Εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει η ΑΕΛ…
Σήμερα στο Αρένα γίναμε όλοι μάρτυρες, ίσως της χειρότερης εμφάνισης της ομάδας τα τελευταία δύο χρόνια που βρισκόμαστε στην Β’ Εθνική.
Εξαιρώντας τα πρώτα 25’ λεπτά του αγώνα, όπου είδαμε την ομάδα να προσπαθεί να πετύχει το γρήγορο γκολ, κάτι που ομολογουμένως θα απέβαλε το άγχος που υπήρχε. Δυστυχώς όμως από εκείνο το σημείο και μετά μια ομάδα υπήρχε στο γήπεδο και αυτή ήταν η ΑΕΛ της Καλλονής, η οποία ήξερε από την αρχή, τι ζητούσε στο γήπεδο και πως να το πάρει.
Σε αντίθεση με την ΑΕΛ που μάλλον με την αλλαγή του Δεινόπαπα ξέχασε να επιστρέψει στο παιχνίδι. Έτσι ήρθε μια ήττα που στην ουσία για να μην τρέφουμε και αυταπάτες πλέον βάζει ένα τέλος στις ελπίδες για απευθείας άνοδο. Στόχος είναι τώρα πια η άνοδος της ομάδας μέσα από τα μπαράζ. Στο αγωνιστικό κομμάτι δεν θα αναφερθώ περισσότερο, όσοι ήταν στο γήπεδο και όσοι άκουσαν την αναμέτρηση, ξέρουν πολύ καλά τι συνέβη. Το τελευταίο που μπορώ να πω είναι πως το 0 – 1 είναι πλασματικό, καθώς σε δύο περιπτώσεις σταμάτησαν τους παίκτες της Καλλονής τα δοκάρια και σε άλλες δύο ο Σέρεμετ.
Εδώ λοιπόν τελειώνει η λογική του σημερινού αγώνα. Μετά ήρθε η συνέντευξη τύπου, του προπονητή της ομάδας και ξεκίνησε ο χορός του παραλόγου.
Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω, για πόσο ακόμα θα νομίζουν εκεί στην διοίκηση της ομάδας ότι ο κόσμος τρώει κουτόχορτο…. Μέχρι πότε θα χρησιμοποιούν το άγχος σαν δικαιολογία;
Είναι δυνατόν ο προπονητής να λέει πως μας κατέβαλε το άγχος και γι αυτό ήρθε αυτό το αποτέλεσμα; Από τα λίγα που ξέρω, το ποδόσφαιρο μας είναι επαγγελματικό τα τελευταία 30 χρόνια. Οπότε δουλειά του προπονητή και των παικτών είναι η διαχείριση αυτού του άγχους και της πίεσης του πρωταθλητισμού. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι πέραν της προετοιμασίας ενός παιχνιδιού στον τακτικό τομέα η λογική προστάζει να υπάρχει και ψυχολογική προετοιμασία. Αλλά μάλλον η λογική είναι στις άλλες ομάδες όχι στην δική μας…
Πως αλλιώς να δικαιολογήσω το γεγονός, ότι η μόνη απάντηση στα αίτια της ήττας ήταν το άγχος, πέρα της παράλογης προσέγγισης ειλικρινά δεν έχω. Στην συνέχεια μάλιστα ο κόουτς είπε πως ο Δεινόπαπας και ο Λιαπάκης δεν αισθανόταν καλά πριν από το παιχνίδι χωρίς να μας πει τα αίτια. Η ζέστη και για μένα δεν είναι αίτιο να μην μπορεί να παίξει κάποιος. Οι εργάτες στις οικοδομές π.χ. τι πρέπει να πουν;
Και αφού ο Καβακάς ήξερε από την αρχή, ότι δυο ποδοσφαιριστές δεν νοιώθουν καλά γιατί τους ξεκίνησε; Χαραμίζοντας ουσιαστικά μια αλλαγή από το 30’ και μια δεύτερη στο ημίχρονο. Η δουλειά του προπονητή σε μια ομάδα άλλωστε είναι να ξεκινάει στον αγωνιστικό χώρο αυτούς που είναι 100% έτοιμοι, είτε ψυχολογικά είτε σωματικά.
Θυμίζω και πάλι ότι το ποδόσφαιρο είναι επαγγελματικό και στον επαγγελματισμό δεν υπάρχουν συναισθηματισμοί! Αυτοί που μπορούν να αποδώσουν παίζουν και αυτοί που δεν μπορούν υπάρχει η εξέδρα ή και ο πάγκος. Δεν είναι κακό να μην μπορείς, κάκιστο όμως είναι να μην θέλεις και μάλλον στην ομάδα, ίσως και να υπάρχουν κάποιοι που δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι το ταβάνι τους είναι μέχρι ενός σημείου…
Του Γρηγόρη Γεραγωτέλη
