Τον περασμένο Ιούλιο, όταν έγινε γνωστό το πρόγραμμα των 34 αγωνιστικών της κανονικής περιόδου και μέχρι τις αρχές Αυγούστου, όταν ο Αργύρης Πεδουλάκης έκλεισε το ρόστερ του «τριφυλλιού» (στις 12/08 προστέθηκε και ο Αθηναίου, που αργότερα τραυματίστηκε), ο ενθουσιασμός που επικρατούσε στο «πράσινο» στρατόπεδο αλλά και στις τάξεις των φιλάθλων ήταν έντονος.
Δεν ήταν μικρή η μερίδα του κόσμου, που πίστευε ότι το υλικό της ομάδας ήταν τέτοιο, που θα επέτρεπε στον Παναθηναϊκό να έχει μία πρωταγωνιστική πορεία στην Euroleague και ενδεχομένως να διεκδικήσει την πρόκριση στο Final 4, για πρώτη φορά μετά από 8 χρόνια (2012)!
Στην πορεία, μετά τις κινήσεις των υπόλοιπων ομάδων αλλά και τα πρώτα φιλικά παιχνίδια, όμως, ο στόχος – όπως αυτός διατυπώθηκε από επίσημα χείλη – προσδιορίστηκε στην πρόκριση στα playoffs, έστω κι αν η προσδοκία ότι θα επιτευχθεί σχετικά εύκολα, ήταν λίγο-πολύ εμφανής!
Σύμφωνα με νορμάλ υπολογισμούς, άλλωστε, το πρόγραμμα των πρωταθλητών, έδινε την ευκαιρία για ένα δυναμικό ξεκίνημα που θα έβαζε από την αρχή τους «πράσινους» στο group των πρωτοπόρων (ένα ρεκόρ της τάξεως του 7-1 δεν θα ήταν καθόλου παράλογο) και ταυτόχρονα θα αποτελούσε την πλέον ιδανική «ένεση» ηθικού κι αυτοπεποίθησης, ενόψει της δύσκολης συνέχειας.
Ακόμη και τώρα που διαβάζονται αυτές οι γραμμές και ανεξάρτητα από την απόδοση και τα έως τώρα πεπραγμένα του, υπάρχουν πολλοί που διαφωνούν με την άποψη ότι ο Παναθηναϊκός, θα μπορούσε κάλλιστα να είχε αποφύγει τις ήττες από την Βιλερμπάν και την Αρμάνι και να είχε πάει αήττητος (4-0) στο ματς της 5ης αγωνιστικής με την Χίμκι; Νομίζω ότι το παραπάνω σενάριο δεν απείχε πολύ από την πραγματικότητα, που δυστυχώς για τους φίλους της ομάδας αλλά και το ελληνικό μπάσκετ γενικότερα, δεν είναι και η πλέον ενθαρρυντική.
Ποιος είναι ο λόγος; Μα πολύ απλά το ότι οι «πράσινοι» επιστρέφουν από τα περίχωρα της ρωσικής πρωτεύουσας με αρνητικό ρεκόρ (2-3) και με την πίεση μίας “must win” αναμέτρησης (κόντρα στην Εφές) μέσα σε σχεδόν 48 ώρες, να τους «βαραίνει» τους ώμους!
Ενώ, υπό άλλες προϋποθέσεις ακόμη και με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, τώρα θα έπρεπε να βρίσκονταν στο 4-1 και να σκέφτονται πως θα αξιοποιήσουν στο έπακρο το κλειστό του ΟΑΚΑ, στο οποίο θα φιλοξενήσουν κατά σειρά την περυσινή δευτεραθλήτρια Ευρωπης, την Βαλένθια και την Άλμπα Βερολίνου… Είδατε που δεν θα ήταν δα και τόσο υπερ-φιλόδοξο το project του δυναμικού ξεκινήματος, στο οποίο προαναφερθήκαμε παραπάνω;
Αν λοιπόν, δεχθούμε ότι οι «πράσινοι» θα μπορούσαν να είχαν ταξιδέψει στην Μόσχα, έχοντας το απόλυτο στις νίκες, τότε θα πρέπει ταυτόχρονα και να παραδεχθούμε ότι δε γινόταν με τίποτε να επιστρέψουν στην Αθήνα, έχοντας αποφύγει την πρώτη ήττα (που τελικά ήταν η 3η). Έστω κι αν για σχεδόν 28 λεπτά (70-70), απέναντι στον δυσκολότερο μέχρι στιγμής αντίπαλο μακριά από το ΟΑΚΑ, έδειχναν να ελέγχουν το ρυθμό του αγώνα…
Τι μας δίδαξε, λοιπόν, το ματς με την δεύτερη τη τάξει ομάδα της ρωσικής μεγαλούπολης, που παρεμπιπτόντως έχει μεγάλο βάθος και ποιότητα στο ρόστερ της (το budget της αγγίζει τα 33 εκατομμύρια Ευρώ!), αλλά δεν έχει σοβαρή προπονητική καθοδήγηση και ουσιαστικά βασίζεται στο «να βάλουμε περισσότερα απ’ όσα θα φάμε»;
Κατ’ αρχήν και για μία ακόμη φορά, ότι ο Παναθηναϊκός υστερεί υπερβολικά μέσα στη ρακέτα και η καθ’ όλα σεβαστή και σωστή απόφαση επένδυσης στον Παπαγιάννη (γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου άραγε;), δεν φαίνεται να συμβαδίζει με στόχους διάκρισης.
