Για τη Βοστώνη ακούς πολλά και συνήθως λες «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει»! Ε λοιπόν, είναι να μην πας! Ειδικότερα αν έχεις γυρίσει αρκετά στην Αμερική και έχεις μία πλήρη εικόνα της αμερικανικής κουλτούρας. Εδώ στην… Νέα Αγγλία ή και Ιρλανδία (καθώς σχεδόν το 16% του πληθυσμού, είναι Ιρλανδοί) που λέτε, η κατάσταση θυμίζει περισσότερο Ευρώπη και λιγότερο Ηνωμένες Πολιτείες.
Από την δόμηση και την διαρρύθμιση των διαμερισμάτων, τα σπίτια με το παραδοσιακό βρετανικό τούβλο ή το βικτοριανό στυλ και τις cozy γειτονιές (επισήμως είναι 23!), με το North και το South End να κλέβουν την παράσταση με το ιταλικό τους χρώμα (οι Ιταλοί είναι η 2η μεγαλύτερη εθνικότητα της πόλης καλύπτοντας το 8,3% των μόνιμων κατοίκων)… Μέχρι τους μεγάλους πεζοδρόμους και την ευρωπαϊκή εξωστρεφή ατμόσφαιρα που εισπράττεις από τον κόσμο, βολτάροντας στο κέντρο της πόλης.
Γενικά δεν σου βγάζει αυτό το «American dream» και ίσως γι’ αυτό αποκαλείται βρετανική Αμερική. Συν τοις άλλοις, έχει ένα από τα υψηλότερα βιοτικά επίπεδα αλλά και κόστη ζωή στις Η.Π.Α. και σχεδόν μηδενική εγκληματικότητα, την ίδια ώρα που η ποιότητα της καθημερινότητας, την κατατάσσει στην 36η θέση παγκοσμίως.
Εδώ που βρισκόμαστε χάρη στην ευγενική υποστήριξη της STR8, είναι και ο παράδεισος της ακαδημαϊκής φοίτησης (περισσότερα από 100 πανεπιστήμια ανήκουν στην ευρύτερη περιοχή με το Harvard, το ΜΙΤ και το Tafts να είναι τα πιο φημισμένα) και της επαγγελματικής σταδιοδρομίας, καθώς το 70% του πληθυσμού περιλαμβάνει ηλικίες από μέχρι 44 ετών! Όσο για τον αριθμό των φοιτητών και των εργαζομένων στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, αυτός ξεπερνάει τις 200.000 και ισοδυναμεί περίπου με το 1/3 του συνολικού πληθυσμού της πρωτεύουσας της Μασαχουσέτης.
Αν και η τοπική ελληνική παροικία δεν είναι μικρή, η πλειοψηφία της αποτελείται από Έλληνες που γεννήθηκαν στην Αμερική και δεν έχουν κρατήσει πολλές επαφές με την πατρίδα. H εξυπηρετική Ελληνοαμερικανίδα από το γραφείο Τύπου των Σέλτικς, μας έλεγε ότι έχει λατρέψει τον Γιάννη Αντετοκούνμπο για την πορεία από το μηδέν μέχρι την κορυφή, αλλά όταν έρχεται στο “Garden”, δεν μπορεί να τον υποστηρίξει!
Και λογικό! Τόσες «κηδείες» τους έχει κάνει σ’ αυτό το γήπεδο ο “Greek Freak” (ρεκόρ 6-9 από το 2013 και μετά), οπότε αναμενόμενες οι έντονες αποδοκιμασίες τόσο στην χθεσινή παρουσίαση των πεντάδων, όσο και κάθε φορά που έπιανε την μπάλα και μέχρι να την βάλει στο καλάθι, οπότε και σιωπούσε όλο το γήπεδο. Οι οπαδοί των Σέλτικς, άλλωστε, είναι πολύ μπασκετικοί – απόρροια της τεράστιας παράδοσης και ιστορίας του οργανισμού – και ξέρουν να αναγνωρίζουν τις αξίες.
Το καλό με τους Μπακς, βέβαια, είναι ότι δεν σήκωσαν τη μύτη τους επειδή επανέκτησαν το πλεονέκτημα της έδρας με την 2η σερί νίκη τους (123-116) στη σειρά. Σ’ αυτό έχει συντελέσει σαφώς και η στάση του ηγέτη τους, που μπορεί να είναι μικρότερος από τους περισσότερους συμπαίκτες του (μόνο ο Ντι Βιτσέντζο, ο Ουίλσον και ο Στέρλινγκ είναι νεότεροι), αλλά κατά πρώτον με τον χαρακτήρα του, την σκληρή δουλειά του και την εν γένει συμπεριφορά του και κατά δεύτερον με την μπασκετική του ποιότητα, έχει κερδίσει τον απόλυτο σεβασμό τους.
