Στο πρώτο ημίωρο της βραδιάς, σύσσωμος ο Παναθηναϊκός βρισκόταν κάπου αλλού. Η ομάδα κοίταζε στα επίσημα για να λάβει οδηγίες, τα επίσημα κοίταζαν προς στην κερκίδα για να πάρουν κλίμα και ψήφους, η κερκίδα κοίταζε στο παρκέ για να αντλήσει αισιοδοξία και ψυχραιμία, ο λύκος έμοιαζε έτοιμος να επωφεληθεί από την αναμπουμπούλα. Η Βασκόνια προηγήθηκε με διαφορά 7 πόντων (23-30 στο 12ο λεπτό) και το χαμηλό βαρομετρικό απειλούσε να διαταράξει μία ισορροπία για την οποία παίκτες και προπονητής ίδρωναν επί τέσσερις μήνες. Αλλά ο φετινός Παναθηναϊκός παραείναι καλός για να εκτροχιαστεί από το κυνήγι των ανεμομύλων, το ΟΑΚΑ παραείναι οχυρωμένο για να πέσει στα χέρια νερόβραστου επισκέπτη και η Βασκόνια παραείναι νερόβραστη για να φύγει στεγνή από λασπωμένα χαρακώματα. Το 80-76 μπορεί να μοιάζει φτωχό, αλλά για όσους είδαν τον αγώνα αποτελεί πειστική ρεβάνς για την οδυνηρή ήττα του α’ γύρου. Ο Παναθηναϊκός ελπίζει ότι θα ολοκληρώσει την 22η αγωνιστική μέσα στην κορυφαία τετράδα, αλλά εκείνο το χουνέρι στη Χώρα των Βάσκων είναι καταδικασμένος να το κουβαλήσει ως το τέλος, ελπίζοντας σε παραγραφή. Οι απέναντι βέβαια έφαγαν 30άρα στη Βιτόρια…
Συζητούσα, τις προάλλες, με έναν από τους πιο έμπειρους και περπατημένους προπονητές της «γηραιάς ηπείρου». Όταν τον ρώτησα, off the record, ποια ομάδα θα κατακτήσει τη Euroleague, τον είδα να ρίχνει νωρίς στο τραπέζι το όνομα του Παναθηναϊκού, δεύτερο στη λίστα, αμέσως μετά από αυτό της ΤΣΣΚΑ. Συνόδευσε το προγνωστικό του με ένα «αλλά», αλλά δεν πρόκειται να γράψω λεπτομέρειες, μπορείτε να τις προσθέσετε και μόνοι σας. Το δικό μου «αλλά» στο «αλλά» είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει στο τιμόνι του έναν προπονητή ικανό να κρατήσει έξω από τα αποδυτήρια τη φουρτούνα και να θωρακίσει την ομάδα του και τη δουλειά του. Μία εβδομάδα μετά την κακή βραδιά του στη Γερμανία, ο Τσάβι Πασκουάλ ξαναβρήκε τη σιγουριά του και ήταν ο πραγματικός νικητής της βραδιάς. Όταν μία ομάδα κατορθώνει να καμουφλάρει τα μειονεκτήματά της και να ανεβάσει στο πάλκο κομπάρσους ντυμένους με ατσαλάκωτη στολή πρωταγωνιστή, τα γαλόνια τα δικαιούται ο προπονητής.
Ο άξονας Καλάθη-Γκιστ λειτούργησε και απόψε άψογα, αλλά τη διαφορά την έκαναν παίκτες που ήρθαν από τον πάγκο. Ο Γκέιμπριελ ζεστάθηκε σουτάροντας ανενόχλητος χάρη στη γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας και έβαλε 4 απανωτά τρίποντα σαν μαύρος Κέβιν Λαβ, ενώ ο Λεκάβιτσους νοικοκύρεψε το παιχνίδι και έστειλε τον Μαρσελίνιο Χουέρτας πέντε βήματα πιο κοντά στο ταμείο της συνταξιοδότησης. Οι δυό τους πέτυχαν όλους, πλην δύο, τους πόντους του Παναθηναϊκού στο σερί 21-10 με το οποίο τούμπαρε το ματς μετά το 15-22. Όταν πρόσθεσε την πινελιά του ο Γκιστ, με 8 απανωτούς πόντους μετά το 44-40, οι Βάσκοι κρατούσαν ήδη με το ένα χέρι τη λευκή σημαία.
Ο Παναθηναϊκός κέρδισε με σχετική άνεση ένα ματς στο οποίο έχασε με διαφορά τη μάχη των αιθέρων, είχε κρύο τον Σίνγκλετον και πήρε ελάχιστα πράγματα από τους «πλάγιους» παίκτες του (Ρίβερς, Ντένμον κ.α.). Κυκλοφόρησε τη μπάλα με αυτοπεποίθηση, υπέπεσε σε ελάχιστα λάθη, βρήκε τρίποντο για να ξεχειλώνει την αντίπαλη άμυνα και φόρεσε με άνεση το καπέλο του οδηγού. Η χαλαρότητα των τελευταίων λεπτών μουντζούρωσε τη στατιστική του (με 5 λάθη και 0/5 τρίποντα στη δ’ περίοδο) και σκόρπισε ανησυχία στο φινάλε, αλλά τα σουτάκια των Ισπανών (5/7 πριν αστοχήσει στο τελευταίο ο Τζάνινγκ) στέρεψαν στην τελική ευθεία. Το κρίσιμο σημείο δεν ήταν το μακρινό σουτ, αλλά η κυριαρχία στις ρακέτες. Όταν έπαψαν να παίζουν ρόλο στην ισορροπία του αγώνα οι Σενγκέλια-Φόιγκτμαν, έγειρε προς το πράσινο η πλάστιγγα.
Άλλο τίποτε δεν έχω να γράψω. Η νομοθεσία απαγορεύει τη δημοσιογραφική παρέμβαση τις τελευταίες ώρες πριν τις εκλογές, οπότε αφήνω το εκλογικό σώμα να αποφασίσει ανεπηρέαστο κατά το δοκούν. Ο Παναθηναϊκός θα συνεχίσει την ιστορία του και χωρίς Εuroleague, η Euroleague θα συνεχίσει τη ζωή της και χωρίς Παναθηναϊκό, ο Γιαννακόπουλος θα αποθεωθεί όπως και αν έχει το πράγμα, οπότε ας πάρουν τα πράγματα τον δρόμο τους, με επιχείρημα τη λαϊκή ετυμηγορία.
Το μόνο που θα ήθελα να προσθέσω, είναι ότι η πλεύση γίνεται πιο εύκολη όταν τα νερά είναι μπουνάτσα. Ο Παναθηναϊκός ψάχνει δραμαμίνες, για να ανακουφιστεί από τη φουρτούνα που ο ίδιος δημιούργησε.
