Ήταν ένας Έλληνας, ένας Ιταλός κι ένας Μοχάμεντ Άλι στην Τουρκία. Κάπως έτσι δεν ξεκινάνε τα ανέκδοτα που λέγαμε μικροί; Ε, αυτή θα μπορούσε να είναι κι η περίληψη της νίκης της Φενέρ αφού Σλούκας, Ντατόμε και Ντίξον έβαλαν τέλος στην όμορφη ιστορία της Ζαλγκίρις.
Ο πρώτος ημιτελικός ήταν αρκετά περίεργος. Η μία ομάδα ήταν ανώτερη στα 3/4 του αγώνα, ωστόσο η άλλη σε αυτό το δεκάλεπτο που της άνηκε φρόντιζε να μένει κολλημένη στη διεκδίκηση της νίκης.
Αν κάποιος παρακολουθούσε το πρώτο ημίχρονο χωρίς να βλέπει πίνακα σκορ θα πίστευε πως ήταν η διαφορά στους 15 πόντους, αλλά ήταν μόλις στους έξι. Η Ζαλγκίρις έβρισκε πάντα τρόπο να επιστρέφει και απλά στο τέλος ξέμεινε από ενέργεια. Θεωρώ πως λόγω κούρασης είχαν 3/6 βολές μετά το 66-60 και αυτή επηρέασε και τον τρόπο σκέψης τους στο τελευταίο τρίλεπτο του ματς.
Η Φενέρ όμως ήταν πολύ διαβασμένη και φυσικά εκμεταλλεύτηκε τη διαφορά για την οποία φώναζα στις μπασκετοκουβέντες. Ποια είναι αυτή;
Το τελευταίο τρίλεπτο το κρίνουν οι προσωπικότητες. Ντατόμε, Ντίξον και Σλούκας αποφάσισαν για την πρόκριση. Και με περίεργο τρόπο μάλιστα αφού ο μεν Ιταλός είχε καταπληκτική συμβολή στην άμυνα με τρία κοψίματα και δύο κλεψίματα, ο δε Ντίξον έπαιξε 11:48 και πήρε 11 προσπάθειες. Καλά για τον Σλούκα… απλά τοπ επίπεδο παίκτη.
Η Φενέρ με την αρχική της πεντάδα είχε σκοπό την επιθετική άμυνα ώστε να μη βάλει τη Ζαλγκίρις από νωρίς σε ρυθμό και φυσικά το κατάφερε. Πάνω στον Πάγνκος πήγαν 4 παίκτες να αμυνθούν (Γκούντουριτς, Ντίξον, Νάναλι, Ουοναμέικερ) και ήταν φυσικό κι επόμενο να κουραστεί, ασχέτως αν είναι παικταράς και τα έβαζε με την άμυνα όλη πάνω του.
Επίσης με εντυπωσίασε ο τρόπος που απέκλεισε η Φενέρ το low post παιχνίδι της Ζαλγκίρις. Ο Γιασικεβίτσιους είναι λάτρης του inside game, αλλά βρήκε… τοίχο στον ημιτελικό.
Η τουρκική άμυνα προσαρμοζόταν αμέσως ενώ φυσικά διαθέτει και τα κατάλληλα κορμιά με δύναμη και όγκο που δε σε αφήνουν να ποστάρεις κι εύκολα.
Κλείνοντας τα του πρώτου ημιτελικού επιβεβαιώθηκε ο κανόνας που λέει πως σε παιχνίδια που κρίνονται στις λεπτομέρειες χρειάζεσαι και μακρινό σουτ και εύκολο καλάθι στον αιφνιδιασμό. Η Φενέρ τα είχε η Ζαλγκίρις όχι.
ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΕΠΙΠΕΔΟ Ο ΣΛΟΥΚΑΣ… ΚΙ ΑΛΛΟ
Ο Έλληνας γκαρντ πριν τρία καλοκαίρια πήρε την απόφαση να πάει στη Φενέρμπαχτσε. Ξεχνώντας τον λανθασμένο τρόπο (κατ΄εμέ) με τον οποίο χειρίστηκε μία μέρα του σίριαλ, έχει δικαιωθεί απόλυτα για την επιλογή του.
