Εννοείται πως το τέλος της σεζόν και των ελληνικών τελικών θα βρει μπόλικους ικανοποιημένους, είτε είναι κόκκινοι κι έχουν κρατήσει τα σκήπτρα τους, είτε είναι πράσινοι κι έχουν ανακτήσει τα πρωτεία με μειονέκτημα έδρας μάλιστα. Λυπάμαι που είμαι αναγκασμένος να διαφωνήσω και με τους μεν και με τους δε, αλλά έχω υψηλότερες προσδοκίες από δυο ομάδες επιπέδου Euroleague κι από μια λίγκα που κάποτε ήταν η καλύτερη της Ευρώπης.
Πρώτα απ’ όλα εσείς πως βλέπετε τους φετινούς τελικούς σε σχέση με τους περσινούς; Υπάρχει καμιά σχέση στο μπάσκετ που παίζεται; Βλέπετε να υπερισχύει το ταλέντο ή η λιγότερη ατζαμοσύνη φέτος; Κερδίζει ο καλύτερος ή ο λιγότερο κακός; Τα όντως οριακά ως τώρα παιχνίδια κρίνονται από εντυπωσιακές ενέργειες ή από βήματα και πεταμένες κατοχές; ΟΚ συμμερίζομαι απόλυτα το ελληνικό προπονητικό δόγμα, ότι όλα ξεκινάνε από την αφοσιωμένη και πιεστική άμυνα, αλλά πρέπει να μπαίνει κι η μπάλα στο καλάθι διάολε…
Ο Ολυμπιακός κουβαλάει την κούραση από μια πολύ μεγάλη σεζόν, συμπεριλαμβανομένου του F4 και προχωρώντας με σπουδαίες απουσίες το τελευταίο μεγάλο χρονικό διάστημα. Έχει το μυαλό, τον τρόπο και την προσωπικότητα να κατακτήσει τον τίτλο ακόμα και με κακό μπασκετ. Ο Παναθηναϊκός σε μια τρελή σεζόν με ελπίδες, με κορυφές, με βυθίσεις, με εσωστρέφεια, με έναν τίτλο που φαίνονται να έχουν ξεχάσει όλοι, παρουσιάζεται ανταγωνιστικότερος του αναμενόμενου, αλλά με μπάσκετ τσάτρα-πάτρα ώρες ώρες επιπέδου ομάδας που μόλις χτες συναντήθηκαν τα μέλη της. Αν κατακτήσει τον τίτλο όλα καλά; Ομάδα ποιυ κερδίζει δεν αλλάζει; Κι όλα αυτά που ειπώθηκαν, που έγιναν, που είδαμε, περασμένα ξεχασμένα;
Το κυριότερο όμως, οι ελληνικοί τελικοί δεν παράγουν θέαμα, δεν παράγουν χαρά κι εδώ μιλάμε για μπασκετάκι ρε γαμώτο. Δημοσιογράφοι-οπαδοί κάνουν ερωτήσεις τύπου “απόψε ξεχώρισαν τα παιδιά από τους άντρες;” Παίκτες με 190 σφυγμούς απαντούν “απόψε δείξαμε ότι έχουμε άντερα, για να μην πω άλλη λέξη” Ούτε άντερα ούτε την άλλη λέξη δείξατε αγαπητέ Κώστα Παπανικολάου, που σε σέβομαι και σε εκτιμώ. Αρπάξατε από τα μαλλιά την ευκαιρία που σας έδωσε μια τρικυμία εν κρανίω ομάδα. Είναι σπουδαία η προσωπική σου απόδοση, είναι όμως σπουδαία και τα σωστά λόγια τη σωστή στιγμή. Είστε κι εσείς οι αθλητές της Εθνικής Ομάδας συνυπεύθυνοι για το ότι πρέπει να βγαίνετε από τις αντίπαλες έδρες κοιτάζοντας φοβισμένα πίσω από τους ώμους σας κουκουλωμένοι με πετσέτες για να μην φάτε καμιά αδέσποτη. Δοξάζετε κι εσείς χρόνια τώρα τον “υπέροχο κόσμο” και παραχωρείτε συνεντεύξεις στις μαχόμενες οπαδικές φυλλάδες. Sorry αλλά έτσι είναι.
Τα εμετικά πρωτοσέλιδα παρόντα, τα εμετικά εν χορώ συνθήματα του “υπέροχου κόσμου” παρόντα και αποδεκτά ως φυσιολογικά πια, οι φωτοβολίδες και οι κροτίδες ψιλοπράγματα ανάξια λόγου, τα απειλητικά ποσταρίσματα και οι ψυχροπολεμικές σχέσεις ξανά εδώ . Πείτε μου σας παρακαλώ είναι ορατή η βελτίωση των συνθηκών, της ποιότητας του προϊόντος (μισώ να θεωρώ το μπάσκετ προϊόν, αλλά για επαγγελματική λίγκα μιλάμε), προσελκύουν οι ελληνικοί τελικοί νέους θαυμαστές;
Χρονικά δυστυχώς οι ελληνικοί τελικοί συμπίπτουν με τους τελικούς του ΝΒΑ (εδώ γελάμε), με τους ισπανικούς τελικούς (εδώ κλαίμε) με τους ιταλικούς τελικούς ( κακό μπάσκετ-supercool ατμόσφαιρα) και διαδέχονται χρονικά την αρτιότητα του Euroleague Final 4. Μας ενδιαφέρει να αντιγράψουμε κάτι θετικό ή θα συνεχίσουμε τη δική μας κατηφόρα;
Υ.Γ. Για τα αγωνιστικά ας γράψουν κι ας περιγράψουν οι πολύ πιο καταρτισμένοι από μένα συντάκτες του gazzetta. Εγώ απλά βασανίζομαι ως φίλαθλος με υπερβολικές μάλλον για την χώρα και την εποχή απαιτήσεις.
