Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino

Όσοι έχουν παίξει ιταλικό πρωτάθλημα στο Football Manager ξέρουν ότι το πιο δύσκολο ρεκόρ να σπάσεις είναι τα 125 γκολ της καλύτερης επίθεσης. Το ρεκόρ κατέχει από το 1948 η Torino. Μια ομάδα που ξεπετάχτηκε μέσα από τα συντρίμμια του πολέμου, μας σύστησε το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο πολύ πριν από τους Ολλανδούς και έμεινε στην ιστορία ως η Grande (μεγάλη) Torino. Και μια ομάδα που χάθηκε ξαφνικά στις 4 Μαΐου 1949.

H δημιουργία της Grande Torino

To 1939 πρόεδρος της Torino αναλαμβάνει ο επιχειρηματίας Ferruccio Novo ο οποίος είχε περάσει, ανεπιτυχώς, από την ομάδα και σαν παίκτης. Οι κινήσεις του Novo είναι προσεκτικές και θέτουν σιγά σιγά τα θεμέλια για αυτό που θα ακολουθήσει. Μεταξύ άλλων φτάνουν στην ομάδα οι Franco Ossola, Romeo Menti και Guglielmo Gabetto. Το τεχνικό επιτελείο παίρνει μια πολύ σημαντική απόφαση. Αποφασίζει να εγκαταλείψει το σύστημα 2-3-2-3 (γνωστό και ως WW ή metodo) με το οποίο η Ιταλία είχε κατακτήσει 2 Παγκόσμια Κύπελλα και να υιοθετήσει το 3-2-2-3 του Herbert Chapman (γνωστό ως WM ή sistema). Τη σεζόν 1941-42 η ομάδα χάνει το πρωτάθλημα στο νήμα από τη Roma. To καλοκαίρι του 42 το παζλ ολοκληρώνεται. H ήττα από την Venezia την προηγούμενη χρονιά στοίχισε τον τίτλο και για να την “εκδικηθεί” ο Novo αγοράζει πακέτο τους καλύτερους της παίκτες, Valentino Mazzola και Erik Loik. Επίσης έρχεται στην ομάδα ο Giuseppe Grezar από την Triestina. Αν και φαβορί για τον τίτλο η μάχη για το πρωτάθλημα με τη Livorno είναι αμφίρροπη και κρίνεται την τελευταία αγωνιστική με ένα γκολ του Mazzola στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης με την Bari. Η Torino κατακτάει το δεύτερο πρωτάθλημα της ιστορίας της και η ξέφρενη πορεία αρχίζει. Την ίδια χρονιά κατακτάει και το δεύτερο κύπελλο της ιστορίας της ( με ρεκόρ τερμάτων 20-0 σε 5 παιχνίδια) και γίνεται η πρώτη ιταλική ομάδα που κάνει το νταμπλ. Δεν θα ξαναέχει αυτή την ευκαιρία καθώς η διοργάνωση του κυπέλλου θα διακοπεί την επόμενη χρονιά λόγω του πολέμου και θα επανέλθει μετά από 15 χρόνια.

Το επόμενο πρωτάθλημα διεξάγεται σε γκρουπ λόγω του πολέμου. Για να κρατήσει τους παίκτες του μακριά από το μέτωπο ο Novo τους δηλώνει σαν εργάτες στο εργοστάσιο της FIAT των Agnelli, που δεν είναι ακόμα ιδιοκτήτες της Juventus. Την ομάδα θα ενισχύσει, μόνο για εκείνη τη χρονιά, και ο Silvio Piola. Ο Piola είναι μέχρι και σήμερα πρώτος σκόρερ στην ιστορία του ιταλικού πρωταθλήματος αλλά και πρώτος σκόρερ στην ιστορία τριών διαφορετικών ομάδων, της Lazio, της Novara και της Pro Vercelli. Η Torino θα βγει πρώτη στο γκρουπ της, πρώτη και στην ημιτελική φάση και θα αντιμετωπίσει στα τελικά την Spezia και τη Venezia. Εν μέσω της τελικής φάσης, η οποία διεξάγεται στο Μιλάνο, οι περισσότεροι παίκτες της Torino ταξιδεύουν στην Τεργέστη για ένα ανεπίσημο παιχνίδι της εθνικής. Λόγω του πολέμου οι μετακινήσεις είναι δύσκολες και επιστρέφουν εξουθενωμένοι με αποτέλεσμα να χάσουν από τη Spezia με 2-1. Λόγω της ιδιαιτερότητας του, εξαιτίας του πολέμου, το πρωτάθλημα αυτό δεν αναγνωρίστηκε ποτέ επίσημα από την ιταλική ομοσπονδία και μόλις το 2002 απονεμήθηκε ένας τιμητικός τίτλος στην Spezia.

