Η ευτυχία της… επόμενης μέρας
Πολύ ωραίο συναίσθημα να γράφεις μετά από μία νίκη επί του Ολυμπιακού. Ακόμα περισσότερο όταν τη δικαιώσουν αυτή τη νίκη ακράδαντα.
Όχι βάση ιστορίας, όχι βάση του κόσμου – που ήταν εκπληκτικός -, αλλά βάση απόδοσης και εικόνας. Η ΑΕΛ ήταν καλύτερη από τους “Πειραιώτες”. Είχε αρχή, μέση και τέλος. Κάτι που ο αντίπαλός της δεν είχε σε καμία περίπτωση.
Η… “μάχη” των πάγκων και το… παροδικό πρόβλημα
Ο Άγγελος Αναστασιάδης, “έδεσε” κόμπο τον Μπέντο. Το 3 – 5 – 2 βοηθούσε απίστευτα τις αντεπιθέσεις των “βυσσινί”. Και σε αυτό έπαιξε ρόλο η πολύ καλή απόδοση των Αβραάμ, αλλά και των δύο φουλ μπακ Ρέντζα και Κοντόρ.
Οι οποίοι όχι μόνο δεν έχασαν μονομαχία στην άμυνα, αλλά ανέβαιναν και συχνά με αξιώσεις από τις πτέρυγες. Παράλληλα το 4 – 4 – 2 με δύο αργούς επιθετικούς, χωρίς δεκάρι και με βραδύ κέντρο άμυνας που επέλεξε ο τεχνικός του Ολυμπιακού, αποτέλεσε “βούτυρο στο ψωμί” που λέμε για τον Αναστασιάδη.
Το μόνο αρνητικό στοιχείο ήταν κάποιες μπαλιές στη πλάτη της άμυνας της ΑΕΛ, κυρίως του Καμπιάσο. Από εκεί προήλθε και η μοναδική αξιόλογη ευκαιρία των “ερυθρόλευκων”. Βέβαια αυτό στο δεύτερο ημίχρονο έπαψε να υφίσταται όταν ο Αργεντινός κουράστηκε.
Στους… αριθμούς
Και μιας που αναφερθήκαμε σε ευκαιρίες, στις τελικές η “βασίλισσα του κάμπου” υπερίσχυσε. Είχε 12 και 8 εξ’ αυτών στον στόχο. Από την άλλη ο Ολυμπιακός είχε 8 και 7 εντός εστίας. Παράλληλα είχε περισσότερα κλεψίματα. Έχοντας τους δύο καλύτερους παίκτες της Σούπερ Λιγκ στη στατιστική αυτή. Τον Αναστασόπουλο και τον Κοντόρ.
Ωστόσο τα μοναδικό σημείο που η ΑΕΛ δεν ήταν ανώτερη ήταν η κατοχή που είχε 37% έναντι 63%. Βέβαια ο τρόπος παιχνιδιού της δεν ενδείκνυται για… κατοχή. Συν ότι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο θεωρείται από τα πιο… “ουδέτερα” στατιστικά στοιχεία. Γιατί δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτυπώσει και να δικαιολογήσει το αποτέλεσμα ενός αγώνα.
Ο φανερός και ο κρυφός ήρωας
Σε ένα ποδοσφαιρικό ματς και πόσο μάλλον σε μία νίκη απέναντι σε έναν πιο δυνατό αντίπαλο πρέπει το σύνολο των παικτών να πιάσουν πάνω από τον μέσο όρο απόδοσής τους. Όπως συνέβη και χθες. Ωστόσο αν έχουμε να ξεχωρίσουμε κάποιους είναι οι παρακάτω.
Ο Ανδρέας Αβραάμ για δεύτερη από τις τρεις αγωνιστικές ήταν από τους καλύτερους αν όχι ο καλύτερος. Κρατούσε τη μπάλα στα πόδια του, μοίραζε… “ποδιές”. Εξαιρετικός. Επίσης μία ευχάριστη έκπληξη ήταν ο Πάβολ Φάρκας. Ο Σλοβάκος είχε 6 επεμβάσεις, ένα κλέψιμο και μία τελική.
Ανάμεσά τους βέβαια είναι και ο “χρυσός” σκόρερ της αναμέτρησης, Νίκος Γκόλιας που στη 4η μόλις συμμετοχή του στη Σούπερ Λιγκ, “υπέγραψε” τη πρώτη νίκη των “βυσσινί” στην επάνοδό τους στα “μεγάλα σαλόνια”.
Εκεί κρίθηκε το ματς
Είχαμε την τύχη και την δυνατότητα φέτος να είμαστε στη προετοιμασία της ΑΕΛ στο Ελατοχώρι. Αν κάτι είναι σίγουρο, είναι πως οι “βυσσινί” δούλεψαν σοβαρά. Και όχι μόνο σε τακτική ή φυσική κατάσταση. Αλλά και στα δύο.
Ειδικότερα αυτό που συζητιόταν μετά το τέλος της, ήταν πως αυτή η ομάδα θα έχει πολλές αντοχές και τρεξίματα. Κάτι που βοηθάει και ο μέσος όρος ηλικίας. Εκεί την “πάτησε” και ο Ολυμπιακός. Δε περίμενε σε καμία περίπτωση οι παίκτες του Άγγελου Αναστασιάδη να τρέχουν ασταμάτητα.
Γι’ αυτό και οι “βυσσινί” ήταν αυτοί που πίεζαν προς το τέλος της αναμέτρησης για το γκολ. Και τελικά ήταν αυτοί που το πέτυχαν κιόλας.
Δεύτερη νίκη η ΑΕΛ με τον… “αήττητο” Ντοντό
Αξιοσημείωτο αποτελεί πως αυτή ήταν η μόλις 2η νίκη των “βυσσινί” στο AEL FC Arena στη Σούπερ Λιγκ. Η προηγούμενη ήταν τη χρονιά που υποβιβάστηκε τη σεζόν 2010/11, όταν είχε νικήσει τον Παναθηναϊκό με 2 – 0 χάρη σε γκολ των Πανκράτ και Τσιμπάμπα.
Επίσης να σημειώσουμε πως η θεσσαλική ομάδα διαθέτει στις τάξεις της έναν παίκτη που δεν έχει χάσει ποτέ απέναντι στους… “μεγάλους” του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο λόγος για τον Ντοντό. Ο Βραζιλιάνος έχει αγωνιστεί τέσσερις φορές απέναντι σε Παναθηναϊκό, ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό και μετράει τρεις ισοπαλίες, μία νίκη και δύο γκολ.
