Πριν δύο χρόνια ο ΛεΜπρόν Τζέιμς τον είχε χαρακτηρίσει αγαπημένο του παίκτη, σε μια δήλωση που προξένησε πολλά ερωτηματικά.
Ο λόγος για τον Τζέιμς Τζόουνς, ο οποίος ποτέ δεν έκλεισε μια χρονιά με παραπάνω από 25 λεπτά μέσο όρο ανά αγώνα, ούτε έκανε… θραύση στο σκοράρισμα.
Όμως ο «Βασιλιάς» είχε πάντα την καλύτερη άποψη για αυτόν και τον έπαιρνε παντού μαζί του.
Ο Πέρι Κλαρκ, προπονητής του Τζόουνς στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι έχει την απάντηση σε αυτό.
«Ο ΛεΜπρόν σέβεται κάποια χαρακτηριστικά ανθρώπων και ο Τζόουνς τα έχει αυτά. Μπορεί να συζητήσεις μαζί του και έχει τον τρόπο να αναλύει σωστά το καθετί. Ξέρει να επικοινωνεί και κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άνετα μαζί του».
Ο Κλαρκ πιστεύει πως ο παλιός του παίκτης έχει ηγετικά χαρακτηριστικά που δίνουν ώθηση σε μια ομάδα: «Νοιάζεται πάρα πολύ για όλους τους συμπαίκτες του. Είναι πολύ περήφανος τύπος και παίρνει συνέχεια τις σωστές αποφάσεις».
Ο Τζόουνς επιλέχθηκε στο νούμερο 49 του ντραφτ του 2003 από τους Πέισερς, όμως ο ίδιος έπαιξε μόλις σε 6 παιχνίδια ως rookie.
Βέβαια ο Ρον Αρτέστ που ήταν τότε στην Ιντιάνα, τον πήρε υπό την επίβλεψη, καθώς είδε κάποια σημαντικά στοιχεία σε αυτόν.
«Τον πήρα υπό την καθοδήγηση μου. Ήθελα να του δείξω πως είναι να δουλεύεις σκληρά. Δουλεύαμε μαζί κάθε μέρα».
Ο Τζόουνς δεν ξέχασε τα όσα έζησε στην Ιντιάνα και την σημαντική βοήθεια σπουδαίων παικτών όπως ο Ρέτζι Μίλερ και ο Ρον Αρτέστ: «Συνέχεια με δοκίμαζαν και πήρα πολλά πράγματα από αυτούς. Τους χρωστάω, καθώς με βοήθησαν πολύ».
Τα χρόνια περνούσαν και ο Τζόουνς έφυγε από τους Πέισερς, περνώντας 3 σεζόν σε Φοίνιξ και Πόρτλαντ.
Αυτά τα χρόνια τον βοήθησαν να καταλάβει ποιος ήταν ο ρεαλιστικός στόχος της καριέρας του, δηλαδή να δίνει σε κάθε ομάδα κάποια ποιοτικά λεπτά ερχόμενος από τον πάγκο.
Το 2008 μετακόμισε στους Χιτ, εκεί που έμελλε να πάρει το πρώτο του πρωτάθλημα. Μετά από δύο δύσκολες σεζόν, κατέφτασε στο Μαϊάμι η big three των ΛεΜπρόν, Ουέιντ και Μπος και οι φιλοδοξίες της ομάδας ανέβηκαν.
Οι πολυδιαφημισμένοι Χιτ έφαγαν την πρώτη… σφαλιάρα στους τελικούς του 2011, εκεί που έχασαν από τους Μάβερικς.
Όμως ο Τζόουνς ήταν αποφασισμένος να βγει νικητής μέσα από αυτή τη δοκιμασία.
«Είμαι εδώ για να νικάω. Οι συμπαίκτες μου το ξέρουν αυτό. Θέλω να είμαι καθοριστικός στις κρίσιμες στιγμές με τον δικοό μου τρόπο. Προσδοκώ να έχουν έναν ανθρωπό να μπορεί να τους μιλήσει ευθαίως»
Το πάθημα με το Ντάλας έγινε μάθημα για την ομάδα, έτσι οι Χιτ έγιναν δυνατότεροι μέσα από αυτό και κατάφεραν να πάρουν τα πρωταθλήματα του 2012 και 2013.
Η παρέα του ΛεΜπρόν δεν μπόρεσε να κάνει το three peat, αφού ηττήθηκε στους τελικούς του 2014 από τους Σπερς και έτσι ο «Βασιλιάς» αποφάσισε να επιστρέψει στο Κλίβελαντ για να εκπληρώσει την υπόσχεση που είχε δώσει.
Να πάρει ένα πρωτάθλημα με τους Καβαλίερς. Σε αυτόν τον αγώνα είχε μαζί του του αγαπημένο του, Τζέιμς Τζόουνς.
Η πρώτη του προσπάθεια δεν ήταν επιτυχημένη, αφού οι τραυματισμοί των Λοβ και Ίρβινγκ κόστισαν στους Καβς, με αποτέλεσμα οι Ουόριορς να φορέσουν εκείνοι τα περίφημα δαχτυλίδια.
Όμως η δεύτερη χρονιά ήταν ονειρική, με τον Τζόουνς να έχει την συμβολή του σε αυτό, κάτι που επισημαίνει και ο Κέβιν Λοβ.
«Ο Τζόουνς είναι ειλικρινής άνθρωπος και πάντα τα λέει όπως τα αισθάνεται. Ξέρει όλους τους παίκτες της ομάδας, από τα αστέρια της μέχρι τον 15ο παίκτη, έτσι μπορεί να χειριστεί άριστα την κατάσταση σε όποιον και αν πρέπει να μιλήσει. Μπορεί να μην λέει πολλά, αλλά πάντα έχει το σωστό timing. Είναι σαν να κάθεται δίπλα στο πιο έξυπνο παιδί στην τάξη», τονίζει ο πάουερ φόργουορντ των Καβς.
Τα λόγια του έρχονται να επιβεβαιωθούν από τον ίδιο τον Τζόουνς: «Έχω την ικανότητα να μιλάω Μπορώ να εκφράζω εύκολα αυτά που νιώθω σε κάθε άτομο ξεχωριστά, προσέχοντας ποιος είναι απέναντι μου. Νιώθω ευλογημένος με αυτό το χάρισμα που έχω».
«Δεν έχει σημασία αν είναι σε ένα παιχνίδι, μια περίοδος, μια φάση, μπορείς να αφήσεις το σημάδι σου σε οποιαδήποτε στιγμή. Αυτό μου το υπενθύμιζε συνεχώς ο Τζόουνς», αναφέρει ο Λοβ σχετικά με την επίδραση που είχε ο συμπαίκτης του στους περσινούς τελικούς του NBA.
Η συνεισφορά του Τζόουνς δεν μετριέται με αριθμούς. Έχει να κάνει με την συνολική αποδοχή που έχει από τους συμπαίκτες του και από τις γεμάτες πάθος ομιλίες του που μπορεί να ξυπνήσουν μια ολόκληρη ομάδα.
«Η μητέρα μου μου έμαθε να είμαι αυθεντικός. Αυτό αρέσει σε μερικούς, ενώ κάποιοι άλλοι δεν το θέλουν. Όμως σημαίνει πολλά για μένα η εκτίμηση των συμπαικτών μου. Η γνώμη τους παίζει σημαντικό ρόλο για μένα. Αγαπώ τους συμπαίκτες μου. Με βοηθούν να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, κάτι που ελπίζω να είμαι όταν σταματήσω το μπάσκετ».