Το πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα διεξάγεται σε δύο ομίλους. H αμυντική γραμμή έχει ενισχυθεί από τους Saverio Bagicalupo και Aldo Ballarin και το κέντρο από τους Mario Rigamonti και Eusebio Castigliano. Η Torino τερματίζει πρώτη στον όμιλο της και προκρίνεται στην τελική φάση. Το πρώτο παιχνίδι είναι εκτός εναντίον της Roma. Στο 19ο λεπτό το σκορ είναι ήδη 0-6. O προπονητής της ομάδας ζητάει από τους παίκτες του να πατήσουν φρένο, το παιχνίδι λήγει 0-7 με τους οπαδούς της Roma να αποθεώνουν τους παίκτες της Torino. Μια νίκη επί της Juventus στην προτελευταία αγωνιστική φέρνει τις δυο ομάδες ισόβαθμες. Η Juventus την τελευταία αγωνιστική αγωνίζεται στην έδρα της Napoli και μένει στο 1-1. Η Granata (προσωνύμιο που έχει αποκτήσει η Torino λόγω του χαρακτηριστικού χρώματος της φανέλας της) διαλύει τη Livorno με 9-1 και στέφεται ξανά πρωταθλήτρια. Τις επόμενες δύο σεζόν το πρωτάθλημα γίνεται ξανά ενιαίο αρχικά με 20 ομάδες και μετά με 21. Η επικράτηση της Torino είναι απόλυτη. 28 νίκες με 104 γκολ ενεργητικό και 35 παθητικό την πρώτη χρονιά, 29 νίκες με 125 γκολ ενεργητικό και μόλις 33 παθητικό τη δεύτερη. Τη σεζόν 1948-49, εξαιτίας και μερικών τραυματισμών, η ομάδα δεν έχει την φόρμα των δύο προηγούμενων σεζόν. Αυτό όμως δεν εμποδίζει την Grande Torino να βρίσκεται 4 αγωνιστικές πριν το τέλος 4 βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη Inter (η νίκη τότε έδινε 2 βαθμούς και όχι 3) και τον αρχηγό Valentino Mazzola να είναι έτοιμος να σηκώσει ακόμα ένα πρωτάθλημα. Κάτι όμως που δεν θα γίνει ποτέ.

Tο αστέρι: Valentino Mazzola

Στην δεκαετία του 40 δεν υπήρχε, ουσιαστικά, τηλεόραση. Το γεγονός αυτό έχει συμβάλλει ώστε ο Valentino Mazzola να έχει αποκτήσει σχεδόν μυθική υπόσταση. Το τραγικό του τέλος “αγιοποίησε” αυτόν και τους συμπαίκτες του διαγράφοντας από τις μνήμες όλων κάθε του λάθος εντός και εκτός γηπέδου. Για πολλούς ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, για ακόμα περισσότερους ο καλύτερος Ιταλός όλων των εποχών, ακόμα και αν οι εμφανίσεις του με την εθνική της Ιταλίας δεν έφτασαν ποτέ το επίπεδο αυτών με την Granata. Σίγουρα από τους πρώτους εμβληματικούς αρχηγούς στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Στην εποχή του η Torino δεν αντιμετώπιζε συχνά δυσκολίες. Αλλά και όταν αντιμετώπιζε όλοι ήξεραν σε ποιόν να στραφούν. Στην ιστορία έχει μείνει η χαρακτηριστική κίνηση του Mazzola να σηκώνει τα μανίκια του όταν η ομάδα δυσκολευόταν, όταν χρειαζόταν τα γκολ. Και όλοι ήξεραν τι σημαίνει.