Πήγε στη Φενέρ για να παίζει 25 λεπτά και να είναι πρωταγωνιστής μίας ομάδας εκ των κορυφαίων και τα κατάφερε. Ο Σλούκας θα παίξει τον έκτο του τελικό τα τελευταία 7 χρόνια, θα διεκιδκήσει την 4η Euroleague και αν το πετύχει θα γίνει ο μοναδικός στην ιστορία με δύο back to back τίτλους με δύο διαφορετικές ομάδες.
Ο τρόπος που αγωνίζεται, η αυτοπεποίθηση που έχει και ο γενικότερος «εγωισμός» που τον συνοδεύει στο παρκέ θυμίζουν αρκετά τον Βασίλη Σπανούλη.
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΚΑΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΑ Η ΡΕΑΛ
Ο δεύτερος ημιτελικός ήταν ματσάρα. Δύο ομάδες που λατρεύουν τον γρήγορο ρυθμό και κυρίως καμία δεν υποχωρεί ως προς το στυλ της. Η ΤΣΣΚΑ εμφανίστηκε κατώτερη των περιστάσεων και βασικά έπαιξε όπως δεν μας είχε συνηθίσει.
Ο Ροντρίγκεθ φάνηκε να έχει επιπλέον άγχος λες κι έπρεπε να αποδείξει κάτι στους πρώην συμπαίκτες του με αποτέλεσμα να τα κάνει μαντάρα. Ο ΝτεΚολό μπορεί να έβαλε 20 πόντους, ωστόσο οι περισσότεροι μπήκαν όταν είχε κριθεί η αναμέτρηση και το χειρότερο όλων;
Ο Κλάιμπερν. Ο Αμερικανός μπερδεύτηκε και νόμιζε πως ήταν μίγμα ΛεΜπρόν με Κάρι και πήγαινε ένας εναντίον όλων.
Έμεινε να παλεύει μόνο του το θηρίο και μη ρωτήσετε ποιο είναι το θηρίο σας παρακαλώ… Κάιλ τον λένε.
Από την άλλη ο Πάμπλο Λάσο είχε ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Ενωνόταν με την καράφλα του. Πέραν του Τέιλορ όποιος άλλος παίκτης μπήκε στο παρκέ πρόσφερε και κάτι. Ακόμη κι ο – από τραυματισμό- Καμπάτσο έσπασε τα νεύρα του Σέρχι Ροντρίγκεθ. Βέβαια η άμυνα «τον κυνηγάω παντού χωρίς να με νοιάζει δυνατή κι αδύνατη πλευρά», μετέτρεψε το ματς σε 4on4 κι έτσι δεν υπήρχαν βοήθειες με αποτέλεσμα ο Κόρεϊ Χίγκινς να μοιάζει στο νονό του στο πρώτο πεντάλεπτο. (Νονός του είναι ο Μάικλ Τζόρνταν)
Η Ρεάλ βρήκε 12 εύστοχα τρίποντα, είχε και ψυχραιμία όταν αντέδρασε η ΤΣΣΚΑ και ετοιμάζεται για τον σπουδαίο αυριανό τελικό.
Θα είναι πολύ ωραίο παιχνίδι και ευελπιστώ σε δικαίωση της πρόβλεψής μου πριν το Final 4 για κατάκτηση του τροπαίου.
ΥΓ: Ο Ολυμπιακός έχει 4-0 φέτος τις ομάδες του τελικού. Το χαβά μου εγώ…
ΥΓ 2: Αδιανόητη η λαχτάρα των δημοσιογράφων να αποσπάσουν μία ατάκα από τον Λούκα Ντόντσιτς στη μικτή ζώνη. Όταν μπήκα στα αποδυτήρια δε, η οδηγία ήταν ξεκάθαρη, «μιλήστε με όποιον θέλετε για 15 λεπτά εκτός από τον Λούκα». Ο Σλοβένος μέσα στη μέση των αποδυτηρίων είχε ξαπλώσει στο πάτωμα και του έκανε διατάσεις ένας εκ των γυμναστών της ομάδας.
