Αναλυτικά όσα είπε στην εφημερίδα «Τα Νέα» με αφορμή την συμπλήρωση 30 χρόνων από το έπος του 1987:
Για το αν έχει στεναχωρηθεί που δεν έπαιξε στο ΝΒΑ: «Δεν στεναχωρήθηκα ποτέ! Προτίμησα να ζήσω αυτά που έζησα στην Ελλάδα και ειλικρινά, αν έμπαινα στη μηχανή του χρόνου και έκανα το ταξίδι από την αρχή, πάλι το ίδιο θα επέλεγα. Η ευχαρίστηση που αισθάνομαι και εγώ και τα άλλα παιδιά συστήνοντας ένα νέο άθλημα στον κόσμο είναι ασύγκριτη και δεν σου κρύβω ότι καταλαβαίνω απόλυτα τον Γιάννη Αντετοκούνμπο που προτιμά ένα μετάλλιο με την Εθνική από ένα πρωτάθλημα στο ΝΒΑ. Το συναίσθημα δεν συγκρίνεται»
Για τον άθλο του ’87: «Ήταν το πιο μεγάλο μπαμ! Το πρώτο πολύ σημαντικό κατόρθωμα σε εθνικό επίπεδο. Μετά ήλθαν και άλλες επιτυχίες, αλλά εκείνη ήταν η πρώτη φορά, για αυτό θα το θυμόμαστε και θα το μνημονεύουμε όσα χρόνια και αν περάσουν. Τρεις δεκαετίες μετά και μου φαίνεται σαν χθες. Το πίστευα από την αρχή και το έλεγα στους συμπαίκτες μου, ότι εδώ έχουμε την ευκαιρία να πάμε για το χρυσό! Έβλεπα τους αντιπάλους μας και έλεγα μέσα μου “δεν είναι σπουδαίοι”. Και έπειτα συμβαίνει αυτό που λένε, ότι τρώγοντας ανοίγει η όρεξη. Κάθε νίκη ήταν η μεγαλύτερη μέχρι την επόμενη, όπως είχα πει μετά την πρόκριση επί της Ιταλίας στα ημιτελικά. “Είμαστε πολύ καλή ομάδα” τόνιζα στους συμπαίκτες μου και το πίστευα, δεν το έκανα μόνο για να ανυψώσω το ηθικό τους. Το πόσο καλή ομάδα είχαμε, φάνηκε δύο χρόνια αργότερα, όταν φτάσαμε στον τελικό του Ευρωμπάσκετ 1989, έχοντας αποκλείσει στον ημιτελικό τη Σοβιετική Ένωση».