Ο Mazzola αποκτήθηκε από τη Venezia το 1942. Αν και η φυσική του θέση δεν ήταν του επιθετικού αλλά του μεσοεπιθετικού (κινούμενου κυρίως στην αριστερή πλευρά) είχε μεγάλη έφεση στο σκοράρισμα. Συνολικά πέτυχε 102 γκολ με τη φανέλα της Torino, με αποκορύφωμα τη σεζόν 1946-47 όπου, χωρίς να χάσει λεπτό συμμετοχής, αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ με 29 γκολ. Κατά πολλούς η συνεργασία του Mazzola με τον Ezio Loik, με τον οποίον ήταν συμπαίκτες και στη Venezia, ήταν το μυστικό της Grande Torino. Ο Valentino ήταν ο μεγαλύτερος σταρ της εποχής και δεν άφησε την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη. Αρνήθηκε αρκετές φορές να παίξει μέχρι να ικανοποιηθούν οι οικονομικές του απαιτήσεις, όπως και έγινε, ενώ ήταν από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που πρωταγωνίστησε σε διαφημίσεις. Την κληρονομιά του συνέχισε ο γιός του Sandro αποτελώντας έναν από τους στυλοβάτες της Grande Inter της δεκαετίας του 60, μια επιθετική πνοή στο catenaccio του Helenio Herrera.

Η τραγωδία της Superga

To 1949 η Benfica αποφάσισε να τιμήσει ένα από τους ζωντανούς της θρύλους, τον Xico Ferreira. Δεν θα μπορούσε να βρεθεί ιδανικότερος αντίπαλος για το παιχνίδι προς τιμήν του Ferreira από την, κατα κοινή τότε ομολογία, καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη, Torino. H προσωπική φιλία μεταξύ Ferreira και Mazzola διευκόλυνε ακόμα περισσότερο τη διοργάνωση του φιλικού. Είχαν κυκλοφορήσει μάλιστα φήμες ότι ο Ferreira είχε ήδη συμφωνήσει να κλείσει την καριέρα του στην ιταλική ομάδα. Το φιλικό διεξήχθη την Πρωτομαγιά του 1949 με την Benfica να κερδίζει 4-3. Η επιστροφή στην Ιταλία αποδείχτηκε περίπλοκη υπόθεση. Οι καιρικές συνθήκες ήταν αρκετά δύσκολες καθόλη τη διάρκεια της πτήσης ενώ όταν το αεροπλάνο έφτασε πάνω από το Torino η ορατότητα ήταν σχεδόν μηδενική. Μαρτυρίες της εποχής ανέφεραν ότι το αεροπλάνο έκανε αρκετούς κύκλους πάνω από την πόλη. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποκτήσει ορατότητα ο πιλότος, βραβευμένος πολλάκις κατά τον πρόσφατο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, επιχείρησε να χαμηλώσει ύψος. Δεν υπολόγισε όμως σωστά.

Η πόλη του Torino περιβάλλεται αμφιθεατρικά από ένα σύμπλεγμα λόφων. Ο ψηλότερος εξ’ αυτών (672 μ.) είναι ο λόφος Superga. Στην κορυφή του δεσπόζει ακόμα και σήμερα η ομώνυμη βασιλική του 18ου αιώνα. Παρά την ξεχωριστή αρχιτεκτονική της η βασιλική της Superga έγινε γνωστή παγκοσμίως για ένα τραγικό γεγονός. Στις 4 Μαΐου 1949 το αεροπλάνο που μετέφερε την ομάδα της θρυλικής Torino προσέκρουσε σε έναν τοίχο στο πίσω μέρος της βασιλικής. Και οι 31 επιβάτες του αεροπλάνου πέθαναν ακαριαία. O Victorio Pozzo, πρώην προπονητής της εθνικής Ιταλίας, ανέλαβε το βαρύ φορτίο να αναγνωρίσει τα απανθρακωμένα πτώματα. Έγραψε χαρακτηριστικά “Η ομάδα της Torino δεν υπάρχει πια. Εξαφανίστηκε, κάηκε, ανατινάχτηκε…η ομάδα πέθανε στη μάχη, σαν μια ομάδα στρατιωτών στον πόλεμο, που άφησαν τα χαρακώματα και δεν γύρισαν ποτέ πίσω”.

