Αν η τελευταία εντύπωση είναι που μένει…

Τότε στην περίπτωση της ΑΕΛ είναι και η σωστή. Τι άλλο θα μπορούσε να ισχύει άλλωστε για μία ομάδα που δεν έχει ηρεμήσει καθόλου;

Γράφει ο Μπάμπης Βασιλείου

Η χρονιά δεν ξεκίνησε καλά. Κακές σχέσεις του κ. Πλεξίδα με τον πρώτο προπονητή της σεζόν, κακή εμφάνιση και ήττα εντός έδρας από τον μεγάλο αντίπαλο και διώξιμο προπονητή. Μετά ήρθαν άλλοι τρεις – τέσσερις προπονητές χάνοντας το… μέτρημα.

Η απόδοση της ομάδας μέτρια εώς κακή κατά μέσο όρο. Αναταραχές στα διοικητικά με το νυν πρόεδρο την μία μέρα να φεύγει, την άλλη να μένει. Δεκαπέντε μεταγραφές τον… χειμώνα (!). Ενώ είχαμε και πρόστιμο στους παίκτες για μία… εμφάνιση.

Χορηγοί Μετάδοσης

Και ναι. Ας υπήρχε έλλειψη. Πόσο τραγικό επαγγελματική ομάδα να έχει έλλειψη από εμφανίσεις. Και εδώ που έφτασε η ομάδα φέτος, ήταν άθλος. Από όλες τις πλευρές. Η ΑΕΛ δεν είναι υγιές σωματείο. Θέλει πολλές αλλαγές. Θέλει να αλλάξει εντελώς. Όχι μόνο για να ανέβει κατηγορία. Αυτό είναι το λιγότερο. Αλλά για να ανέβει στα μάτια του κόσμου της…

Δεν είναι πρέπον η μεγαλύτερη επαρχιακή ομάδα να “κόβει” λιγότερα από πεντακόσια (!) εισιτήρια στα ματς. Γι΄αυτό λοιπόν η τελευταία εντύπωση που άφησαν οι “βυσσινί” είναι και αυτή που αντικατοπτρίζει πλήρως το κλίμα που επικρατεί. Δεν έθιξα πολλά ζητήματα. Σίγουρα ο καθένας θα μπορούσε να προσθέσει άλλα τόσα. Μόνο και μόνο αυτά φτάνουν…