Η κληρονομία του Κώστα Πηλαδάκη στην ΑΕΛ…
Ένα mail από έναν φίλο αναγνώστη λάβαμε προς δημοσίευση με την άποψη του να είναι απόλυτα ορθή και σοβαρή και δεν θα μπορούσαμε να μην τον δημοσιεύσουμε.
Εάν και εσείς θέλετε να εκφραστείτε δημοσίως μπορείτε να το κάνετε στέλνοντας το e-mail σας στο info@arenalarissa.gr.
Αναλυτικά η άποψη του φίλου Νίκου Αποστόλου για την θητεία Κώστα Πηλαδάκη στη Λάρισα
“Κατά την προσωπική μου εντύπωση εν τέλει και πέρα από τα αγωνιστικά επιτεύγματα με ή χωρίς εισαγωγικά, η περίοδος διοίκησης του Κώστα Πηλαδάκη μας κληρονόμησε πέρα από τα γνωστά σε όλους μας, δύο κατεξοχήν χαρακτηριστικά που θα αναφέρω ευθύς αμέσως, το ένα θετικό, το δεύτερο αρνητικό.
Αποτελεί νομίζω γεγονός και πέρα από το τέλος που επιφύλαξε η ζωή σε αυτήν την διοίκηση,οτι σε αυτά τα δέκα χρόνια η ιδέα της ΑΕΛ, γιγαντώθηκε εντός και εκτός των ορίων της πόλης,η ΑΕΛ έγινε ξανά τρόπος ζωής εκτός των φανατικών οπαδών της και για μεγάλη μερίδα των απλών, καθημερινών Λαρισαίων καθώς και πρώτο ή δεύτερο θέμα συζήτησης στις παρέες ανάλογα με την θεματολογία της επικαιρότητας.
Ένα κληροδότημα στην παρούσα διοίκηση λοιπόν,που θα μπορούσε να μεταφέρει ένα γενικότερο ενωτικό μήνυμα στην υπό κρίση ελληνική κοινωνία, αν δεν είχαν μεσολαβήσει κάποια γνωστά γεγονότα,στα οποία δεν σκοπεύω να αναφερθώ καθόλου καθώς με ενδιαφέρουν περισσότερο οι αντιλήψεις και οι νοοτροπίες που γεννήθηκαν σε αυτήν την εποχή κυρίως στην μεριά των φιλάθλων και που κινδυνεύουν να ναρκοθετήσουν κάθε σοβαρή προσπάθεια αναγέννησης της ΑΕΛ εαν επαναληφθούν από εκατοτε πλευρά την προέλευση των οποίων αντιλήψεων θα προσπαθήσω να διευρευνήσω ευθύς αμέσως.
Πρώτον, κατά την ταπεινή μου άποψη,η διοίκηση Πηλαδάκη έχασε τον έλεγχο, όχι μόνο αγωνιστικό και συνακόλουθα ίσως οικονομικό κομμάτι, αλλά κυρίως και κατεξοχήν στο επικοινωνιακό και στο δέσιμο με τον μέσο αλλά και τον φανατικό οπαδό της ΑΕΛ.
Άμεση συνέπεια; Οι οπαδοί παρά την ψύχραιμη στάση που επιδείξαμε όλοι ομολγουμένως ειδικά την περσινή χρονιά,να χάσει την υπομονή του τελικά και η κρίση του να διαχέεται πολλές φορές σε ύβρεις, χαρακτηρισμούς αλλά και συμπεριφορές που δεν αρμόζουν στο πρόσωπο που τυγχάνει να βρίσκεται στο τιμόνι της ΠΑΕ, με τον κίνδυνο που ελλοχεύει πλέον μετά την κατάληξη του καλοκαιριού με τον υποβιβασμό στη Γ΄Εθνική, να βρίσκεται ακριβώς στο οτι από την μια είχαμε την απόλυτα θετική διαδικασία ανάδειξης χορηγού μέσα από την περιορισμένη έστω λαική ετυμηγορία,αλλά από την άλλη τα όρια των επιθυμιών που μας διακατέχουν για την ανεπιφύλακτα γρήγορα ποθούμενη και επιβεβλημένη άνοδο, όχι μόνο στην football league αλλά και στην super league σε δυο χρόνια να δημιουργούν τάσεις υπερβολής και εν τέλει επιβολής της προσωπικής άποψης του καθενός, καθώς με την άνθιση του κακώς νοούμενου λαικισμού στην περίοδο Πηλαδάκη όπου η όποια άποψη(αφιλτράριστη πολλές φορές) γινόταν κοινός τόπος χωρίς τον απαραίτητο αντίλογο που γεννούσε η έλλειψη επαναλαμβάνω αποτελεσματικού ελέγχου(όχι επάνω στους οπαδούς αλλά κυρίως στον τρόπο δημόσιας προβολής της ΠΑΕ) πάνω σε αυτό το κομμάτι από την απελθούσα διοίκηση.