Η επόμενη ημέρα της τραγωδίας

Τα νέα δεν άργησαν να διαδωθούν στην πόλη αλλά και σε όλη την Ιταλία. Η Grande Torino δεν υπήρχε πια. Είχε χαθεί για πάντα μέσα την ομίχλη. Τα πάντα πάγωσαν στην Ιταλία. Ακόμα και το εργοστάσιο της FIAT σταμάτησε για κάποια λεπτά την παραγωγή. Η ομάδα αυτή σήμαινε πολλά για όλη τη χώρα. Ήταν το σύμβολο της αναγέννησης μετά τον καταστροφικο πόλεμο, η οριστική απόδραση από τον φασισμό. Σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι παρέστησαν στις κηδείες των θυμάτων. Τριάντα χιλιάδες από αυτούς ανηφόρισαν μέχρι το λόφο της Superga για να αποτίσουν τον ύστατο φόρο τιμής. H ιταλική ομοσπονδία αποφάσισε να απονείμει το πρωτάθλημα τιμής ένεκεν στην ομάδα της Torino. Η Granata όμως αποφάσισε να συμμετάσχει στα εναπομείναντα τέσσερα παιχνίδια, χρησιμοποιώντας την ομάδα νέων. Από σεβασμό οι αντίπαλοι κατέβασαν και αυτοί τις ομάδες νέων. Στο πρώτο εντός έδρας παιχνίδι μετά τη συντριβή η Torino υποδέχτηκε την Genoa σε ένα κατάμεστο γήπεδο. Μετά από μερικά λεπτά νεκρικής σιγής το γήπεδο άρχισε να φωνάζει ρυθμικά “Toro Toro”. H Granata έφτασε στη νίκη με 4-0, το εντός έδρας αήττητο σερί των 93 αγώνων θα συνεχιζόταν.

Την επόμενη χρονιά η ομάδα τερμάτισε μόλις στην έκτη θέση του πρωταθλήματος. Μεγάλο πλήγμα δέχτηκε και η εθνική ομάδα της Ιταλίας. Μια εθνική που στην βασική της ενδεκάδα βρίσκονταν συνήθως από οκτώ ως και δέκα παίκτες της Granata. Πριν την τραγωδία της Superga η Ιταλία, νικητής των δύο τελευταίων διοργανώσεων, θεωρούνταν ένα από το μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1950. Πλέον όμως καλούνταν να ταξιδέψει στη Βραζιλία κυριολεκτικά αποδεκατισμένη. Και με τις μνήμες από την αεροπορική συντριβή ακόμα νωπές η ιταλική ομοσπονδία αποφάσισε το ταξίδι να γίνει με πλοίο. Το δεκαπενθήμερο ταξίδι εξουθένωσε τους παίκτες κι έτσι ήρθε αναπόφευκτα ο αποκλεισμός και η γρήγορη επιστροφή στην Ιταλία. Σύμφωνα με πολλούς η τραγωδία της Superga γύρισε όλο το ιταλικό ποδόσφαιρο μερικές δεκαετίες πίσω. Προς υπεράσπιση των λεγόμενων τους η επόμενη αξιόλογη πορεία της εθνικής ομάδας ήταν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1968.

Πολλοι συγκρίνουν την τραγωδία της Superga με αυτή του Μονάχου και της Manchester United. Οι ουσιαστικές ομοιότητες όμως είναι λίγες. Αεροπορικό δυστύχημα με ποδοσφαιρική ομάδα. Από την Superga δεν επέζησε κανείς, από το Μόναχο επέζησε σχεδόν η μισή ομάδα. Οι μπέμπηδες του Manchester ήταν μια ανερχόμενη ευρωπαϊκή δύναμη, η Torino ήταν ήδη η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη, αν όχι στον κόσμο. Η σημαντικότερη διαφορά όμως έρχεται στο “μετά”. Η Manchester μάζεψε τα κομμάτια της και μόλις 10 χρόνια μετά κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η Torino δεν ξεπέρασε ποτέ τη Superga. Η ιστορία της χωρίζεται στην προ Superga και στη μετά Superga εποχή. Οι μετέπειτα ομάδες της Torino ποτέ δεν πλησίασαν την Grande Torino. Ένα μόνο πρωτάθλημα το 1976, ένας χαμένος τελικός Κυπέλλου UEFA, 12 χρονιές στα αλώνια της Serie B, άπειρα οικονομικά προβλήματα. Σχεδόν εξήντα χρόνια τώρα το “φάντασμα” της Grande Torino πλανάται πάνω από το Τorino.

