Άλλη εντός και… άλλη εκτός

Αυτό που συμβαίνει φέτος με την ΑΕΛ λίγο ή πολύ το περιμέναμε. Αλλά σε τέτοιο βαθμό και με τέτοιες αυξομειώσεις απόδοσης εννοείται πως όχι.

Γενικότερα είναι σύνηθες φαινόμενο μία ομάδα να χάνει μέρος της δυναμικής της όταν αγωνίζεται εκτός έδρας. Όμως αυτό παραπάει. Δεν γίνεται σε τρεις εκτός έδρας αναμετρήσεις να χάνεις τις δύο και να παίρνεις μόλις μία ισοπαλία με… “αίμα και ιδρώτα”.

Και μάλιστα δεν είναι η ήττα. Αλλά το πως προήλθε κάθε μία από αυτές. Με άσχημη απόδοση. Σαν να συναντιόντουσαν οι παίκτες πρώτη φορά για να παίξουν μπάλα. Εντός έδρας μετράς μία νίκη, μία ήττα και μία ισοπαλία.

Σε όλα τα εντός έδρας παιχνίδια όμως η ΑΕΛ έπαιξε ποδόσφαιρο. Πίεσε, δημιούργησε και προσπάθησε. Και αυτό είναι κάτι που δίνει “τροφή” για σκέψεις το τεχνικό και όχι μόνο επιτελείο των “βυσσινί”.