Άργησε ένα χρόνο… (Pics & Vids)
Επιστροφή στη Σούπερ Λιγκ για την ΑΕΛ. Και το… πρώτο βήμα σε αυτό το νέο ξεκίνημα έρχεται σήμερα(7/7) με την… επίσημη πρώτη. Πάμε όμως να κάνουμε μία αναδρομή.
Αρχικά όμως να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα του τίτλου που δεν είναι ενδεχομένως και ο πιο… “αισιόδοξος”. Ο τίτλος αναφέρεται στον επίλογο ενός άρθρου μου με την ίδια θεματολογία δύο χρόνια πριν. Όταν τότε κλείναμε με τη φράση: “Για το κλείσιμο εύχομαι στην επόμενη «πρώτη», που θα κάνω αυτό το άρθρο, να έχω μία ενότητα που θα λέγεται: «Επέστρεψε εκεί που ανήκει».“
Γι’ αυτό και τονίζουμε πως άργησε ένα χρόνο, καθώς πέρσι οι “βυσσινί” δεν τα κατάφεραν. Τη προηγούμενη φορά όμως ναι. Και τώρα μου δίνεται η ευκαιρία να ξεκινήσω με αυτό.
“Επέστρεψε εκεί που ανήκει”
Πριν τις αναφορές σε προηγούμενες πρώτες προπονήσεις μπροστά από το κοινό, είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι η ΑΕΛ χρειάζεται αυτή τη στιγμή πιο πολύ από ποτέ τον κόσμο στο πλευρό της. Γιατί τώρα η “φωνή” της ΑΕΛ ακούγεται.
Όπως εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς, όλοι πρέπει να είναι συσπειρωμένοι. Κόσμος, παίκτες, τεχνικό επιτελείο, διοίκηση. Όλοι. Και αυτό περιμένω να φανεί στην αποψινή προπόνηση. Που δεν έχει… “ξαναρχόμαστε”, αλλά… “ξαναήρθαμε”.
Όπως και… φέτος!
Τη σεζόν 2005/06 η ΑΕΛ ανέβαινε μετά από 10 χρόνια στην Α΄Εθνική κατηγορία. Γεμάτη ενθουσιασμό και όνειρα. Όνειρα που “στεγαζόντουσαν” στην εποχή Πηλαδάκη που επί προεδρίας του η ομάδα κατακτούσε την άνοδο. Εκείνη τη χρονιά ήρθαν αρκετοί παίκτες που αποτέλεσαν το βασικό κορμό της ΑΕΛ στη μεγάλη κατηγορία.
Όπως οι Κοτσόλης, Αλωνεύτης, Νταμπίζας, Καλαντζής. Ωστόσο υπήρχαν και κάποιοι που… γρήγορα ξεχάστηκαν. Παραδείγματος χάρη οι Σίμος και Πούτας. Οι “βυσσινί” σε εκείνη την επάνοδο τους τερμάτισαν στην 10η θέση συγκεντρώνοντας 36 βαθμούς.
Εισιτήριο για Ουέφα και φυσικά Κύπελλο Ελλάδος…
Οι απαιτήσεις μετά την ικανοποιητική πρώτη χρονιά τότε μεγάλωσαν. Που να ήξεραν ότι μετά το τέλος και αυτής της χρονιάς (2006/07) θα αυξανόντουσαν ακόμη περισσότερο μετά και την 5η θέση στο πρωτάθλημα και την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος μετά και την επικράτηση επί του Παναθηναϊκού με 2 – 1;
Ο Κώστας Πηλαδάκης συνέχιζε το τότε πετυχημένο του πλάνο με τον Γιώργο Δώνη στον πάγκο προσθέτοντας ποιοτικές “πινελιές” στο ρόστερ όπως αυτές των Βενετίδη, Φωτάκη, Μπασιλά και Κλέιτον. Το αποτέλεσμα; Σας το γράψαμε στην από πάνω παράγραφο. Ωστόσο όλοι κάτι περιμέναν κατακλείζοντας τα Δένδρα.
Πρώτη ως… Κυπελλούχοι
Οι φίλαθλοι δεν είχαν “ξεχάσει” ακόμα τον θρίαμβο της προηγούμενης χρονιάς δίνοντας δυναμικό παρόν στα Δένδρα τη σεζόν 2007/08 σε μία ακόμη πρώτη της ΑΕΛ. Ο Γιώργος Δώνης ήταν στο “τιμόνι” της ομάδας στη τελευταία του σεζόν.
