Γιοβάνοβιτς: «Ο κόσμος στη Λάρισα ξέρει να βλέπει ποδόσφαιρο – Μου λείπει η ΑΕΛ»

Ο «κλέφτης» λένε πως πάντα γυρίζει στο «τόπο του εγκλήματος». Κάτι τέτοιο ισχύει και στην περίπτωση του Μπόκι Γιοβάνοβιτς που γύρισε μετά από 7 χρόνια στη πόλη την οποία «έκλεψε» της περισσότερες ποδοσφαιρικές καρδιές.

Ο Σέρβος αν και αγωνίστηκε μόλις 2 σεζόν στους «βυσσινί» αγαπήθηκε τόσο έντονα από τους Λαρισαίους που εάν κάνεις ένα γκάλοπ στη πόλη, οι περισσότεροι θα σου πουν πως αγωνίστηκε μια πενταετία… πλας στην ΑΕΛ.

Το 2017 ο Πάους δεν τον πίστεψε και τον ώθησε στη πόρτα της εξόδου, όντας αρχηγός της ΑΕΛ και στυλοβάτης της πρωταθλήτριας Β’ Εθνικής το 2015, ΑΕΛ, όσο και της άνετης παραμονής την πρώτη σεζόν των «βυσσινί» στη πρώτη κατηγορία της χώρας.

Έχοντας ταξιδέψει στην Αρμενία και από το 2019 μόνιμος κάτοικος Σερβίας, ο Μπόκι επέστρεψε για πρώτη φορά στη Λάρισα για να συνδυάσει καλοκαιρινές διακοπές με την κοπέλα του, Μιλένα , καθώς και για να δει φίλους, ανθρώπους όπως τους χαρακτήρισε, οικογένεια για εκείνον. Όπως τον Σάκη Τέλλιο, στην επιχείρηση του οποίου και πραγματοποιήθηκε η συνέντευξη.

Ο Μπόκι θυμήθηκε το παιχνίδι της Τρίπολης, τον τρόπο με τον οποίο έφυγε, την προσπάθεια που έγινε κάποια στιγμή για την επιστροφή του, ενώ δεν δίστασε να χαρακτηρίσει την ΑΕΛ μεγάλη ομάδα λέγοντας παράλληλα πως οι φίλαθλοι της γνωρίζουν από μπάλα.

Για το πως έφυγε και που ολοκλήρωσε την καριέρα του…

«Όταν έφυγα από την ομάδα είχα έναν σοβαρό τραυματισμό. Ήμουν τέσσερις μήνες εκτός. Και έρχεται ο Αντρέ Πάους προπονητής. Το συμβόλαιό μου έχει λήξει και παρά τ’ ότι ήμουν τραυματίας ο πρόεδρος με ήθελε να με κρατήσει στην ομάδα. Και ενώ είχε γυρίσει στη Σερβία συνέχισε και μου τηλεφωνούσε για να γυρίσω στην ομάδα. Παράλληλα είχε και άλλες προτάσεις παρά τον τραυματισμό μου. Η ομάδα που πήγα μετά στην Αρμενία με περίμενε. Εδώ ο Αντρέ Πάους είχε πει πως δεν με ξέρει και ήθελε καινούργιο στόπερ. Ο πρόεδρος που ήξερε πως ο κόσμος με αγαπά ήθελε να με κρατήσει, αλλά τελικά πέρασε του προπονητή και εγώ πήρα τον δρόμο μου για την Αρμενία. Κάθε εμπόδιο λένε για καλό. Εγώ όμως ήθελα να μείνω εδώ. Στεναχωρήθηκα που έφυγα με αυτόν τον τρόπο. Είχα ακόμη να προσφέρω στο σύλλογο. Ήμουν ευτυχισμένος στη πόλη.

Στην Ουράρτου που πήγα πέρασα δύο πολύ όμορφα χρόνια. Όμως ένιωθα πως κάτι άφησα εδώ. Ολοκληρώνοντας την καριέρα μου ως ποδοσφαιριστής επέστρεψα στη Σερβία. Όπου ξεκίνησαν να δουλεύω με νεαρά παιδιά. Αρχικά χωρίς δίπλωμα. Είδα πως μου άρεσε και έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω τα μαθήματα για τα προπονητικά πτυχία. Πλέον έχω ακαδημία ποδοσφαίρου στη πόλη μου την Ρούμα, την Σλόβαν Ρούμα και αριθμό ήδη περισσότερα από 200 παιδιά. Παράλληλα εργάζομαι και ως βοηθός προπονητή στις αναπτυξιακές ηλικίες Κ15 και Κ16 της Εθνικής Σερβίας».