Η απόφαση του “Άρτζι” να ξεκινήσει με τον Βουγιούκα (κόντρα σε πολύ αθλητικούς ψηλούς), που στα 34 του μπορεί πλέον να παίξει αποτελεσματικά μόνο με πλάτη και δυσκολεύεται σε όλα τα υπόλοιπα, δείχνει σε έναν βαθμό μία «απόγνωση» του 55χρονου τεχνικού ή ενδεχομένως μία αναγνώριση ότι ο διεθνής σέντερ δεν μπορεί ακόμη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της ομάδας.
Καλοί και χρυσοί ο Ουάϊλι με τον Μήτογλου (και με το παραπάνω μάλιστα), επαρκής για το Περιστέρι ο Μπέντιλ, με προοπτική ο μόλις 22 ετών “Big Papa” (αν δουλέψει), αλλά κακά τα ψέματα… Με αυτή την frontline δεν μπορείς να τρέφεις ελπίδες για πλασάρισμα στην οκτάδα!
Το -22 στα ριμπάουντ (23-45) και οι συνολικά 14 δεύτερες επιθέσεις των παικτών του Κουρτινάϊτις «φωνάζουν» για την ανεπάρκεια της γραμμής των ψηλών του Πεδουλάκη. Μέχρι τώρα, το πρόσημο στην «εναέρια κυκλοφορία» ήταν αρνητικό σε όλα τα ματς, πλην του αγώνα με την Αρμάνι, που χάθηκε στις λεπτομέρειες, πολύ απλά επειδή οι Μιλανέζοι σούταραν με σχεδόν 54% στα τρίποντα (14/26)!
Από την Χίμκι, όμως, ο εξάστερος εκτέθηκε, παρ’ ότι μέχρι το 28ο λεπτό που το σκορ ήταν ισόπαλο, δημιουργούσε την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεται μέσα στην διεκδίκηση της νίκης. Το ότι τελικά έχασε με 17 πόντους διαφορά και δέχτηκε 103 πόντους (1η «καταστάρα» μετά από 4,5 χρόνια!), ενώ τελείωσε το ματς υποπίπτοντας μόλις σε 5 (!) λάθη (έναντι 17 των αντιπάλων) και έχοντας 21 ασίστ και 9 περισσότερα κλεψίματα, δεν σας λέει πολλά το χαμηλό ταβάνι των εφετινών δυνατοτήτων του;
Όσο περνάει ο καιρός, διαφαίνεται ολοένα και πιο έντονα ότι ο κατά τα άλλα εξαιρετικός σουτέρ, Τζίμερ Φριντέτ, αποτελεί την χαρά και την στόχευση της αντίπαλης επίθεσης, ενώ ελλείψει άλλης σταθερής επιθετικής απειλής (λείπει πολύ η ευχέρεια του Παππά στο σκοράρισμα), ο Παναθηναϊκός είναι ξεκάθαρο ότι θα ζει και θα πεθαίνει από την απόδοση του Καλάθη.
Όταν ο Νικ είναι καλά, οι υπόλοιποι παίζουν άμυνα και δεν υστερούν δραματικά στα ριμπάουντ, τότε στα βατά ματς οι πρωταθλητές θα έχουν καλές πιθανότητες για τη νίκη, είτε παίζουν μέσα, είτε παίζουν έξω. Όταν θα αντιμετωπίζουν τις καλές ομάδες, τότε θα ξεκινούν με μεγάλο handicap και θα ελπίζουν σε μεγάλη υπέρβαση. Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον αυτό εκπέμπουν…
Υγ.1: Ο απολογισμός των δύο νικών και των τριών ηττών, δεν είναι και ο πλέον ενθαρρυντικός, αν σκεφτεί κανείς ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει παίξει ακόμη με Μπαρτσελόνα, Ρεάλ, ΤΣΣΚΑ και Φενερμπαχτσέ. Τις τέσσερις ομάδες δηλαδή που θεωρούνται φαβορί για το πλεονέκτημα έδρας στα playoffs.
Υγ.2: Το αυριανό (31/10, 21.00) ματς με την περυσινή φιναλίστ της Euroleague, θα αποτελέσει σημαντικό κριτήριο για το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει και θα «μετρήσει» το αν οι «πράσινοι» μπορούν να «κοιτάξουν στα μάτια» ομάδες που έχουν ως βασικό στόχο το Final 4.
