“Βυσσινί” πρώτες!
Ο τίτλος απλός. Τα λέει όλα. Ένα κείμενο λοιπόν στο οποίο μπορείτε να δείτε και να θυμηθείτε από την περίοδο 2008-09 τις φιλοδοξίες που υπήρχαν σε κάθε “Βυσσινί” πρώτη, αλλά και να συγκρίνεται το… ποσοστό επιτυχίας ξέροντας πλέον τα αποτελέσματα. Γιατί όλοι κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος.
Του Μπάμπη Βασιλείου
Οι απαιτήσεις μεγάλωσαν!
Και πως να μην μεγαλώσουν, αφού το 2007 η ΑΕΛ σήκωσε το Κύπελλο Ελλάδος και την επόμενη χρονιά έκανε μία εξαιρετική πορεία στην Ευρώπη, αφήνοντας εκτός συνέχειας, του τότε Ουέφα, την Μπλάκμπερν! Όπως και κάθε φορά, έτσι και την πρώτη της σεζόν 2008-09 ο κόσμος ήταν φοβερός.
Μεταγραφές ποικίλες. Από όλων των ειδών. Χαρακτηριστική είναι η παρακάτω εικόνα, η οποία ξεκινάει από τον γνωστό σε όλους μας Μπο Μπενζά και καταλήγει στον άγνωστο Μαουρίτσιο Φεράρι. Ανάμεσά τους από τα αριστερά προς τα δεξιά, οι Βέμπερ, Τσίγκας, Σέρεμετ και Βλασόπουλος.
Η ΑΕΛ εκείνη την χρονιά τερμάτισε 5η. Κάνοντας μία εξαιρετική πορεία στο πρωτάθλημα, παίρνοντας έτσι το “εισιτήριο” για τον 2ο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ.
Νωρίς νωρίς για το Γιουρόπα Λιγκ!
Οι “Βυσσινί” ξεκίνησαν από νωρίς την προετοιμασία τους την σεζόν 2009-10. Και αυτό γιατί η ΑΕΛ θα ερχόταν αντιμέτωπη με την ΚΡ Ρέικιαβικ στον 2ο προκριματικό γύρο.
Εκείνη την χρονιά δεν θα ήταν στο ρόστερ σημαντικά πρόσωπα, όπως ο Ματσέι Ζουράφσκι, ο Γιώργος Φωτάκης, ο Μαρσέλο Σαρμιέντο και ο Στέφανος Κοτσόλης. Όμως η ΑΕΛ προσπάθησε να καλύψει τα κενά που άφησαν αυτοί οι παίκτες με τους παρακάτω ποδοσφαιριστές.
Κάποιοι από αυτούς βοήθησαν αρκετά, κάποιοι έφυγαν… νύχτα. Για όσους δεν τους θυμούνται είναι από τα αριστερά στα δεξιά οι: Ρομέου, Κολοβέτσιος, Τριποτσέρης, Σιατραβάνης, Κάιο, Αμπού Χατζίρα, Σωτηρίου και Σίμιτς.
Αυτό που δεν θα ξεχάσω, είναι το όνομα του Αμπού Χατζίρα. Αυτό γιατί στον εκτός έδρας αγώνα με τον Πανθρακικό, ο εκφωνητής του ματς τα είχε… χάσει κυριολεκτικά! Μα ούτε μία φορά δεν πέτυχε το όνομά του! Με το κορυφαίο… όνομα που του έδωσε να είναι το: “Αμπουμπαχατζάρα”…
Τελικά η χρονιά δεν κύλησε όπως περίμεναν στην ΑΕΛ. Αποκλεισμός σοκ από την Ρέικιαβικ και 8η θέση στο πρωτάθλημα.
Η… “τελευταία” πρώτη στο Στάδιο Αλκαζάρ!
Σε εισαγωγικά το “τελευταία” γιατί όπως αποδείχτηκε η ΑΕΛ θα ξαναγυρνούσε στο παλιό της σπίτι. Άπαντες βρέθηκαν στο Στάδιο Αλκαζάρ, για να απολαύσουν την τελευταία όπως όλοι πιστεύαμε πρώτη προπόνηση των “Βυσσινί” στο συγκεκριμένο γήπεδο τη σεζόν 2010-11, καθώς το ΑΕΛ FC Arena ήταν στα… σκαριά.
Σε αυτή την προπόνηση θα σταθώ σε ένα σημείο που είχα σταθεί και πέρσι σε παρόμοιο άρθρο. Στις δηλώσεις του τότε μεγαλόμετοχου της ΑΕΛ, Κώστα Πηλαδάκη.
Τότε είχα γράψει: “Ενδιαφέρον προκαλούν οι δηλώσεις του πρώην πρόεδρου των «βυσσινί» Κώστα Πηλαδάκη, ο οποίος είχε πει χαρακτηριστικά: « Όπως κάθε χρονιά έτσι και φέτος ξεκινάμε με αισιοδοξία. Έχω μία αίσθηση ότι ο συνδυασμός του νέου γηπέδου με το ρόστερ που αισιοδοξώ ότι δημιουργήσουμε θα μας οδηγήσει στην καλύτερη χρονιά από τότε που ήρθα στην ΑΕΛ.»
