«Άγιο» είχε ο Παναθηναϊκός στο τελευταίο παιχνίδι του 2017. Τη στιγμή που ο Γκρίφιν, που ως τότε είχε βάλει πολύ δυσκολότερα καλάθια, αστόχησε στο καθοριστικό lay up, ήταν σα να γλίτωνε από του χάρου τα δόντια.
Ήταν από εκείνα στα οποία μπορεί κανείς άνετα να χρησιμοποιήσει το κλισέ που λέει ότι οι «πράσινοι» νίκησαν το ματς, αλλά ο Κολοσσός κέρδισε τις εντυπώσεις και παράλληλα έχασε (ο Κολοσσός) μια μεγάλη ευκαιρία, όχι μόνο να πάρει μια μεγάλη νίκη γοήτρου, αλλά να ξαναβάλει φωτιά στην μάχη της κορυφής.
Στην ουσία η ομάδα του Τσάβι Πασκουάλ διαφύλαξε το πλεονέκτημα των δυο νικών που έχει από τον δεύτερο Ολυμπιακό, τον οποίο έχει να υποδεχθεί στο ΟΑΚΑ με λιγότερη πίεση από αυτή που θα ένιωθε αν έχανε στη Ρόδο (και ισοφάριζε το ήττα του Ολυμπιακού από την ΑΕΚ). Και παράλληλα απέφυγε να φορτωθεί μια δεύτερη σερί και πανομοιότυπη ήττα μετά από εκείνη της Πέμπτης στη Βαλένθια, που θα τον έβαζε σε μπελάδες, περισσότερο ψυχολογικούς. Γιατί οι αγωνιστικοί είναι δεδομένοι από την στιγμή που είτε η απουσία του Καλάθη και τώρα του Παππά, είτε κάποιες ασθένειες ή ακόμη το ντεφορμάρισμα κάποιων παικτών που είναι «κλειδιά» δίνουν την αίσθηση ότι το τελευταία 10ήμερο έχει χαθεί ο καλός ρυθμός που υπήρχε.
Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ο Παναθηναϊκός απέφυγε την ήττα για δυο βασικούς λόγους: Ο ένας είναι ότι είχε τον Νικ Καλάθη (10 ασίστ), ο οποίος και τις δυο φορές που ο Κολοσσός ξέφυγε 7 πόντους μοίραζε ασίστ που έφερναν εύκολα καλάθια, που περιόρισαν στο ελάχιστο τον πανικό. Ήταν αυτό που έλειψε από την Βαλένθια, όπου-όπως θυμάστε- 10 ασίστ είχε όλη η ομάδα. Ο δεύτερος ήταν η φανέλα η οποία παίζει ρόλο σε ό,τι συμβαίνει στο γήπεδο. Από τις αποφάσεις των διαιτητών, ειδικά όταν ο μεγάλος είναι αυτός που «κυνηγάει» και πιέζει, μέχρι την ψυχολογία του αντιπάλου, ο οποίος αρχίζει να αγχώνεται όταν νιώθει ότι η νίκη είναι πια πολύ κοντά. Πώς αλλιώς να έχανε το lay up o Γκρίφιν, από την στιγμή που ο Σίνγκλετον απλά πέρασε από μπροστά του και ο Ρίβερς που βρέθηκε κοντά του ήταν απ’ έξω σε σχέση με το καλάθι.
Σημαντική ήταν και η συμβολή του Θανάση Αντετοκούνμπο με την ορμή, την πιεστικότητα και την αθλητικότητά του στο pressing των τελευταίων λεπτών, γιατί αφενός μίκραινε το γήπεδο και αφετέρου δυσκόλευε όλες τις επαναφορές των θαλασσί που εξελίσσονταν σε τζάμπολ, από την στιγμή που δεν είχαν την «πολυτέλεια» να κερδίζουν φάουλ σε κάθε επαφή.
Μιλήσαμε νωρίτερα για «ντεφορμάρισμα». Ίσως είναι μια υπερβολική διαπίστωση γιατί δυο παιχνίδι δεν είναι αρκετό δείγμα για να φανεί αν μια ομάδα είναι στα «πάνω» ή στα «κάτω». Θα είναι φρόνιμο να περιμένουμε τα δυο εντός έδρας ματς με την Εφές και την Μπατρσελόνα στο άβατο του ΟΑΚΑ.