Δέυτερη συνέπεια,άμεση συνέχεια της πρώτης. Το προσωπικό μας Όραμα για μια ΑΕΛ παντοδύναμη, ανεξάρτητη και πραγματικά ενωμένη έχω την αίσθηση οτι κάπου σκάλωσε. Παρά την ικανοποιητική προσέλευση του κόσμου στους δυο πρώτους εντός έδρας αγώνες, η ζέστη, ο οίστρος αλλά και το πάθος κυρίως που συνδέεται με την ελπίδα οτι αυτή η μεγάλη ομάδα θα μεγαλουργήσει ξανά και μάλιστα και πολύ σύντομα,λείπουν ή απουσιάζουν προσωρινά και αυτό άσχετα με τις προσπάθειες τόνωσης του ηθικού που πραγματοποιεί η πλευρά του χορηγού με τις γνωστές συμβλολικές αλλά και χειροπιαστές κινήσεις (γραφεία, μπουτίκ, κλπ).
Το κομμάτι του Οράματος συνδέεται άμεσα με την ενότητα. Η περίοδος Πηλαδάκη μας κληρονόμησε λοιπόν μια κατάσταση όπου η περίοδος χάριτος σε προπονητές,παίκτες είναι terra incognita. Ποδοσφαιριστές που διέπρεψαν ή διαπρέπουν σε άλλες ομάδες της ανώτερης επαγγελματικής κατηγορίας στιγματίστηλαν,λοιδωρήθηκαν ως άχρηστοι την ίδια στιγμή που οι ίδιες ομάδες που αναφέρθηκα πιο πριν με υπομονή, σχέδιο και μπόλικη στήριξη, κατάφεραν να τους αξιοποιήσουν και να πάρουν το εκατό τοις εκατό από αυτούς.
Η εμπλοκή λοιπον των οπαδών στα κοινά της ΑΕΛ, δεν είναι κάτι που ξεκίνησε το καλοκαίρι με τις διπλές εκλογές στην Ερασιτεχνική. Έχει τις ρίζες της τόσο στην φύση και την τάση των οπαδών για ανεξαρτησία από οικονομικά ή επιχειρηματικά συμφέροντα καθώς τα τελευταία συνδέονται με την αλλοτρίωση του ποδοσφαιρικού γεγονότος όταν ξεφεύγουν από το στενά ποδοσφαιρικό κομμάτι,αλλά και στην ολιγωρία-αδυναμία που επέδειξε η διοίκηση Πηλαδάκη όχι να ελέγξει φυσικά αλλά να καθησυχάσει αυτές τις τάσεις μέσω της ανάγνωρισης αλλά και ενεργούς αποδοχής του σημαντικότατου ρόλου τους, της θέσπισης σαφών ορίων ανάμεσα στην κάθε πλευρά και τέλος στην σταδιακή εκχώρηση περισσοτέρων δικαιωμάτων του φιλάθλου που δεν είναι μόνο πελάτης στην γνωμόδοτηση του τελυταίου όσον αφορά καίρια ή μη ζητήματα που άπτονται της πορείας της ομάδας και που θα μπορούσε υπο προυποθέσεις να συμβάλλει στην καλύτερη δυνατή επίλυση προβλημάτων που παρουσιάστηκαν. Η έλλειψη επάνω στους τρεις αυτούς άξονες είναι νομίζω ενδεικτική.
Τέλος,από εδώ και πέρα,η ανάληψη των ευθυνών του ποδοσφαιρικού τμήματος από την Ερασιτεχνική μια πράξη γενναία αλλά και υποχρεωτική ελέω του νόμου που κινδυνεύει όμως όχι ακριβώς να ”καεί” αλλά να δημιουργήσει νέες έριδες στις τάξεις των οπαδών που είναι γεγονός νομίζω οτι διχάστηκαν στην προηγούμενη χρονικά περίοδο εξαιτίας διαφόρων αφορμών, δημιουργεί νέες ανάγκες αλλά και νέες συνθήκες στην μεταξύ μας επικοινωνία με την ευνοική πορεία της ομάδας να σκεπάζει αλλά να μην θάβει ολοκληρωτικά τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν πρόσφατα,καλλιεργήθηκαν και περιμένουν ίσως αφορμή να ξαναεκδηλωθούν στην πρώτη ευκαιρία.
Η καλή διάθεση, το πνεύμα συνεργασίας μεταξύ μας που πρέπει να επανευφερεθεί από την αρχή μακριά από μαυρίλες, μιζέριες, ισοπεδώσεις και αυτοεκπληρούμενες προφητείες χωρίς εναλλακτικές προτάσεις αλλά που πρέπει να συμπληρωθούν αντίθετα από γόνιμες, ουσιαστικές προτάσεις στο δίαλογο που πιστεύω ακράδαντα οτι ο μέσος Λαρισαίος που αγαπάει την ΑΕΛ, είναι σε θέσει τόσο να διατυπώσει αλλά κυρίως να συζητήσει τόσο με ένταση, όσο και με ήρεμη διάθεση μπορούν χτίσουν ξανά το κάστρο της ψυχής μας που μπορεί κάποια στιγμή επάνω στον πανικό, την έλλειψη ψυχραιμίας και την αγωνία για την τύχη της ομάδας να το χάσαμε για λίγο.
IT IS YOUR DESTINY,BUT ISN’T LUCK
TO SEE AGAIN THE GLORY,AND YOU WILL BE BACK…
Η ΑΕΛ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ ΠΟΙΟΣ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ…”.
