Η εξαίρεση στον κανόνα
Ο Νίκος Παπαϊωάννου γράφει για τον Larry Bird που σε αντίθεση με άλλους πολύ μεγάλους παίκτες αποδείχτηκε εξίσου ικανός τόσο ως προπονητής όσο και ως παράγοντας.
Οι Pacers «μπλέχτηκαν» στα πόδια του Larry Bird πριν από 15 χρόνια. Ηταν 1997 όταν ανέλαβε το τιμόνι της επαγγελματικής ομάδας της πολιτείας του. Το 2000 τους οδήγησε στους τελικούς του ΝΒΑ και αποχώρησε από τον πάγκο. Τώρα ως πρόεδρος επιθυμεί να πράξει το ίδιο και αμέσως μετά να ξαναφύγει!
Ηταν Φεβρουάριος του 1998 στην Memorial Sports Arena του Λος Αντζελες, μετά τον αγώνα των Clippers με τους Pacers. Hμουν στην «Πόλη των Αγγέλων» σαν απεσταλμένος του περιοδικού Active για τον αγώνα Lakers- Bulls στο Forum, μετά από ένα βαρβάτο All Star Game στη Νέα Υόρκη. Δεν έχασα την ευκαιρία να δω από κοντά τον φίλο, Stojan Vrankovic, που είχε γίνει ανταλλαγή από τους Timberwolves στους Clippers. Τον περίμενα μετά το ματς κι εκεί, στο διάδρομο της Memorial Sports Arena πέφτει πάνω στον συμπαίκτη του στους Celtics, Larry Bird. Τα έλεγαν για κανένα δεκάλεπτο κι εγώ άκουγα με καρφωμένο το βλέμμα μου στον θρύλο του ΝΒΑ.
Κάποια στιγμή ο πλακατζής Vrankovic τον ρώτησε: «Μα καλά πώς αντέχεις να κοουτσάρεις παίκτες που δεν έχουν καμία σχέση με το ταλέντο σου και να μην θέλεις να μπεις στο γήπεδο να τους σκοτώσεις». Ο Bird χαμογέλασε, άπλωσε το χέρι το, έπιασε τον Κροάτη γίγαντα στον ώμο και του απάντησε: «Δεν έχει περάσει ούτε μία γα….η μέρα χωρίς να περνάει από το μυαλό μου αυτό που είπες. Ομως δεν ξέρω άλλη δουλειά, εκτός από το μπάσκετ και βαρέθηκα να είμαι στο σπίτι και να πίνω μπίρες. Ελπίζω σε δύο τρία χρόνια να μου έχει περάσει και να βρω να κάνω κάτι άλλο».
Οντως το 2000, κι αφού πρώτα έγινε ο μοναδικός στην ιστορία του ΝΒΑ, όπου πήρε το βραβείο του κόουτς της χρονιάς, ενώ είχε στεφθεί MVP ως παίκτης αποχώρησε από την τεχνική ηγεσία των Pacers. Λίγες μέρες αφού τους οδήγησε στους τελικούς του ΝΒΑ. Η επιστροφή του, το 2003 στο πόστο του προέδρου του αγωνιστικού τμήματος και η παραμονή του σε αυτό μέχρι σήμερα αποδεικνύει πως ένας τεράστιος παίκτης, μπορεί –σε αντίθεση, για παράδειγμα, με τους Michael Jordan και Isiah Thomas- να εξελιχθεί σε καλό προπονητή και σπουδαίο παράγοντα. Απλά αποτελεί την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα ο οποίος θέλει τους σπουδαίους -πάνω στο παρκέ- ν’ αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων όταν ασχολούνται με το μπάσκετ, σε διαφορετικό πόστο.
Ο Bird, αποδείχθηκε ο καλύτερος μαθητής του Donnie Walsh και μπόρεσε ν’ αλλάξει δύο φορές σελίδα στους Pacers. Την μία με τα θλιβερά επεισόδια στο Palace το 2004, κόντρα στους Pistons με πρωταγωνιστές τους Ron Artest και Stephen Jackson και την άλλη με το «αντίο» του Reggie Miller το 2005. Ξεφορτώθηκε όλη τη… συμμορία, ξεκινώντας από τους προβληματικούς παίκτες. Μετά αποφάσισε να στείλει τους καλούς χαρακτήρες, που όμως δεν μπορούσαν να παίξουν. Κατόπιν στελέχωσε την ομάδα με καλούς παίκτες από το ντραφτ. Πήρε τον Roy Hibbert και πάνω στη διαδικασία έστειλε το βαρύ συμβόλαιο του Jermaine O’Neal. Συνέχισε το χτίσιμο μέσω του ντραφτ αποκτώντας τους Danny Granger, Paul George και Tyler Hansbrough. Μετά πήρε για… ψίχουλα τον Darren Collison και υπέγραψε τον σπουδαίο David West με λογικό συμβόλαιο. Χωρίς να ρισκάρει, προσέθεσε στο ρόστερ τους Lou Amundson, George Hill και Leandro Barbosa. Οσο για την θέση του προπονητή; Εμπιστεύτηκε το ένστικτό του κι έδωσε τα ηνία της ομάδας στον μέχρι πρότινος βοηθό, τον 39χρονο Frank Vogel.
Πέρυσι οι Pacers επέστρεψαν στα playoffs μετά από πέντε χρόνια απουσίας. Τα ξημερώματα, απέκλεισαν τους Magic, περνώντας στους ημιτελικούς της Ανατολής για πρώτη φορά μετά το 2005! Ολα αυτά καταφέρνοντας να κρατήσει χαμηλά το μισθολόγιο για να έχει χώρο για επιπλέον προσθήκες το καλοκαίρι. Αυτή τη στιγμή οι Pacers έχουν το 21ο (σε μέγεθος) μισθολόγιο, ανάμεσα στις 30 ομάδες του ΝΒΑ! Παράλληλα ούτε ένας παίκτης τους δεν βρίσκεται στην λίστα με τους 35 πιο ακριβοπληρωμένους της λίγκας! Αθόρυβα και μεθοδικά ο Bird εξαφάνισε τους περίφημους «Brawling Pacers» του 2004, χτίζοντας μία ομάδα που σφύζει από νιάτα, υγεία και ταλέντο!
Ασφαλώς και ήταν τυχεροί που αντιμετώπισαν το Ορλάντο χωρίς τον τραυματία Dwight Howard. Τώρα καλούνται να μετρηθούν, απέναντι στους Heat, οι οποίοι αργά ή γρήγορα θα τελειώσουν τη Νέα Υόρκη. Κι όμως ο Bird, που είναι πιθανό να προσθέσει δίπλα στα βραβεία του MVP κανονικής περιόδου και τελικών και προπονητή της χρονιάς, εκείνο του παράγοντα της χρονιά, ίσως σε μερικές εβδομάδες να πάρει το καπελάκι του και να φύγει. Δεν μοιάζει καθόλου λογικό. Οπως δεν ήταν λογικό όταν έκανε το ίδιο ακριβώς, αφού πρώτα οδήγησε –ως προπονητής- τους Pacers στους τελικούς του ΝΒΑ το 2000. Αλλά είπαμε ο Bird, είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα!
Πηγή:nba.sport24.gr
