Υπάρχουν καλά και κακά νέα από τη φιλική ήττα του Παναθηναϊκού επί της ελλιπούς και σαφώς πιο ανέτοιμης, Χίμκι. Το “KRITSIA TRAVEL” που φρόντισε να βρεθούμε στην Μόσχα για το «10ο Γκομέλσκι Kαπ», μας βοήθησε να το δούμε από κοντά.
Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, που τους στέλνει στον μικρό τελικό, οι «πράσινοι» έδειξαν να βρίσκονται σε μεγαλύτερο βαθμό ετοιμότητας από την ομάδα του Μπαρτζώκα, που έπαιξε χωρίς τους δυο βασικούς ψηλούς της (Τόμας και Ρόμπινσον) και με τους Σβεντ και Ζούμπκοφ να έχουν κάνει μόλις μία προπόνηση με τους υπόλοιπους συμπαίκτες τους. Στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα και ειδικά με συγκεκριμένες πεντάδες, υπήρχε καλύτερος ρυθμός και περισσότεροι αυτοματισμοί.
Το ότι κατάφερε να χάσει (αν για κάποιους αυτό είναι θέμα), ενώ σούταρε με 48% στο τρίποντο, απέναντι σε μια ομάδα που έκανε 7 περισσότερα λάθη και ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, αλλού πατούσε και αλλού βρισκόταν, είναι ένα ζήτημα, που αναδεικνύει τρία βασικά προβλήματα τα οποία έχει να επιλύσει αυτή τη στιγμή ο Πασκουάλ.
Το ένα είναι ότι προσπαθεί να κάνει –και είναι φυσιολογικό αυτή την εποχή- μεγάλο rotation χρησιμοποιώντας τουλάχιστον δέκα με έντεκα παίκτες, με αποτέλεσμα να έχει πολλούς παίκτες που δεν έχουν συνηθίσει το ρόλο τους και ειδικότερα όταν πρόκειται για σουτέρ, δεν είναι εύκολο να βρουν ρυθμό. Τα δυο κλασσικότερα παραδείγματα είναι, τον τελευταίο καιρό ο Ρίβερς και ο Λοτζέσκι. Μαζί με αυτή την παράμετρο, στην πορεία του ματς προκύπτει και θέμα έλλειψης επικοινωνίας και σε επίθεση και σε άμυνα.
Το δεύτερο και μεγαλύτερο είναι ότι έχοντας απέναντί του έναν βαρύ και σκληρό σέντερ, χωρίς ιδιαίτερο ταλέντο, τον Ντιμίτρι Σοκόλοφ, έχασε τις περισσότερες μάχες θέσης μέσα στην ρακέτα. Ούτε ο Βουγιούκας μπόρεσε να τον σπρώξει, ούτε κανείς από τους θεωρητικά πιο ευκίνητους ψηλούς μπόρεσε να τον αναχαιτίσει. Και μιλάμε για έναν παίκτη (τον Σοκόλοφ) ο οποίος υπό φυσιολογικές συνθήκες, μπορεί να μένει και εκτός δωδεκάδας στην τελική μορφή της Χίμκι. Όσο διάστημα ήταν στο παρκέ ο θηριώδης Ρώσος, οι «πράσινοι» όχι μόνο δεν πλησίασαν στην ρακέτα, αλλά άρχισαν να επιδίδονται και σε κατά συρροή μακρινά σουτάκια, διαλέγοντας τον εύκολο δρόμο. Δεν προσπάθησε κανείς να τον κοντράρει ή να εκμεταλλευτεί το γεγονός, ότι είναι άτσαλος για να τον φορτώσει με φάουλ. Από τη στιγμή που στα πολλά άστοχα μακρινά σουτ, προστέθηκε και αστάθεια στις ελεύθερες βολές (9/17), ο αντίπαλος βρήκε χρόνο να συνέλθει και να βρει, σιγά-σιγά τα πατήματά του. Το θέμα είναι πόσοι τέτοιοι παίκτες μπορούν να τον βλάψουν στην φετινή Euroleague και ποιο θα είναι το εναλλακτικό πλάνο για να τους αντιμετωπίσει. Γιατί κι αυτή τη φορά , το μενού είχε …τρίποντο και άγιος ο Θεός.
Τρίτο, μπορεί να τοποθετήσεις κανείς, ίσως και ως συνέπεια των δυο προηγούμενων, την συντριπτική απώλεια στην μάχη των ριμπάουντ. Η Χίμκι μάζεψε 46 με 13 επιθετικά και ο Παναθηναϊκος 25 με μόλις 3 επιθετικά. Ελάχιστα διαφοροποιημένος να ήταν αυτός ο συσχετισμός, ακόμη κι έτσι το ματς θα μπορούσε να το έχει νικήσει.
Στα καλά νέα, ήταν η επιβεβαίωση της εκτελεστικής δεινότητας του Μάρκους Ντενμον, ο οποίος επί της ουσίας πήγε να πάρει μόνος του το ματς στο τελευταίο κομμάτι του. Ο Αμερικανός (22π. με 5/6 τρίποντα) όχι μόνο εκτέλεσε, μετά από ομαδικές προσπάθειες (spot shoot), αλλά και μετά από ντρίπλα (pull up) πάνω σε ψηλότερους αντιπάλους. Υπήρχαν στιγμές που ο Πασκουάλ, βλέποντας ότι η Χίμκι έπαιζε συνεχώς με αλλαγές, του έδωσε το ελεύθερο να παίζει διαρκώς παιχνίδι απομόνωσης, νιώθοντας ότι είναι σε καλή μέρα. Ωστόσο, οι «πράσινοι» χρειάζονται κι άλλα χέρια, ειδικά όταν επιτίθενται απ’ έξω προς τα μέσα και δεν μπορούν να ακουμπήσουν με συνέπεια την μπάλα στο low post.
Επίσης, η αποτελεσματικότητα στo επιθετικό transition, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο.
Και τέλος η αίσθηση ότι πήγε να πάρει το ματς χωρίς τον Καλάθη, με δεδομένο υπήρχε εμφανής έλλειψη δημιουργίας και θα λείπει όσο μένει εκτός δράσης ο Λεκαβίτσιους. Τώρα θα πείτε: το τελευταίο καθοριστικό λάθος, που έκρινε το ματς, ο Νικ δεν το έκανε, που μπήκε για να σιγουρέψει τις φάσεις του τελευταίου λεπτού; Αυτός όμως δεν είναι ο κανόνας.
