Να αρχίσουμε από τα προφανή και τα αδιαπραγμάτευτα. Με τον πρώτο τίτλο της χρονιάς στην τροπαιοθήκη της, έχοντας δώσει τέλος σε μία περίοδο… ξηρασίας 16 ετών κι έχοντας εκτροχιάσει τους «αιώνιους»… δυνάστες του ελληνικού μπάσκετ (τον Ολυμπιακό μάλιστα δις) και φυσικά με την πρόκρισή της στον τελικό του BCL, έχει πλέον κανείς την παραμικρή αμφιβολία ότι η ΑΕΚ έχει ήδη «τρυπήσει» το ταβάνι της και έχει ξεπεράσει τις προσδοκίες με τις οποίες άρχισε την εφετινή σεζόν;
Νομίζω πως η απάντηση που βγαίνει άμεσα και χωρίς δεύτερη σκέψη, είναι εύκολη και αρνητική! Αν το ότι, μία ομάδα που, σύμφωνοι, δεν θέλγει με την απόδοσή της, δεν είναι αθλητική, δεν παίζει σύγχρονο μπάσκετ και σε τελική ανάλυση, δεν κάνει τίποτε τέλεια, έχει αναδειχθεί Κυπελλούχος Ελλάδας (μετά από 17 χρόνια) και που ταυτόχρονα, βρίσκεται ένα βήμα πριν από την κορυφή της Ευρώπης, δεν αποτελεί άθλο πρώτου μεγέθους, τότε τι αποτελεί;
Οι παίκτες της «Ένωσης» μπορεί να διαλέγουν παιχνίδια (κατά δήλωση του ιδίου του προπονητή τους μετά τον αγώνα με τον Προμηθέα), μπορεί να αποδίδουν καλύτερα όταν μετατρέπουν τα ματς σε «θρίλερ», έχουν όμως, την καρδιά, την πίστη και τα «άντερα» να σηκώσουν τόνους ευθυνών στα δύσκολα και να αποδειχθούν ανώτεροι των περιστάσεων.
Ο ουδέτερος παρατηρητής μπορεί να ισχυριστεί κάλλιστα ότι το ρητό «ό,τι αγγίζει γίνεται χρυσός», ταιριάζει διάνα με την εφετινή ΑΕΚ, που είναι η μοναδική ελληνική ομάδα με τύχη σε όλες τις διοργανώσεις που συμμετέχει, αυτή η διαπίστωση όμως, εμπεριέχει κι ένα μεγάλο ποσοστό αδικίας. Μία πιο σωστή προσέγγιση, ίσως, είναι αυτή που θέλει την ήδη πετυχημένη εφετινή «βασίλισσα», να βρίσκεται μπροστά σε ένα σπάνιο ραντεβού με την ιστορία! Ένα ραντεβού που είναι αρκετό για να την ανεβάσει πολλά επίπεδα μέσα σε μία νύχτα. Να «ψηλώσει» δυσθεώρητα το ευρωπαϊκό της κύρος, αλλά συνάμα να της επιτρέψει να γιορτάσει με τον απρόσμενα ιδανικό τρόπο την 50ετή επέτειο της πρώτης και ιστορικής επιτυχίας του ελληνικού αθλητισμού, σε ομαδικό επίπεδο.
Κι όλα αυτά, μέσα σε μόλις 3,5 χρόνια κι ενώ η ΑΕΚ δεν έχει ακόμη συμπληρώσει 4 γεμάτες χρονιές από τότε (περίοδος 2013-2014) που αγωνιζόταν στην Α2 Κατηγορία. Η νίκη (77-75)-πρόκριση επί της Μούρθια, λοιπόν, σφραγίζει οριστικά κι αμετάκλητα την μεγάλη επιστροφή της «Ένωσης» στο διεθνές στερέωμα, διατηρεί ζωντανό το τριήμερο της… «υπερκούπωσης» για την «κιτρινόμαυρη» οικογένεια και το κυριότερο, στέλνει ηχηρό μήνυμα στον κόσμο της να αγκαλιάσει την προσπάθεια της διοίκησης του Μάκη Αγγελόπουλου.
