Αυτά που μου έκαναν εντύπωση από τον Γκαρθία…

Δύο πράγματα μου είχαν κάνει την πιο μεγάλη εντύπωση από τον Ισπανό τεχνικό, που παρεμπιπτόντως δεν έχει δουλέψει ποτέ στην Ισπανία, πέρα από το ξεκίνημα του στην Ακαδημία της Μπαρτσελόνα. 

Το πρώτο ήταν η πολύ εύκολη διαπίστωση ότι δεν είχε έστω ένα παίκτη να παίζει για την πάρτη του! Ρε παιδί μου, για τον Λεμονή έπαιζαν και δέκα παίκτες. Για τον Μπέντο οκτώ κ.ο.κ. Για τον Χάσι πέντε…Αντίθετα, με τον Γκαρθία δεν υπήρχε ούτε ένας παίκτης να παίξει γι’  αυτόν. Ούτε καν ο συμπατριώτης του ο Μποτία…

Το δεύτερο ήταν η αρνητική αύρα που έβγαζε. Δεν είχε ρε αδελφέ πάνω του θετική ενέργεια. Έμοιαζε να είναι σε ένα δικό του μήκος κύματος, να είχε ο άνθρωπος τα δικά του προβλήματα, τις δικές του σκοτούρες κι όχι να μπορεί να λύσει τα προβλήματα του Ολυμπιακού, που ήταν άλλωστε και μεγάλα…
Είχε και την ατυχία και πήγε και δυο φορές στο νοσοκομείο και, μη νομίζετε, όλα παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση μίας ψυχολογίας και μίας εικόνας.

Επιτρέψτε μου να πω ότι δύσκολα βρίσκεις ρεπόρτερ Ολυμπιακού με μεγαλύτερη υπομονή σε προπονητή από εμένα. Αλλά στον Γκαρθία όσο κι αν έψαχνα να βρω κάτι, να πιαστώ, δεν εβρισκα…Είτε από τακτική, από κόουτσινγκ, από κάτι. Κι οι αναγνώστες της στήλης το είχαν καταλάβει, όπως φαίνονταν από τα σχόλια τους…-αλλά πραγματικά δεν έβρισκα τίποτα.

Ίσως πράγματι να είναι λάθος να κρίνουμε τον προπονητή Γκαρθία από τρεις μήνες και δη σε αυτόν τον Ολυμπιακό. Ίσως να μην ήταν ο ίδιος αυτή την εποχή στην καλύτερη του στιγμή και παράλληλα να ήρθε και στη χειρότερη για τον Ολυμπιακό. Συμβαίνουν καμιά φορά αυτά τα πράγματα στο ποδόσφαιρο. Και δεν πρέπει να τον αδικήσουμε.

Για να είμαι ειλικρινής, όμως, δεν είχα και την καλύτερη προδιάθεση. Κι όχι μόνο γιατί ήταν φανερά κακή συγκυρία η αλλαγή προπονητή, όταν έγινε, αλλά και γιατί στην προσπάθεια μου να κάνω σκάουτινγκ στη δουλειά του Γκαρθία είχα κάτσει κι είχα δει ένα από τα παιχνίδια της Σεντ Ετιέν με αυτόν στον πάγκο, στην αρχή της σεζόν, το εντός έδρας με τη Μονπελιέ.