Η πορεία μάλιστα της “βασίλισσας του κάμπου” συνέχιζε να είναι καλή, τερματίζοντας στην 6η θέση. χάνοντας στην ισοβαθμία το εισιτήριο για τα play off της Σούπερ Λιγκ από τον Πανιώνιο. Να μη ξεχάσουμε βέβαια τη σπουδαία πρόκριση επί της Μπλάκμπερν έτσι;
Ευρώπη και με Ουζουνίδη “οδηγό”
Το άλογο κάλπαζε και μαζί του και η ΑΕΛ. Βέβαια τη σεζόν 2008/09 η “γνωριμία” παικτών και φιλάθλων έγινε κάπως διαφορετικά. Διότι πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Αλκαζάρ και όχι στο προπονητικό κέντρο των Δένδρων όπως όλοι είχαν συνηθίσει.
Νέος προπονητής και δυνατές προσθήκες όπως των Μπο Μπενζά και Νολμπέρτο Σολάνο, που γέμιζαν τουλάχιστον με αισιοδοξία άπαντες στην ομάδα. Η οποία και επιβεβαιώθηκε με τους ‘βυσσινί” να τερματίζουν στην 5η θέση παίρνοντας τη προνομιούχο θέση που οδηγούσε στο Γιουρόπα Λιγκ. Παρόλο που ένα μεγάλο χαρτί, αυτό του Μπενζά ουσιαστικά δεν βγήκε ποτέ. Κάτι που θα έπρεπε να είχε αφυπνίσει τη διοίκηση για ανάλογες κινήσεις στο μέλλον.
Δυναμικό παρόν ο κόσμος, αλλά η πορεία της ΑΕΛ όχι…
Για δεύτερη χρονιά (2009/10) η πρώτη ανοιχτή προπόνηση πραγματοποιείται στο Στάδιο Αλκαζάρ. Πλήθος κόσμου βρέθηκε στις εξέδρες δημιουργώντας αυτή την πολύ θερμή ατμόσφαιρα. Πόσο μάλλον όταν η ΑΕΛ ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα που θα διεκδικούσε την είσοδό της στο Γιουρόπα Λιγκ.
Βέβαια οι προσδοκίες δεν ευοδώθηκαν. Αποκλεισμός από την ισλανδική ΚΡ Ρέικιαβικ με άσχημες εμφανίσεις που συνεχίστηκαν και στο πρωτάθλημα. Αποτέλεσμα η ομάδα να σωθεί στην τελευταία αγωνιστική από τον υποβιβασμό έχοντας διώξει τον Ουζουνίδη, συνεχίζοντας με τον Παπακώστα.
Αποχαιρετισμός στο Στάδιο Αλκαζάρ, αποχαιρετισμός στη Σούπερ Λιγκ
Την χρονιά 2010/11 ήταν χρονιά… “αποχαιρετισμών” όπως ήδη καταλάβατε από τον τίτλο της ενότητας. Το νέο γήπεδο ήταν σχεδόν έτοιμο και γι’ αυτό η προετοιμασία της ομάδας δεν μπορούσε να ξεκινήσει αλλού, πέρα από το “Αλκαζάρ”.
Όπως και σε προηγούμενο άρθρο θα κρατήσουμε τις δηλώσεις του κ. Πηλαδάκη: ” Όπως κάθε χρονιά έτσι και φέτος ξεκινάμε με αισιοδοξία. Έχω μία αίσθηση ότι ο συνδυασμός του νέου γηπέδου με το ρόστερ που αισιοδοξώ ότι θα δημιουργήσουμε θα μας οδηγήσει στην καλύτερη χρονιά από τότε που ήρθα στην ΑΕΛ”.
Χμ.. Μάλλον όχι και τόσο αξιόπιστη αίσθηση και καλό θα ήταν πλέον για τον ίδιο μόνο να μη την ξανακούσει. Ποτέ. Δραματική χρονιά παρόλο που εγκαινιάστηκε το AEL FC Arena, με τους “βυσσινί” να τερματίζουν στην 15η θέση της βαθμολογίας.
Φούτμπολ Λιγκ στο… Arena
Η πρώτη… “πρώτη” στο AEL FC Arena δεν έχει προηγούμενο. Λίγο οι καλές κινήσεις της ΑΕΛ μεταγραφικά, λίγο και ο επίκαιρος Κρις Κόουλμαν (λόγω Euro, αν και χθες αποκλείστηκε) που ήταν ο νέος προπονητής της ομάδας, το κλίμα συσπείρωσης έδεσε.
Γι’ αυτό άλλωστε 7.000 και πλέον κόσμος ήταν στις εξέδρες του γηπέδου παρακολουθώντας τη προπόνηση, έχοντας την ελπίδα ότι η χρονιά στη 2η κατηγορία θα ήταν μία παρένθεση. Έλα όμως που δεν ήταν. Καθώς στη πορεία τα πάντα… διαλύθηκαν, έφυγαν προπονητές και παίκτες, τα χρέη ανέβηκαν στον… Θεό με τη “βασίλισσα” να μη καταφέρνει να πάρει την άνοδο.