Ανεξάρτητα αν η ΑΕΚ ανέβει στο θρόνο της, 50 χρόνια μετά τα «πέτρινα χρόνια» της δικτατορίας στην μεταπολεμική Ελλάδα και 18 χρόνια μετά το θρίαμβο της Λωζάννης, η μεγάλη επιστροφή της είναι ήδη γεγονός! Ο τρίτος ισχυρός πόλος στο πιο επιτυχημένο άθλημα της χώρας, είναι πλέον μία πραγματικότητα και δείχνει τον δρόμο για τον ΠΑΟΚ, τον Άρη και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις…
Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, οι ΑΕΚτζήδες πρέπει να πιστέψουν ότι κάτι μεγάλο γεννιέται και να δείξουν στον ισχυρό άνδρα της ΚΑΕ, ότι αξίζει τον κόπο η πλάτη που έχει ήδη βάλει για να αποκτήσει η ομάδα μπάσκετ το δικό της σπίτι.
Στο αγωνιστικό μέρος, η απόδοση ενός παίκτη που τελείωσε το ματς χωρίς πόντο, ήταν κατά την ταπεινή μου άποψη το σημείο-κλειδί για την πρόκριση των «κιτρινόμαυρων». Μπορεί ο Χάρις (20π. & 2κλ.), ο Πάντερ (16π. & 4κλ. με 4/8 τριπ.) και ο Σάκοτα (15π. & 4ρ.) να ήταν αυτοί που φόρεσαν τα «γαλόνια» των πρωταγωνιστών, ο Βασίλης Ξανθόπουλος, όμως, ήταν σίγουρα ο αφανής ήρωας της «βασίλισσας».
Ο 34χρονος βραχύσωμος κι έμπειρος point-guard, δεν διόρθωσε απλά τις ουκ ολίγες «ανορθογραφίες» του Μάϊκ Γκριν και ισορρόπησε την επιθετική λειτουργία της ομάδας του… Είχε το θράσος να αξιοποιήσει απόλυτα τα 17 λεπτά που βρέθηκε στο παρκέ και με τις 7 ασίστ (τα 2 ριμπάουντ και το 1 κλέψιμο), έδωσε λύσεις σε κρίσιμες στιγμές. Η στατιστική μπορεί να μην καταγράφει τα φάουλ που κέρδισαν οι γηπεδούχοι από τα ρήγματα που επιχείρησε, ωστόσο, ο μαγικός συντελεστής +15 (η αξιολόγηση των πεπραγμένων του στο παρκέ), ήταν ο μεγαλύτερος από οποιονδήποτε άλλο συμπαίκτη του.
Το καλό για τον Ντράγκαν Σάκοτα, είναι ότι στο ρόστερ του διαθέτει αρκετά παιδιά με τα χαρακτηριστικά του Ξανθόπουλου, για να βάλουν κι αυτά το δικό τους λιθαράκι αύριο το βράδυ. Το εμπόδιο της Μονακό θα είναι πιο δύσκολο, οπότε ίσως να μην χρειαστεί μόνο ένας εκ των Βασιλόπουλου, Λαρεντζάκη, Μαυροειδή και Καββαδά για να κάνει την διαφορά! Το αναμένουμε με ανυπομονησία…
Υγ.1: Υπάρχει υγιέστερη εξέλιξη για το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ, από το ξεπέταγμα της ΑΕΚ;
Υγ.2: Το μπάσκετ είναι το απολαυστικό άθλημα και γιατί μπορεί να “γεννήσει” πρωταγωνιστές που δεν τους περιμένει ο πολύς κόσμος. Η περίπτωση του Ξανθόπουλου που άφησε τεράστιο “αποτύπωμα” στο ματς, χωρίς να σκοράρει, είναι για να τα νέα παιδιά πόσες χρήσιμες δουλειές υπάρχουν μέσα στο γήπεδο και γιατί το σκοράρισμα δεν αποτελεί τη μοναδική οδό για την καταξίωση.
