Πραγματικά είναι από τις λίγες φορές αυτά τα δεκατρία χρόνια που ταλαιπωρώ τα πληκτρολόγια και δεν ξέρω τι να γράψω, δεν έχω τίποτα καινούριο να πω, αν δεν… έπρεπε πολύ θα ήθελα να κλείσω το κομπιούτερ και να ξαναποστάρω κείμενο μετά από καμιά εβδομάδα. Εξάλλου έχει χαθεί το μέτρημα από τις «σφαλιάρες» που δέχεται ο Παναθηναϊκός μακριά από την Λεωφόρο αυτή την σεζόν, έχει χαθεί το μέτρημα από τα πόσα χωριά έχουν βιώσει μεγάλες νίκες χάρη στο «φάντασμα», το «πτώμα» του «τριφυλλιού» που παρουσιάζεται στα εκτός έδρας παιχνίδια. Αν πάρετε τα κείμενα μετά το Αγρίνιο, την Κέρκυρα, την Λαμία και τις άλλες επαρχιακές πόλεις που ο Παναθηναϊκός δεν εμφανίστηκε καν και τα κάνετε copy-paste «μέσα» θα είστε για όσα είδαμε απόψε στην Λιβαδειά.
Ο Παναθηναϊκός έχασε με κάτω τα χέρια, μετά το δοκάρι του Δώνη δεν υπήρχε στο γήπεδο και χάρισε ακόμη τρεις βαθμούς μακριά από το γήπεδό του σε ένα απίστευτο ρεσιτάλ ανόητων και παιδικών λαθών. Το «τόσο μπορούν, τόσο παίζουν» σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να ισχύει, καθώς αντίπαλος ήταν ο Λεβαδειακός και όχι μία από τις ομάδες που διεκδικούν το πρωτάθλημα. Για όνομα του Θεού δηλαδή, θέλει μεγάλη προσπάθεια να χάνεις 3-0 από την ομάδα της Βοιωτίας στο 50′. Πολύ μεγάλη προσπάθεια.
Στο πρώτο γκολ ο Φαβάρο κάνει κίνηση προς την περιοχή και δεν βγαίνει ένας πάνω του, δεν βγαίνει ένας πάνω στην μπάλα να διώξει. Λες και πήγαινε περίπατο ο μπακ της Λιβαδειάς. Στο δεύτερο ο Κολοβέτσιος κάνει πίσω βήματα μέχρι την… Αράχωβα λες και ο Γιουσούφ ήταν ο Μέσι και στο τρίτο ο Οικονόμου με τον Βλαχοδήμο δημιουργούν φάση για σεμινάρια προς αποφυγή με έμμεσο! Λάθος του έμπειρου στόπερ που την γυρίζει στον ομογενή πορτιέρο που πιέζεται, λάθος και του «Όντι» που μπλοκάρει την μπάλα. Μιλάμε για τρία γκολ που αποτελούν τον ορισμό του δώρου.
Το τελικό 3-2 δεν διασκεδάζει ούτε τις εντυπώσεις, δεν αλλάζει κάτι στην ουσία των πραγμάτων, καθώς όταν ξύπνησαν οι παίκτες του Παναθηναϊκού ήταν πολύ αργά. Ακόμη μία εξευτελιστική εμφάνιση στην επαρχία, μία εμφάνιση που σε άλλες εποχές και αν δεν υπήρχε η συμπεριφορά του Γιάννη Αλαφούζου, θα έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση όσους φέρουν την μεγαλύτερη ευθύνη και δεν είναι άλλοι από τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές!
Το μαρτύριο, λοιπόν, συνεχίζεται. Ο εφιάλτης δεν έχει τέλος και μακάρι να υπήρχε ένα μαγικό κουμπί που θα μας έφερνε στο φινάλε της σεζόν και δεν θα χρειάζονταν να ζήσουμε τα δεκατρία παιχνίδια που απομένουν. Παιχνίδια στα οποία σίγουρα θα εμφανιστεί μια κανονική ομάδα αλλά και σίγουρα θα έχουμε ανάλογες εμφανίσεις που προκαλούν μόνο λύπηση και φέρουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή του «Νέρωνα του Φαλήρου». Ολόκληρος ο Παναθηναϊκός έχει «ποτιστεί» από την νοοτροπία διάλυσης και απαξίωσης που επέβαλλε ο «mr.ΣΚΑΪ» και ο μοναχικός καβαλάρης, Μαρίνος Ουζουνίδης, δεν μπορεί, δεν γίνεται, είναι εξωπραγματικό να μπορέσει μόνος του να βάλει τον σύλλογο σε μια σειρά, ώστε να παρουσιάζει μια φυσιολογική εικόνα πάνω στο χορτάρι.
Οπλιστείτε με υπομονή γιατί άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Δυστυχώς. Εκτός και αν εμφανιστεί κάποιος από τους οικονομικά επιφανείς Παναθηναϊκούς και κάνει το αυτονόητο. Δηλαδή να στείλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τον Αλαφούζο, υποχρεώνοντάς τον να αναλάβει το μεγαλύτερο κομμάτι των χρεών που δημιούργησε και να πατήσει το restart στον οργανισμό του Παναθηναϊκού ενόψει της επόμενης χρονιάς…
Υ.Γ1: Μετά από κάθε ήττα της ομάδας, υπάρχουν «Παναθηναϊκοί» που χαίρονται και πανηγυρίζουν. Είναι οι ίδιοι που έχαναν τον ύπνο τους όταν η ομάδα κατακτούσε το νταμπλ το 2010. Είναι οι ίδιοι που ήπιαν το αίμα του συλλόγου με το… μπουρί και έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να διαλυθεί η πολυμετοχικότητα, ώστε λίγα χρόνια μετά να κουνάνε το δάχτυλο σε όσους δεν καταλαβαίνουν(ευτυχώς είναι ελάχιστοι) και να το παίζουν δικαιωμένοι. Ούτε άξιοι λύπησης δεν είναι…
