναι ότι στον Παναθηναϊκό είχαν χαμογελάσει για το βατό πρόγραμμα στο ξεκίνημα της EuroLeague και ευελπιστούσαν να πάνε στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στις 9/11 με ρεκόρ 5-0. Τελικά όχι 5-0, αλλά στην καλύτερη των περιπτώσεων 3-2. Αν όχι… 2-3 και μάλιστα απέναντι σε ομάδες που έπρεπε να κερδίσει (όσο… βαρύγδουπη και αν ακούγεται η λέξη «έπρεπε») για να μπορεί να έχει υψηλές βλέψεις ενόψει τη συνέχειας. Το βέβαιο είναι ότι πρόκειται για πραγματικό «μαραθώνιο» και σε καμία περίπτωση για 100άρι. Κανείς δεν πήρε το ευρωπαϊκό τρόπαιο και κανείς δεν πήγε Final 4 έχοντας πραγματοποιήσει επικό ξεκίνημα στη σεζόν. Και οι ήττες στο πρόγραμμα είναι. Απλά ο Παναθηναϊκός έχει το ντεζαβαντάζ ότι τις έκανε σε «must win» παιχνίδια.
Κι αν απομονώσει κάποιος το παιχνίδι στο Μόναχο (είδαμε και τη Μπασκόνια να φεύγει με την ήττα) αυτό με τη Ζάλγκιρις στο ΟΑΚΑ ίσως και να τον «πονέσει» όταν κάνει το «ταμείο» στο τέλος της regular season. Και φτάνουμε στο δια ταύτα. Ο Παναθηναϊκός για να έχει υψηλούς στόχος και φέτος πρέπει να σημειώσει μεγάλες νίκες από εδώ και στο εξής. Και δεν αναφέρομαι στο ματς της επόμενης αγωνιστικής στην Ποντγκόριτσα όπου εκεί η νίκη είναι… επιτακτική ανάγκη αλλά σε δύσκολες έδρες και απέναντι σε ομάδες που θα διεκδικούν πρόκριση στο Final 4. Μάλιστα η τελευταία του νίκη σε έδρα ομάδας που πήγε Final 4 ήταν αυτή το 2013 στα playoffs με την Μπαρτσελόνα (σ.σ. με το τρίποντο του Διαμαντίδη στη μούρη του Τζαουάι). Αντιλαμβάνεστε πόσο δύσκολο (θα) είναι το έργο του, αλλά έτσι και μόνο έτσι θα μπορέσει να «ρεφάρει» την ήττα από τη Ζάλγκιρις. Αν δεν κάνει υπέρβαση, δεν αποκλείεται στο τέλος της σεζόν να έχει πάρει… κάτω από τη βάση στον έλεγχο της σεζόν και να τρέχει και να μην φτάνει.
Η EuroLeague φέτος είναι διαφορετική. Ομάδες τύπου Αρμάνι, Εφές που ήταν ξεγραμμένες πέρυσι, φέτος κάνουν το ξεπέταγμά τους. Δεν λέω ότι μπορεί να κινδυνεύσει η είσοδος του Παναθηναϊκού στην οκτάδα, αλλά σίγουρα τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου μα καθόλου εύκολα. Ειδικά με την εικόνα του πρώτου ημιχρόνου. Έτσι, όχι Βιτόρια, αλλά ούτε με τον… ΗΣΑΠ στο σταθμό… Βικτώρια δεν θα πάει.
ΥΓ1: Να κάνω λίγο τον συνήγορο του διαβόλου; Μέρος Πρώτον: Αν ο Πασκουάλ ήταν στο +17 και έχανε την διαφορά με αποτέλεσμα να κινδυνεύσει άμεσα με την ήττα (ουσιαστικά στο σουτ αν λάβουμε υπόψιν μας το τρίποντο στην εκπνοή της κανονικής διάρκειας), τι θα λεγόταν μετά; Χμ… Μέρος Δεύτερον: Αν σε ένα άκρως φανταστικό σενάριο ο Σάρας αναλάμβανε τον Παναθηναϊκό και εισηγούντο την παραμονή του Λεκαβίτσιους τον οποίο κράτησε ο Πασκουάλ στον Παναθηναϊκό, θα έκανε καλά ή όχι; Για να μην παρεξηγηθώ: Ο Σάρας είναι προπονητάρα. Δεν το συζητώ καν. Και καταλαβαίνετε ότι δεν αναφέρομαι σε εκείνον…
ΥΓ2: Ο Καλάθης είχε 5 ασίστ (από τις 10,3 που μετρούσε κατά μέσο όρο) και 19 σουτ εντός παιδιάς. Πραγματικά εξαιρετική δουλειά ο Σάρας πάνω του… Άλλωστε το είπε και ο ίδιος. Ήθελε να ρισκάρει δίνοντας το σουτ και περιορίζοντας τη δημιουργία. (Και δικαιώθηκε).
ΥΓ3: Ο Παναθηναϊκός δείχνει τεράστια αδυναμία στις «ζώνες» χωρίς να έχει αξιόπιστο σουτέρ. Και αν ο Λοτζέσκι μία παίζει, δύο δεν παίζει, ίσως και να αποτελεί ανάγκη μια διορθωτική κίνηση στη συγκεκριμένη θέση.
ΥΓ4: Μια… από τα ίδια και σε αυτό το ματς. Η Ζάλγκιρις είχε 14/19 μέσα από τη ρακέτα! Τουλάχιστον 28 πόντοι (γιατί υπήρχαν και γκολ φάουλ) από τους 87 που πέτυχε. Έτσι είχαν «χτυπήσει» τον Παναθηναϊκό και η Μακάμπι και η Μπάγερν και η Γκραν Κανάρια (μέχρι και ο Άρης με τον Ήφαιστο).
ΥΓ5: Πριν από δύο χρόνια η Φενέρ σερνόταν τέτοια εποχή και στο τέλος πήρε το ευρωπαϊκό. Η Ρεάλ πέρυσι είχε χάσει εντός από την Χίμκι (περίπου) ίδια εποχή και είχε δεχθεί 30άρα στην Μπασκόνια. Πήρε το ευρωπαϊκό. Δεν λέω ότι θα γίνει έτσι φέτος με τον Παναθηναϊκό. Απλά λέω ότι είναι πολύ πολύ νωρίς ακόμα. Τα πάντα μπορεί να συμβούν. Όπως για παράδειγμα στο τέλος να μετράει μόνο πληγές… Ποιος ξέρει;