Έμεινες στο χώρο και πλέον είσαι προπονητής…

«Ναι, το λατρεύω. Να δουλεύω με μικρές ηλικίες. Να περάσω όμορφα μηνύματα για το ποδόσφαιρο σε χαρακτήρες όπου ακόμη πλάθονται. Στη Σερβία υπάρχει αρκετό ταλέντο. Μας λείπει όμως σαν λαός, κυρίως στο ποδόσφαιρο, η χημεία. Αυτό είναι το πρόβλημα. Η χημεία γύρω από τον ποδοσφαιριστή και το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Οι μάνατζερ έχουν κάνει σημαντική ζημιά στο ποδόσφαιρο. Ξεμυαλίζουν τους νεαρούς αθλητές που σε πολύ μικρή ηλικία τους φτιάχνουν ένα πρότυπο στο μυαλό τους, το οποίο τις περισσότερες φορές δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Κάπου εκεί το ταλέντο χάνεται».

Πέρασαν τα χρόνια που έχει φύγει από την ΑΕΛ. Τι θυμάσαι περισσότερο;

«Έμεινα εδώ μόλις δύο χρόνια. Αλλά για μένα ήταν πολύ δυνατά. Το κλίμα στη πόλη και στο σύλλογο ήταν εκπληκτικό. Εάν δεν έπαιζες καλά έβγαινες έξω και ένιωθες την πίεση από τον κόσμο. Κερδίζαμε βγαίναμε έξω και θέλανε όλοι να μας φωτογραφήσουν και να μας κεράσουν. Αυτό που έζησε στη Λάρισα δύο χρόνια ήταν μοναδικό. Ένιωθα χάσω κερδίσω ότι έχω να λογοδοτήσει στο γείτονα μου. Στο κρεοπώλη που ψώνιζα. Η πόλη ανέπνεε για την ομάδα. Και το ένιωθες. Δεν γίνεται παράδειγμα Δευτέρα πρωί να έβγαινα βόλτα και να μην καταλάβαινα εάν ο κόσμος ήταν ευτυχισμένος με την εμφάνιση μας ή όχι. Μου φαινόταν σαν όλη η πόλη να ήταν στο γήπεδο. Όλοι ήξεραν τι έγινε στο παιχνίδι. Όλοι όμως.

Ο κόσμος στη Λάρισα ξέρει να βλέπει ποδόσφαιρο. Σε νιώθει. Και τον νιώθεις. Πάντα έπαιζα το 100% και αυτό το αναγνώριζε ο κόσμος. Ακόμη και σήμερα ο κόσμος μου στέλνει μηνύματα. Και εγώ όμως παρακολουθώ την ομάδα. Τις κινήσεις της. Που βρίσκεται, τι κάνει την Κυριακή. Είμαι κοντά στην ομάδα με τον τρόπο μου. Πάντα ρωτάω πολλές φορές και τον Σάκη, εάν έχω κάποια απορία για ορισμένες εξελίξεις. Θέλω να είμαι κοντά στην ομάδα. Και φέτος βλέπω πως η ομάδα είναι αρκετά ισχυρή και πιστεύω θα ανέβει κατηγορία.

Με στιγμάτισε η ΑΕΛ. Ήθελα να μείνω τότε. Και θα έμενα. Είχαμε κάνει κάποιες συζητήσεις για την ανανέωση αλλά όταν ήρθε ο Πάους, χωρίς να με ξέρει ήθελε να φέρει νέο στόπερ στην ομάδα. Αυτό είναι το παράπονό μου. Δεν ήθελα να φύγω έτσι».