Μάλλον τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα ήθελε ο κ. Πηλαδάκης…” Και πραγματικά δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο. Γιατί; Γιατί δεν ήρθε η… καλύτερη χρονιά. Αλλά η χειρότερη. Και μαζί με αυτή ήρθε και ο υποβιβασμός.
Όλοι σαν μια γροθιά!
Η σεζόν 2011-12 θα έβρισκε την ΑΕΛ στην Φούτμπολ Λιγκ. Όμως αρχικά αντί να υπήρχε ένα καταστροφικό κλίμα όπως όλοι περίμεναν, υπήρξε ένα κλίμα συσπείρωσης. Κάτι που αποτυπώθηκε και στην πρώτη της ομάδας, όταν 7.000 φίλαθλοι κάθισαν στις καρέκλες του ΑΕΛ FC Arena, για να παρακολουθήσουν την προπόνηση και να στείλουν ένα μήνυμα σε όλους.
Ταυτόχρονα, η διοίκηση έδειχνε διατεθειμένη να κάνει ότι χρειαστεί για να επιστρέψει η ομάδα στην Σούπερ Λιγκ. Προπονητής τότε ήταν ο Κρις Κόουλμαν, ο οποίος έδειχνε να οργανώνει εξαιρετικά την ομάδα.
Το ρόστερ ήταν αρκετά καλό. Νεμπεγλέρας, Καλί, Σαϊτιώτης, Σεσίνια και το μεγάλο όνομα τότε Μπόα Μόρτε ήρθαν στην ΑΕΛ. Ενώ το ξεκίνημα ήταν εξαιρετικό, ήρθε η φυγή του προπονητή να φέρει τα πάνω – κάτω με τους “Βυσσινί” τελικά να καταλαμβάνουν την 10η θέση.
Τόπο στους… νέους!
Ακόμη μία χρονιά για την ΑΕΛ στην Φούτμπολ Λιγκ. Η σεζόν 2012-13 θα αντιμετωπίζονταν διαφορετικά. Αστάθεια στην διοίκηση και ο κόσμος φάνηκε να… χάνει την πίστη του. Περίπου 2.000 φίλοι των “Βυσσινί” έδωσαν το παρών στο ΑΕΛ FC Arena.
Προπονητής τότε ανέλαβε ο Μιχάλης Ζιώγας. Με μειωμένο μπάτζετ προσπάθησε να φτιάξει ένα νεανικό ρόστερ. Χαρακτηριστικό αποτελεί πως ο μέσος όρος ηλικίας της ομάδας εκείνη την χρονιά ήταν 23.2!
Οι “Βυσσινί” πραγματοποίησαν κάποιες εξαιρετικές εμφανίσεις, όμως η ανύπαρκτη τότε διοίκηση στοίχισε στην ομάδα. Η τελική κατάταξη βρήκε την ΑΕΛ στην 9η θέση της βαθμολογίας.
Επιστροφή στην Γ΄Εθνική
Η οικονομική κατάσταση της ΑΕΛ ήταν… επιεικώς χάλια. Έτσι προτιμήθηκε η λύση της Γ΄Εθνικής. Ο Κώστας Πηλαδάκης αποτέλεσε παρελθόν. Ενώ χορηγός για εκείνη την χρονιά ανέλαβε ο Βαγγέλης Πλεξίδας. Και η επιστροφή στο Αλκαζάρ που λέγαμε είναι γεγονός. Ο κόσμος φάνηκε και πάλι στα δύσκολα φτιάχνοντας μία εξαιρετική πραγματικά ατμόσφαιρα.
Ρόστερ το οποίο δεν ήταν για την Γ΄Εθνική, αλλά για την Φούτμπολ Λιγκ και με έναν ικανότατο προπονητή από την Σούπερ Λιγκ, τον Κωνσταντίνο Παναγόπουλο, φανερωνόταν πως η επιστροφή της ΑΕΛ δεν θα αργούσε.
Η πορεία της ΑΕΛ πέρασε από χίλια μύρια κύματα. Αλλαγές προπονητών, πρόβλημα με την διοίκηση, πρόβλημα με την ερασιτεχνική, κακή απόδοση παικτών. Όμως η ομάδα έκανε το απόλυτο. Πρώτη θέση και άνοδο, κατάκτηση Κυπέλλου Γ΄Εθνικής και κατάκτηση του Σούπερ Καπ Ερασιτεχνών.
Για το κλείσιμο εύχομαι στην επόμενη “πρώτη”, που θα κάνω αυτό το άρθρο, να έχω μία ενότητα που θα λέγεται: “Επέστρεψε εκεί που ανήκει”.