Πτώση στον κόσμο και στην… ηλικία της ομάδας
Όπως είπαμε τα χρέη ήταν πολλά. Ενώ η απογοήτευση του κόσμου φάνηκε και στην προσέλευση. Μόλις 2.000 φίλαθλοι στο γήπεδο. Υπερβάσεις δεν χωρούσαν και ο Κώστας Πηλαδάκης κινήθηκε σε ένα πιο νεανικό μοντέλο παικτών με μέσο όρο ηλικίας τα 23.2 έτη.
Βέβαια ούτε αυτό το αγωνιστικό στυλ λειτούργησε και η ΑΕΛ τερμάτισε στη μέση του βαθμολογικού πίνακα. Φυσικά και όλη ήξεραν ότι μπορεί να μην ήρθε ο υποβιβασμός στον αγωνιστικό χώρο, αλλά προήλθε λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης.
Από Πηλαδάκη σε Πλεξίδα και από “Arena” σε “Αλκαζάρ”
Μπορεί η ΑΕΛ να είχε χαιρετήσει το παλιό της γήπεδο, το Στάδιο Αλκαζάρ, όμως τελικά όπως τα έφερε η… μοίρα οι “βυσσινί” επέστρεψαν εκεί τη σεζόν 2013/14. Πάνω από 4.000 χιλιάδες κόσμου στις εξέδρες υποστηρίζοντας τη προσπάθεια της “αναγέννησης” της “βασίλισσας του κάμπου”.
Ο Κώστας Πηλαδάκης αποτελούσε παρελθόν, ενώ το παρόν ήταν και ο Βαγγέλης Πλεξίδας. Η Γ΄Εθνική δε φάνταζε ικανή να κρατήσει για πάνω από ένα χρόνο την ομάδα. Μία ομάδα που ήταν χτισμένη για παραπάνω κατηγορία και όχι την 3η τη τάξη.
Αν και ο “γολγοθάς” όλοι πίστευαν πως ήταν το πρωτάθλημα, τελικά ήταν ο χειρισμός της τότε διοίκησης με πολλές αλλαγές προπονητών. Εν τέλει τα κατάφερε και ανέβηκε στη Φούτμπολ Λιγκ.
Το… “ξαναρχόμαστε” ηχεί και πάλι…
Επιστροφή στις επαγγελματικές κατηγορίες για τους «Βυσσινί» με μεγαλομέτοχο τον Βαγγέλη Πλεξίδα, προπονητή τον Αλέκο Βοσνιάδη, φιλοδοξώντας να πάνε την ΑΕΛ εκεί όπου ανήκει και πρέπει να πρωταγωνιστεί στην Σούπερ Λιγκ.
Παρέα με 3.000 φίλους της ομάδας που έδιναν “πνοή” στην εξέδρα. Εν τέλει η ομάδα αν και μπήκε με περιπετειώδη τρόπο στα play off ανόδου, δεν κατάφερε να τη πάρει με τα παράπονα πολλά για την αγωνιστική εικόνα, αλλά κυρίως τη διοικητική.
Νέα προσπάθεια με Κούγια…
Πέντε χρόνια ήταν πολλά. Αν και υπήρχαν αντιδράσεις στην αρχή από μερίδα του κόσμου για την ανάληψη της ηγεσίας της ομάδας από τον Αλέξη Κούγια, ο τρόπος λειτουργίας της ΑΕΛ ήταν τουλάχιστον επαγγελματικός κάτι που αναζωπύρωσε τις σκέψεις και τις βάσιμες ελπίδες για άνοδο.
Στη συγκεκριμένη πρώτη της σεζόν 2015/16 υπήρξαν πολλά ενδιαφέροντα σκηνικά, πέρα από τα πολλά νέα πρόσωπα, καθώς το ρόστερ ξεκίνησε από το “μηδέν” ουσιαστικά. Κανένας δεν θα ξεχάσει την… αγκαλιά και το… “χαστούκι” του Κούγια στον Τσιμπάμπα, αν και ο χαρακτήρας του δεύτερου τελικά δεν είχε αλλάξει και λίγο αργότερα αποχώρησε. Ενώ φυσικά θετικό δείγμα αποτελεί και η επιστροφή στο καινούριο γήπεδο.
Περίπου 3.000 με 4.000 φίλαθλοι βρέθηκαν στο AEL FC Arena γνωρίζοντας από κοντά όχι μόνο τη νέα διοίκηση και τους νέους παίκτες, αλλά και το νέο τεχνικό επιτελείο, δηλαδή τον προπονητή Ράτκο Ντόστανιτς και τον ήδη γνώριμο από το πέρασμα του στην ΑΕΛ, βοηθό προπονητή Κώστα Κατσάρα.
Η χρονιά στέφθηκε υπό πλήρη επιτυχία και η ΑΕΛ κατάφερε να αναδειχτεί πρωταθλήτρια της Φούτμπολ Λιγκ τη τελευταία αγωνιστική, έχοντας εξασφαλίσει ουσιαστικά την άνοδο πολύ πιο πριν.
