Μου έχουν τύχει κι εμένα ανάλογα περιστατικά ουκ ολίγες φορές γι’ αυτό αποφάσισα να καταπιαστώ με το θέμα. Αν και για μένα προσωπικά να παραπονιέσαι για τον Σπανούλη χρήζει ψυχιατρικής παρακολούθησης.
Πέρσι λοιπόν σε μια βόλτα με τον σκύλο μου με πλησίασε ένας κύριος κάποιας ηλικίας και μου γκρίνιαζε για τον Σπανούλη και για την άτυπη ασυλία την οποία χαίρει , βάζοντας και μένα στους δημοσιογράφους που την παρέχουν.
Συστήθηκε ως μπασκετικός, φίλαθλος του Ολυμπιακού μόνο για την καλαθόσφαιρα και μου άρχισε την νουθεσίες για το τι πρέπει να γράφουμε για τον Σπανούλη και πως θα πρέπει να σταματήσει το μπάσκετ.
Του απάντησα χαριτολογώντας-γιατί έτσι και πιάσεις σοβαρή κουβέντα τότε γίνεσαι κι εσύ αυτόματα μέρος του προβλήματος- ότι καλό θα ήταν να πάει στην Βαρκελώνη να πει τα ίδια στους οπαδούς της Μπαρτσελόνα που κάθονται και «ανέχονται» ακόμα τον Ναβάρο!!! Αμφιβάλλω αν κατάλαβε την…γυριστή, τον άφησα να το σκέφτεται και συνέχισα την βόλτα μου.
Αλλά και στο ΣΕΦ μετά από ραδιοφωνική μετάδοση έχουν έρθει διάφοροι, να μου την «πέσουν» για να μου πουν περίπου τα ίδια.
Επειδή έχω ζήσει αρκετά χρόνια στο εξωτερικό, χρόνια που δεν τα αλλάζω με όλα τα πανεπιστήμια και τις σχολές που παρακολούθησα, ώρες-ώρες σκέφτομαι πως θα μπορούσα να εξηγήσω σε συναδέλφους στην αλλοδαπή ή να μεταφέρω την σχετική μουρμούρα!
Είμαι σίγουρος ότι θα με ρωτούσαν με νόημα αν λειτουργούν επαρκώς στην χώρα μας τα ιδρύματα νευροπαθητικών νόσων. Εγώ λοιπόν επειδή δεν ασχολούμαι με το ρεπορτάζ της ομάδας μπάσκετ του Ολυμπιακού και ως εκ τούτου δεν έχω περιορισμούς και δεσμεύσεις θα μιλήσω πιο ανοιχτά θα πάω το θέμα παραπέρα.
Το ότι δεν κάνω ρεπορτάζ ο ίδιος πάντως δεν σημαίνει, ότι δεν πληροφορούμαι από πρώτο χέρι, το τι γίνεται στο τμήμα μπάσκετ. Το διευκρινίζω γιατί ο Κωνσταντίνος Μελάγιες κάνει εξαιρετική δουλειά το δίχως άλλο, αλλά ο κάθε ρεπόρτερ μια ομάδας όπως σωστά επιβάλλει το δημοσιογραφικό του καθήκον «αυτοπεριορίζεται» τόσο στην κρίση όσο και στις στοχεύσεις για να διατηρήσει στο ακέραιο τις ισορροπίες.
Αυτό οφείλει να κάνει κάθε συνάδελφος ρεπόρτερ ο οποίος σέβεται την δουλειά του αυτό πράττει ο Μελάγιες και το πράττει άριστα.
Πάμε λοιπόν στα παρακάτω!
Ο κάθε μεγάλος παίκτης-ηγέτης όπως ο Σπανούλης γνωρίζει από μόνος του τις δυνάμεις του και κατ’ επέκταση τις δυνατότητες του μέσα στο γήπεδο καλύτερα από τον καθένα.
Κανένας παίκτης πλην ελαχίστων εξαιρέσεων στις οποίες δεν ανήκει ο Σπανούλης, δεν είναι βλάκας, με τα χρήματα που έχει κερδίσει και τον μύθο που έχει χτίσει , να τον δούνε να σέρνεται μέσα στο γήπεδο.