Η “κατάρα” συνεχίζεται: Gigi Meroni

Πρώτη φορά που οι φίλαθλοι της Torino άρχισαν να πιστεύουν ότι η ζωή συνεχίζεται ήταν το 1964. Η τραγική ειρωνία της τύχης ήταν ότι το όνομα του ανθρώπου που τους έδωσε ελπίδα δεν θα μπορούσε να είναι πιο πολύ συνδεδεμένο με την τραγωδία της Superga. Ο περί ου ο λόγος ήταν ο χαρισματικός Gigi Meroni. Ένας συνονόματος του, ο Pierluigi Meroni, ήταν ο πιλότος του μοιραίου αεροπλάνου 15 χρόνια πριν. Ο Meroni έμεινε στην ιστορία ως ο Ιταλός George Best για τις ομοιότητες τους τόσο εμφανισιακά όσο και μέσα στο γήπεδο. Δεξί εξτρέμ με έφεση στην ντρίμπλα και στο απροσδόκητο. Το άερινο στιλ του του απέδωσε το προσωνύμιο “la farfalla granata” (η μωβ πεταλούδα). Στην ιστορία έχει μείνει το γκολ του μέσα στο San Siro που έδωσε τέλος στο τριετές εντός έδρας αήττητο της Inter. Επαναστάτης τόσο μέσα στο γήπεδο όσο και έξω από αυτο. Σε μια συντηρητική Ιταλία βρέθηκε πολλές φορές στο στόχαστρο για τον τρόπο ζωής του. Συζούσε πολύ καιρό με τη σύντροφο του που όμως ήταν ήδη παντρεμένη και παρουσίαζε σαν αδερφή του στον άκρως συντηρητικό προπονητή της Granata Nero Rocco. Οι κάλτσες του ήταν μόνιμα κατεβασμένες στους αστραγάλους ενώ το μαλλί του ήταν μακρύ για τα δεδομένα της εποχής. Δύο φορές του ζητήθηκε να το κόψει για να παίξει στην εθνική. Την πρώτη υπάκουσε. Την δεύτερη αρνήθηκε λέγοντας “Πιστεύω ότι μπορώ να παίξω καλά και με μακρύ μαλλί”.

Το καλοκαίρι του 1967 η Torino συμφώνησε να πουλήσει τον Meroni στη Juventus. Οι αντιδράσεις ήταν έντονες, υπήρχαν απειλές μέχρι και για απεργία στη FIAT και η μεταγραφή ακυρώθηκε. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, μετά από μια νίκη επί της Sampdoria, ο Meroni με έναν συμπαίκτη του, τον Fabrizio Poletti, κατευθύνθηκαν προς ένα μπαρ στο κέντρο της πόλης για να γιορτάσουν τη νίκη. Αποπειράθηκαν να περάσουν έναν κεντρικό δρόμο κάθετα μη χρησιμοποιώντας τη διάβαση πεζών. Στη προσπάθεια τους να αποφύγουν ένα διερχόμενο αυτοκίνητο έπεσαν πάνω σε ένα άλλο, ένα Fiat 124. Ο Poletti τραυματίστηκε ελαφρά, ο Meroni όμως ξεψύχησε μερικές ώρες αργότερα στο νοσοκομείο. Ο συντετριμμένος οδηγός του Fiat 124 ήταν ο 19χρονος Attilio Romero. Φανατικός οπαδός της Torino και μεγάλος θαυμαστής του Meroni. Στο δωμάτιο του στο σπίτι του, το οποίο βρισκόταν στον ίδιο δρόμο με αυτό του Meroni, 13 νούμερα μόνο μακριά, υπήρχε μια μεγάλη αφίσα του Gigi. Ο “μύθος” λέει ότι είχε και μαζί του φωτογραφία του Μeroni, μέσα στο αυτοκίνητο.