Ωστόσο, ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα που έχει έναν βασικό κορμό (Καλάθης,Ρίβερς, Γκιστ, Σίγκλετον) και από εκεί και πέρα είναι ο Λεκαβίτσιους που ξεκουράζει τον Καλάθη, ο Ντένμον και ο Παππάς που μοιράζονται με τον Λοτζέσκι τη θέση «δυο», τον Θανάση που κέρδισε το ρόλο του εξολοθρευτή και οι Βουγιούκας, Ογκουστ, Γκάμπριελ (στην Ευρώπη), Μήτογλου που έχουν επιλεγμένες συμμετοχές ανάλογα με την τακτική, τον αντίπαλο και την κατάσταση. Ε, λοιπόν και οι τρεις από τους τέσσερις βασικοί δεν είναι στα καλύτερά τους. Ο Ρίβερς, συνεισέφερε μόνο το τρίποντο της τελευταίας προσπέρασης, ο Σίνγκλετον επιθετικά έχει χάσει την επαφή του με το καλάθι και ο Γκιστ, που είχε μια ασθένεια, στα δυο τελευταία ματς δεν είχε ουσιαστική συνεισφορά.
Θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε ότι είναι μια εξήγηση που ευσταθεί η ταλαιπωρία των ευρωπαϊκών ταξιδιών που προηγήθηκαν από τις ήττες με την ΑΕΚ (ήττα στην Βιτόρια) στο κύπελλο, που σήμανε την απώλεια του πιο σταθερού πράσινου τίτλου αλλά και της παρ’ ολίγον ζημιάς από τον Κολοσσό (ήττα στην Βαλένθια) με δεδομένο ότι ο Παναθηναϊκός δεν χρησιμοποιεί, ούτε έχει προγραμματίσει την χρήση τσάρτερ σε κανένα από τα ταξίδια του, ώστε να κερδίσουν οι παίκτες χρόνο ξεκούρασης, η οποία ως γνωστόν είναι μέρος της προπόνησης. Δεν μπορώ όμως να φανταστώ τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν ο Παναθηναϊκός έπαιζε στο Ισπανικό πρωτάθλημα, όπου οι ομάδες παίζουν σε λιγότερο από 48 ώρες ακόμη κι αν μεσολαβούν μεταξύ Euroleague και ACB δυο ταξίδια (στην Ελλάδα η μεγαλύτερη πτήση είναι με το ζόρι 40’), ή στη VTB όπου οι μετακινήσεις είναι πολύωρες, ή ακόμη και στην Τουρκία που πριν τρία χρόνια πήρε πρωτάθλημα η Καρσίγιακα του Σαρίτσα που τερμάτισε 4η στην κανονική περίοδο και απέκλεισε με μειονέκτημα έδρας στον ημιτελικό την Φενέρ του Ομπράντοβιτς και στον τελικό την Εφές του Ιβκοβιτς, παρότι είχε το 8ο μπάτζετ της τότε TBL(νυν BSL).
Κατά τα’ άλλα το 2017 δεν ήταν άσχημο για το μπασκετικό «τριφύλλι». Κάθε άλλο. Ξαναπήρε το νταμπλ και μάλιστα κερδίζοντας πρωτάθλημα και (ουσιαστικά) κύπελλο μέσα στο ΣΕΦ, τερμάτισε 4ος σε μια σεζόν 30 αγωνιστικών της κανονικής περιόδου, αλλά απέτυχε για 5η σερί χρονιά να εκπληρώσει το απωθημένο της πρόκρισης σε ένα final4 της Euroleague, πάνω στη στιγμή που βασισμένος στο πλεονέκτημα έδρας το πίστεψε περισσότερο από ποτέ. Η απόφαση της επιστροφής με πούλμαν από την Πόλη, μετά το 3-0 από την μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Φενέρμπαχτσέ, θα παραμείνει μια «μαύρη σελίδα», άσχετα αν πολλοί, κατόπιν εορτής (φιέστα τίτλου) προσπάθησαν να μας πείσουν ότι ήταν ο λόγος που κατακτήθηκε το πρωτάθλημα. Το υπενθυμίζουμε γιατί στην Ελλάδα, δεν απέχει πολύ, εξαιτίας να αρχίζουμε να συνηθίζουμε παράλογα πράγματα και να φτάνουμε στο σημείο, στο τέλος να τα αντιμετωπίζουμε ως φυσιολογικά. Το πιο θετικό όμως που αρχίζει να διαφαίνεται, είναι ότι την σεζόν 2017-18, η ομάδα, υπό την καθοδήγηση του Πασκουάλ, έχει μπει σε ένα ρυθμό μπασκετικής κανονικότητας, ανεξάρτητα από τις νίκες ή τις ήττες και γι αυτό, σύμφωνα και με τις τελευταίες μετρήσεις της διοργανώτριας αρχής, η προσέλευση του κόσμου έχει αυξηθεί σε σχέση με πέρυσι.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ.
