Η γλυκό-πικρη αλήθεια της Ελλάδας!
Έχοντας περάσει σχεδόν 24ώρες από την ήττα της Ελλάδας με 3 – 0 και έχοντας πλέον το μυαλό μου καθαρό αλλά και έχοντας διαβάσει και πολλά στάτους στο “Φατσοβιβλίο” ήθελα να γράψω τούτες εδώ τις σειρές θέλοντας να προσπαθήσω να περάσω ένα μήνυμα.
Αποστολή στην Βραζιλία: Δημήτρης Πετρωτός
Το Euro 2004 η Εθνική Ελλάδος κατέκτησε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Θέλετε τύχη; Θέλετε ικανότητα; Δεν με ενδιαφέρει. Η ουσία ήταν ότι το σηκώσαμε το τιμημένο.
Από εκεί και έπειτα πέρα του Μουντιάλ του 2006 στην Γερμανία, η Εθνική μας βρίσκεται σε όλα τα “μεγάλα” ποδοσφαιρικά “ραντεβού”. Δεν γίνεται κάθε τέτοιο “ραντεβού” όμως να το κερδίζουμε. Υπάρχουν και άλλες χώρες στον κόσμο.
Επίσης μετά και το ματς Ακτή – Ιαπωνία, θα σας υπενθυμίσω τι έμελλε να πάθει η παρέα του Αρσάβιν στο Euro του 2012. Στην πρεμιέρα έκαναν εκκωφαντικό ξεκίνημα με 4 – 1 κόντρα στην δύσμοιρη Τσεχία. Τελικά όμως τι έγινε στον Όμιλο; Στον Όμιλο που μετείχε και η Ελλάδα. Η σούπερ Ρωσία των 4 – για πλάκα – τεμαχίων έμεινε στην απ΄ έξω τόσο από εμάς και πόσο μάλλον και από την ομάδα την οποία υπέταξε με 4 γκολ για πλάκα. Μπάλα είναι και γυρίζει. Και αν δεν γυρίσει υπέρ της “γαλανόλευκης” και πάλι θα πρέπει να τους χειροκροτήσουμε. Ας πάψουμε να έχουμε αυτήν την κακή νοοτροπία στην Ελλάδα. Κάνεις καλό είσαι ΘΕΟΣ. Κάνεις κακό είσαι άχρηστος.
Τόσο μπορούμε, τόσο κάνουμε. Αν αυτό που βλέπετε δεν σας αρέσει ψαχτείτε και λίγο μέσα σας γιατί η Εθνική μας αλλά και όλες οι Ελληνικές ομάδες πάνε από το κακό στο χειρότερο. Καθίστε μερικές φορές και αναρωτηθείτε γιατί η Κολομβία π.χ. έχει “αστέρες”; Έχουν περισσότερες για παράδειγμα υποδομές από την Ελλάδα για να αναδειχθούν παίκτες του τύπου Κουαρδάδο ή Ζουνίγκα ή Αρμέρο;
Πριν γίνεται ο επόμενος προπονητής του καναπέ, που δεν λέω και εμένα μου αρέσει, βάλτε τον ευατό σας σαν φίλαθλο του Ελληνικού ποδοσφαίρου και αναλογισθείτε τι μπορεί να κάνουμε λάθος και να αυτοκαταστραφόμαστε…
Ή καλύτερα σκεφτείτε το απλά. Γιατί ένας παίκτης όπως ο Παναγιώτης Κονέ δεν έκανε ούτε για τον Ηρακλή και σήμερα είναι και ο καλύτερος παίκτης της Εθνικής αλλά και αποτελεί τον αρχηγό ενός ξένου σωματείου, της Μπολόνια, που εάν είμαι σωστά διαβασμένος, ποτέ άλλοτε ένας ποδοσφαιριστής του εξωτερικού δεν υπήρξε αρχηγός ομάδας;!
ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ!