Η υστεροφημία για όλους τους μεγάλους ηγέτες σε όλους τους τομείς, από την πολιτική μέχρι τον αθλητισμό, αποτελεί τεράστιο κεφάλαιο απόδοσης γι’ αυτούς στο μέλλον.
Ο Σπανούλης αγωνίζεται, παραμένει ενεργός , όχι για την συμμετοχή αλλά γιατί είναι σε θέση ακόμα να πρωταγωνιστήσει , κι αν αυτό δεν το βλέπουν μερικοί , τότε το πρόβλημα είναι δικό τους, όσο μπάσκετ και αν λένε ότι γνωρίζουν και όχι του Σπανούλη.
Αν είναι δυνατόν να απολογηθεί ο Kill Bill για ένα σουτ που έχασε για μια πάσα που πιθανόν δεν έδωσε. Εμπεριέχει και αρκετή δόση αχαριστίας και αγνωμοσύνης στο πρόσωπο του ηγέτη, όλη αυτή η συμπεριφορά.
Αν πάλι περάσουμε σ’αυτό το στάδιο τότε δεν υπάρχει Σπανούλης!
Γιατί για τον ηγέτη του Ολυμπιακού, για τον άνθρωπο που άλλαξε την ιστορία του τμήματος μπάσκετ και που δεν έχει τελειώσει ακόμα την συγγραφή της-ναι δεν έχει τελειώσει και θα τα ξαναπούμε την άνοιξη αν παραμείνει γερός- ισχύει αυτό που είπε κάποτε ο μεγάλος Νταν Πέτερσον με τον αξεπέραστο τρόπο του να μιλά τα Ιταλικά.
Ότι δηλαδή «μην ρωτήσετε που θα καθίσει ένας ελέφαντας σε ένα ρεστοράν. Γιατί είναι ελέφαντας και θα καθίσει όπου θέλει! Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν θα του κάνουν χώρο»!
Αλλά το θέμα είναι άλλο όπως και το ερώτημα το οποίο προκύπτει εξ αυτού. Και επειδή λόγω ιδιότητας δεν μπορεί να το θέσει ο Κωνσταντίνος, θα το θέσω εγώ.
Υπάρχει κανένας άλλος που μπορεί να αποφασίσει για τον Σπανούλη; Υπάρχει κανένας άλλος που μπορεί να σκοράρει σε συνθήκες πίεσης και υψηλής θερμοκρασίας όπως ορίζει η Φυσική, ή τουλάχιστον να το επιχειρήσει;
Ας την πάρει την μπάλα να τελειώνουμε! Ας την πάρει κι ας την βάλει, ας την πάρει και ας αποφασίσει. Γιατί αυτά ότι τάχα δεν αφήνει ο Σπανούλης είναι μπούρδες.
Ας την πάρει ας λύσει τον γρίφο και ας πει ότι από εδώ και πέρα εγώ είμαι εδώ. Αντε ντε…
Η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας χτίζονται μέσα στο γήπεδο και δεν έχουν να κάνουν ούτε με την φιλολογία, ούτε με την παραφιλολογία.
Πεδίο δόξης λαμπρό. Παίρνεις την μπάλα και κάνεις κουμάντο. Τόσο απλό και συνάμα δύσκολο. Τόσο δύσκολο που δεν επιτρέπει να βγαίνουν Σπανούληδες κάθε μέρα , όσες κούπες και να έχουν κατακτήσει κάποιοι!
Ο χρόνος εξάλλου δεν μετρά μόνο για τον ηγέτη του Ολυμπιακού αλλά για όλους. Μόνο που ο χρόνος για τον Kill Bill λειτουργεί όπως με το κρασί, δίνοντας του μεγαλύτερη αξία, ενώ για…άλλους μετράει μόνο σαν μεροκάματα.
Και αν αυτό ακούγεται σκληρό , ας φροντίσουν να το αλλάξουν. Γιατί δεν γίνεται να είμαστε σκληροί μόνο με έναν.
