Για μας τους Έλληνες, η Φινλανδία είναι παράξενη χώρα. Με τα καλά της και τα κακά της. Για παράδειγμα, δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει την οργάνωσή της, τις υποδομές, την κρατική της πρόνοια. Τις προάλλες, μιλούσαμε με ένα παλικάρι από την Θεσσαλονίκη που προσελήφθη από την μετεωρολογιακή υπηρεσία της χώρας… Αυτό που μας έκανε εντύπωση, απ’ όσα μας είπε, ήταν ότι η γυναίκα του, μπήκε αυτόματα σε πρόγραμμα αναζήτησης εργασίας και μέχρι να της βρουν δουλειά, αμειβόταν με 1.000 Ευρώ το μήνα για να μπορεί να στηρίζει την οικογένειά της. Μέσα σε τρεις μήνες, όχι απλά αποκαταστάθηκε επαγγελματικά, αλλά πήρε και διπλάσιο μισθό. Τα δύο χιλιάρικα, άλλωστε, ισοδυναμούν με τις μέσες μηνιαίες απολαβές που έχει ένας Φινλανδός.
Επίσης, αρρωσταίνεις και χρειάζεται να νοσηλευτείς ή να χειρουργηθείς. Όλα είναι δωρεάν στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο με μία ελάχιστη συμμετοχή. Μια Ελληνίδα που ζει μόνιμα εδώ, μας διηγήθηκε την εμπειρία της από την εγκυμοσύνη της και πραγματικά μείναμε με το στόμα ανοικτό. Για περισσότερο από έναν χρόνο, μετά από αρκετές δεκάδες επισκέψεις, τον τοκετό και όλες τις εξετάσεις που απαιτούνται, δεν πλήρωσε τίποτε και όταν πλέον το μωρό της έκλεισε τους 3 πρώτους μήνες, της ήρθε στο σπίτι ο συνολικός λογαριασμός των 120 Ευρώ! Για όλα τα ιατρικά έξοδα ενός χρόνου…
Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά! Αυτή της «μαυρίλας» και του πολικού ψύχους που επικρατεί τους χειμερινούς μήνες, ο σχεδόν ένας ολόκληρος μήνας χωρίς ήλιο και με 18 ώρες την ημέρα καταχνιά και γενικά η ζωή σε μία κλειστή, στα όρια της κατάθλιψης, κοινωνία με επί το πλείστον ανέκφραστους κι εσωστρεφείς ανθρώπους με εκ διαμέτρου αντίθετο από το μεσογειακό ταμπεραμέντο. Λέτε γι’ αυτό να μην ταίριαξε η πόλη στην Εθνική ομάδα, που επί φινλανδικού εδάφους, παρουσίασε μερικά από τα χειρότερα αγωνιστικά δείγματα στην σύγχρονη ιστορία της; Διαλέγετε και παίρνετε…
Η πρώτη εντύπωση, πάντως, για τη ζωή στην φινλανδική πρωτεύουσα είναι αναμφίβολα θλιβερή. Στην πορεία, όμως, εξερευνώντας έναν άγνωστο τόπο κι ανακαλύπτοντας πολλά καινούρια πράγματα, εκτιμάς διαφορετικά την οργάνωση, την ηρεμία και την ασφάλεια της ζωής εδώ, αξιολογείς με άλλη οπτική συμπεριφορές που δεν περιμένεις, απολαμβάνεις τοπία σπάνιας ομορφιάς, μία χαλαρότητα που δεν υπάρχει πουθενά αλλού και γενικά μπαίνεις στην διαδικασία να αναθεωρήσει αρκετά από τα πιστεύω σου, όσον αφορά τις συνθήκες επιβίωσης στην Ελλάδα…
Γιατί δηλαδή ο ήλιος, η θάλασσα και η «διασκέδαση» της ζωής να επαρκούν, για να καταστήσουν την πατρίδα μας ως το ιδανικότερο μέρος του κόσμου για να ζει κανείς; Τι καλύτερο κάνουν τα περισσότερα κράτη του κόσμου και έχουν το προνόμιο να απολαμβάνουν μία ποιότητα ζωής – έτη φωτός – καλύτερη απ’ αυτήν του μέσου Έλληνα;
Αφορμή για την έξαρση του προβληματισμού αλλά και το συγκεκριμένο blog, αποτέλεσε η πρόσφατη βόλτα που κάναμε στο λιμάνι του Ελσίνκι και η επίσκεψή μας στο νησάκι Suomenlinna που βρίσκεται ακριβώς απέναντι (10 λεπτά με το φεριμπότ) από την ψαραγορά της πόλης. Στην ουσία, πρόκειται για ένα σύμπλεγμα έξι μικρών νησιών, που ενώνονται μεταξύ τους με γέφυρες και ήταν το θαλάσσιο κάστρο που έχτισαν το 1748 οι Σουηδοί για να προστατευτούν από την εκ θαλάσσης επίθεση των Ρώσων, που ως νικητές του Φινλανδικού πολέμου, το προσάρτησαν στην κατοχή τους το 1808!
Από το 1917, όταν οι Suomi κέρδισαν την ανεξαρτησία τους (φέτος γιορτάζει τα 100 χρόνια από την ίδρυση του κράτους), ανήκει στην Φινλανδία και εδώ και περισσότερες από 4 δεκαετίες, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της χώρας.
Η ασύλληπτη φυσική ομορφιά του σημείου, η ιστορία αλλά και η συνεισφορά του στην επιστήμη, το καθιστούν σήμερα ως ένα από τα πιο σημαντικά προστατευόμενα τοπία της παγκόσμιας κληρονομιάς με την σφραγίδα της UNESCO. Στο εσωτερικό του, μπορεί να επισκεφτεί κανείς το πολεμικό μουσείο καθώς και τα ναυπηγεία στα οποία κατασκευάζονταν τα πλοία του 18ου αιώνα!
Το σύμπλεγμα των νήσων Suomenlinna προσελκύει κάθε χρόνο περισσότερους από 700.000 τουρίστες, ενώ οι μόνιμοι εργαζόμενοι αγγίζουν τους 350 υπαλλήλους. Οι εικόνες που βλέπει το ανθρώπινο μάτι (οι φωτογραφίες κυριολεκτικά κόβουν την ανάσα) και οι συνθήκες στις οποίες ζουν οι περίπου 900 μόνιμοι κάτοικοι, δημιουργούν μαγικά συναισθήματα.
Η δίωρη βόλτα σε ένα μοναδικό περιβάλλον που συνδυάζει αρμονικά το πράσινο με το γαλάζιο και ο επίγειος αυτός παράδεισος της απομόνωσης, καταγράφει ιδανικά, κατά την άποψή μου, την πιο ρεαλιστική περιγραφή της Φινλανδίας: Το μέρος που θα χάσεις ολοκληρωτικά ή θα ανακαλύψεις μία και καλή τον εαυτό σου. Μέση λύση δεν υπάρχει…
