Τι να πούμε τώρα, ο Λάζαρος έφτιαξε, για να μην χρησιμοποιήσω την…άλλη λέξη, από κάπα, πολύ τους γαύρους, με την κίνηση του να τραγουδήσει τον ύμνο του συλλόγου. Και για να το κάνει ένας παίκτης αυτό, πρέπει να το βγάζει από μέσα του, νομίζω εγώ…
Αλλά και καθαρά αγωνιστικά, ο Χριστοδουλόπουλος έβγαλε χθες σε αυτή την πρώτη του εμφάνιση στον Ολυμπιακό μία πολύ καλή, θετική, σοβαρή εικόνα. Απ΄όποια πλευρά κι αν το δεις. Από κάθε «λεπτομέρεια». Διότι, στην ΑΕΚ, αν είχα καταλάβει καλά, είχε τη φήμη του εγωϊστή. Κι αυτό που είδαμε εμείς, είναι ένα παίκτη ομάδας. Π.χ. να κερδίζει ένα φάουλ μετά από εξαιρετική ατομική ενέργεια και από θέση που βολεύει τον ίδιο για απευθείας σουτ, αλλά να αφήνει την εκτέλεση στον Γκερέρο, σεβόμενος ότι ο συμπαίκτης του στο προηγούμενο παιχνίδι είχε σκοράρει από φάουλ. Η, να βρίσκεται φάτσα ο ίδιος απέναντι στον γκολκίπερ για γκολ και να προτιμάει να σιγουρέψει δίνοντας την ασίστ στον σέντερ φορ, τον Γκερέρο.
Προσέξτε, ο «καινούργιος» παίκτης, ο Λάζαρος έκανε ό,τι ακριβώς δεν έκαναν οι «παλιοί», ο Πάρντο στο α΄ ημίχρονο κι ο Τζούρτζεβιτς στο β΄, που σε περίπου ίδιες φάσεις επιχείρησαν (και δη με κακό ο μεν και με τραγικό ο δε τρόπο) να σκοράρουν οι ίδιοι, αντί να κάνουν πάσα στον Γκερέρο και τον Φετφατζίδη αντίστοιχα, που ήταν σε καλύτερες θέσεις-ειδικά η περίπτωση του Σέρβου ήταν από αυτή που σε κάνει να ρίχνεις αντικείμενο στην τηλεόραση!
Τέλος πάντων, με το μυαλό που κουβαλάει ο κάθε παίκτης στο κεφάλι του άκρη δεν βρίσκεις. Ας επιστρέψω στον Λάζαρο, που πρόλαβε σε ένα ημίχρονο να βγάλει ένα μεγάλο ρεπερτόριο κινήσεων που έχει στο παιχνίδι του και που τον κάνει πραγματικά ξεχωριστό εξτρέμ. Γιατί τον βλέπεις να πλαγιοκοπεί από δεξιά, να συγκλίνει από αριστερά και να σουτάρει με το δεξί, να σεντράρει κι από τις δύο πλευρές, να παίζει με σίγουρες μπαλιές αλλά και με κάθετες πάσες, να παίρνει προσωπικές ενέργειες και να πηγαίνει στο ένας μ΄ ένα όχι μόνο από τα άκρα αλλά ακόμη και από τον άξονα, να πατάει περιοχή για να απειλήσει, να δίνει ασίστ στο σέντερ φορ του, να κάνει συνεργασίες με τον μπακ πίσω του (Τσιμίκα ιδίως, αλλά και Μασούρα), να έχει χημεία, να κρύβουν δηλαδή την μπάλα, με το δεκάρι του (τον μπαλαδόρο Μάριν), να εκτελεί φάουλ, να κάνει κι ο ίδιος φάουλ άμα χρειαστεί, να διώχνει με κεφαλιά σε στημένη φάση του αντίπαλου…
Πραγματικά η πρώτη γεύση από Λάζαρο στον Ολυμπιακό ήταν απολαυστική! Και μακάρι το παιδί να συνεχίσει με την ίδια νοοτροπία. Και να ξέρει ότι το ίδιο θα εκτιμήσουμε αν έχει 16 ασίστ και τέσσερα γκολ τη νέα σεζόν-όπως αντίστροφα είχε την περασμένη σεζόν 16 γκολ και τέσσερις ασίστ στην ΑΕΚ…
Αυτή η εικόνα του παίκτη για την ομάδα που έβγαλε ο Λάζαρος πρέπει να είναι το πρότυπο για κάθε ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού την επόμενη χρονιά. Ας συνεχίσει να δίνει ο ίδιος το παράδειγμα κι όποιος δεν ακολουθεί πρέπει να μένει εκτός ομάδας κατά την γνώμη μου.