Ο Γιάννης, λοιπόν, είναι πλέον πολύ ήρεμος και άκρως συγκρατημένος στις εκφράσεις, τις εκδηλώσεις και τις αντιδράσεις του. Αν εξαιρέσεις τις λίγες στιγμές που θα κάνει πλάκα στην προπόνηση και στα αποδυτήρια, στο υπόλοιπο διάστημα είναι απόλυτα συγκεντρωμένος και αφοσιωμένος στα καθήκοντά του αλλά και στον τρόπο ζωής ενός επαγγελματία αθλητή στο κορυφαίο επίπεδο.
Ακολουθεί ευβλαβικά το πρόγραμμα και τις συνήθειές του, προσέχει το φαγητό και το σώμα του, μέσω της σωστής γυμναστικής και της αποθεραπείας και πλέον έχει καταφέρει να μην ενθουσιάζεται ιδιαίτερα μετά από νίκες, αλλά και ούτε να στενοχωριέται βαθιά στις ήττες. Έχει πλέον αποκτήσει τη νοοτροπία του επόμενου αγώνα και της επόμενης προπόνησης, καθώς αν θέλεις να κάνεις πρωταθλητισμό και να ξεπεράσεις τα όριά σου, τίποτε δεν πρέπει να τελειώνει στην εκάστοτε επιτυχία και αποτυχία.
Το κυριότερο απ’ όλα, όμως, είναι ότι παραμένει ταπεινός για το μέγεθός του κι αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό, το οποίο όλοι στο Μιλγουόκι αγαπούν σ’ αυτόν. Κι αυτόν τον χαρακτήρα και το life style που πρεσβεύει, τον έχει περάσει σχεδόν εξ’ ολοκλήρου πλέον σε όλη την ομάδα. Ευχάριστη η ατμόσφαιρα στ’ αποδυτήρια και στο ξενοδοχείο, αλλά ούτε χαρές, ούτε πανηγύρια, ούτε εορταστικό κλίμα. Ξεκούραση και αποφόρτιση για μία μέρα και από την Κυριακή (05/05) πίσω στην προπόνηση με φόντο το Game 4 (Τρίτη 07/05, Cosmote 4HD, 02.00), με το mindset ότι η σειρά τώρα αρχίζει.
Για το τέλος άφησα το καλύτερο, που δεν είναι άλλο από μία πραγματική ιστορία που έλαβε χώρα πριν λίγο καιρό στο Λας Βέγκας, στην ετήσια συνάντηση των ανώτατων στελεχών κορυφαίας (παγκοσμίως) εταιρίας με συστήματα ασφαλείας. Ο CEO που κατάγεται και ζει στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας είναι φανατικός θαυμαστής του Αντετοκούνμπο. Σε τέτοιο βαθμό που δεν υπάρχει video στο youtube που να μην έχει, όχι παρακολουθήσει, αλλά αποστηθίσει.
Ο εν λόγω κύριος, λοιπόν, που παρεμπιπτόντως δεν έχει δει ποτέ live τον superstar των Μπακς, στην ομιλία προς τους εργαζομένους της εταιρίας, επέλεξε να παρομοιάσει την αποδοτικότητα και την πρόοδο που έχουν σημειώσει, με την πορεία του “Greek Freak”! Tι έκανε λοιπόν; Τους παρουσίασε το video στο οποίο ο Γιάννης συστήνεται στο αμερικανικό κοινό, λέγοντας ότι θέλει να γίνει παίκτης του ΝΒΑ!
Τότε που ήταν 18 χρονών παιδάκι και αγωνιζόταν στον Φιλαθλητικό, χωρίς κανείς να τον ξέρει. Μόλις τελείωσε η προβολή, ο Νεοζηλανδός επιχειρηματίας ρώτησε ποιοι από τους παρευρισκόμενους αναγνώρισαν τον πιτσιρικά. Η απάντηση ήταν… κανένας. Εν συνεχεία τους έβαλε ένα video με τα highlights της περυσινής χρονιάς και μόλις τελείωσε, τους είπε: «Αυτός είναι ο… I wanna be an NBA player! Μπράβο σας που λειτουργείτε με όραμα σαν κι αυτόν και που έχετε φέρει την εταιρία σ’ αυτό το επίπεδο!». Και φυσικά όλοι έμειναν με ανοιχτό το στόμα από την εντυπωσιακή μεταμόρφωση του παιδιού που πριν 6 χρόνια βρισκόταν στο κλειστό του Ζωγράφου και τώρα στην “elite” του ΝΒΑ… Τα περαιτέρω σχόλια νομίζω ότι περισσεύουν…