Ποια ήταν η δυνατότερή του στιγμή στη Λάρισα…

«Νομίζω το παιχνίδι στη Τρίπολη. Που αποβλήθηκα για πέναλτι στο 16′ που δεν είχα κάνει εγώ. Ο Μανώλης (Μονιάκης) το έκανε και ο διαιτητής απέβαλε εμένα. Είχα τρελαθεί στο παιχνίδι αυτό. Γιατί σκεφτόμουν πως θα με βρίζει όλη η πόλη. Έκλαιγα από το νεύρα μου. Ήμουν τόσο θυμωμένος που μέσα στη βροχή παρακολουθούσα την αναμέτρηση πάνω στα κάγκελα. Μάλιστα με είχε πιάσει και ένας φωτογράφος και θυμάμαι η φωτογραφία μου τότε πάνω στα κάγκελα είχε γίνει viral. Θυμάμαι που αρκετός κόσμος έγραφε τότε, πως αφού δεν είναι ο φίλαθλος της ΑΕΛ εκεί, είναι αρχηγός της. Με είχαν συγκινήσει εκείνα τα λόγια πολλών, εκείνο το βράδυ.

Ξέρεις ήθελα να είμαι πάντα παράδειγμα για όλους. Γι’ αυτό και μέσα στη πόλη πάντα προσπαθούσα να είμαι σοβαρός. Να αποτελώ πρότυπο για τους μικρούς φίλους της ομάδας. Ήμουν αρχηγός. Έπρεπε να δείχνω πως πρέπει να είναι οι αρχηγοί. Να δώσω ένα σωστό πρότυπο στα νεαρά παιδιά. Έτσι το έβλεπα».

https://www.youtube.com/watch?v=BnffKpssx_I

Πως βλέπεις την Λάρισα μετά από τόσα χρόνια;

«Άλλαξε αρκετά η πόλη από όταν έφυγα το 2017. Τα μαγαζιά, τα πεζοδρόμια, το κέντρο της πόλης γενικότερα. Μου λείπουν οι τότε συμπαίκτες προφανώς. Λένε πως ούτε στο παράδεισο δεν μένεις μόνο σου. Ε κάπως έτσι. Είχαμε μια καλή παρέα τότε. Μου φαίνεται διαφορετική η πόλη πλέον. Αλλά έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Κάνεις φίλους τους οποίους τους αποχωρίζεσαι κάποια στιγμή. Προσωπικά είχα εξαιρετικές σχέσεις με τον Ξενοδόχοφ. Τον αγάπησα. Ήρθα και στη Σερβία. Ήμασταν εδώ σαν αδέρφια. Περάσαμε όμορφες στιγμές. Λίγες άσχημες. Αλλά και αυτές, το λάθος για παράδειγμα, μέσα στο παιχνίδι είναι. Μέσα στη ζωή. Όλοι θα κάνουμε λάθη. Πρέπει μέσα από αυτά να βελτιωνόμαστε. Πέρασα ωραία χρόνια εδώ».

Θα ήθελες κάποια στιγμή να γυρίσεις στην ΑΕΛ;

«Όταν έφυγα οριστικά από την ΑΕΛ, ο πρόεδρος που έκανε πρόταση να μείνω ως γενικός αρχηγός. Ήμουν στα 30 όμως και είχα ακόμη χρόνια μπροστά μου να παίξω ποδόσφαιρο. Όπως και έγινε. Τώρα είμαι προπονητής. Ποιος ξέρει τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Έχω ένα πλάνο στο μυαλό μου. Αυτήν την στιγμή είμαι στην ομοσπονδία της Σερβίας. Μαζεύω παραστάσεις και εμπειρίες. Προπονητικές πλέον. Γιατί είναι διαφορετικό να είσαι ποδοσφαιριστής και διαφορετικό προπονητής. Σίγουρα όμως θα έρθει η μέρα που θα επιστρέψω εδώ».

Ένα μήνυμα στο κόσμο…

«Τους αγαπώ όλους. Την πόλη, την ΑΕΛ. Ήρθα μετά από επτά χρόνια και ένιωσα σαν να επιστρέφω στο σπίτι μου. Έβλεπα τις πινακίδες που έλεγαν Λάρισα και ένιωθα πολύ οικεία και όμορφα. Έχω φίλους εδώ. Ανθρώπους που τους αισθάνομαι οικογένεια. Όσο για την ομάδα, εύχομαι φέτος να δούμε όλη την ΑΕΛ και πάλι πρωταθλήτρια».