Η ιστορία όμως του Gigi Meroni δεν τελειώνει εδώ. Η συνέχεια της αγγίζει τα όρια της μυθοπλασίας. Την αγωνιστική που ακολούθησε τον θάνατό του η Torino υποδεχόταν τη μισητή αντίπαλο Juventus. Ο Meroni είχε αγωνιστεί με τα χρώματα της Granata επτά φορές ενάντια στη Γηραιά Κυρία χωρίς να καταφέρει ποτέ να την κερδίσει. Πριν τον αγώνα ένα ελικόπτερο πέταξε πάνω από το γήπεδο και άφησε λουλούδια στην δεξιά πλευρά του, εκεί που αγωνιζόταν ο Meroni. Ο Nestor Combin, κολλητός του Meroni, επέμενε να αγωνιστεί παρά το γεγονός ότι ταλαιπωρούνταν από υψηλό πυρετό. Τελείωσε τον αγώνα πετυχαίνοντας χατ τρικ. Το τέταρτο γκολ στη νίκη της Granata με 4-0 πέτυχε ο Alberto Carelli, ο οποίος φορούσε τη φανέλα με το νούμερο 7. Τη φανέλα του Gigi Meroni. Μέχρι και σήμερα το συγκεκριμένο παιχνίδι αποτελεί τη μεγαλύτερη νίκη της Torino απέναντι στη Juventus. Το τελευταίο, μέχρι τώρα τουλάχιστον, επεισόδιο στο “μυθιστόρημα” του Meroni γράφτηκε το 2000. Πρόεδρος της Torino αναλαμβάνει ο πρώην εκπρόσωπος τύπου της FIAT. Το όνομα αυτού Attilio Romero. Ο ίδιος Attilio Romero που πριν 33 χρόνια οδήγησε το αυτοκίνητο του πάνω στον Meroni. Ο ίδιος Attilio Romero που το 2005 θα οδηγήσει την Torino στην χρεωκοπία.

Η “τραγική” ιστορία του γηπέδου

H ιστορική έδρα της Granata δεν είναι ούτε το Comunale (γνωστό πλέον σαν Olimpico) στο οποίο έπαιξε από το 1963 ως το 1990 και χρησιμοποιεί από το 2006 εως και σήμερα, ούτε το Delle Alpi που χρησιμοποίησε στο ενδιάμεσο. Από το 1926 εώς και το 1963 η έδρα της Torino ήταν ένα αγγλικού τύπου γήπεδο 30000 θέσεων στο κέντρο της πόλης. Μετά την μετακίνηση και μέχρι τη δεκαετία του 80 το παλιό γήπεδο της ομάδας χρησιμοποιήθηκε σαν προπονητικό. Οι οπαδοί της Granata όμως δεν ξέχασαν ποτέ το όνειρό τους να γυρίσουν στο σπίτι τους. Το 1994 το γήπεδο εγκαταλείφθηκε οριστικά ενώ το 1997 κατεδαφίστηκε ένα μεγάλο τμήμα του ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για την κατασκευή ενός νέου γηπέδου. Η ομάδα όμως ταλαιπωρούνταν από διοικητική αστάθεια και τεράστια οικονομικά προβλήματα και η κατασκευή του νέου γηπέδου δεν προχώρησε ποτέ. Συνολικά καταγράφηκαν επτά αποτυχημένες πρωτοβουλίες για την ανακατασκευή του γηπέδου: το 1985, το 1988, το 1993, το 1995, το 1997, το 1999 και το 2005. Παρόλες τις αντιξόοτητες οι εργασίες στο χώρο του παλιού γηπέδου ξεκίνησαν πριν μερικούς μήνες. Όχι όμως για την κατασκευή του κύριου γηπέδου της ομάδας (ο χώρος άλλωστε είναι αρκετά περιορισμένος ώστε να φιλοξενήσει ένα σύγχρονο γήπεδο) αλλά για τη δημιουργία δυο μικρότερων γηπέδων συνολικής χωρητικότητας 4000 ατόμων που θα χρησιμοποιούνται από τις ομάδες νέων αλλά και για τις προπονήσεις της πρώτης ομάδας. Αν η “οδύσσεια” του γηπέδου σας φέρνει στο μυαλό κάποια παρόμοια ελληνική περίπτωση τότε θα εκπλαγείτε από ακόμα μια περίεργη ομοιότητα, από το όνομα του ιστορικού γηπέδου της Torino. Filadelfia.

Πηγή: fmgreece.gr