Αν ρίξει κανείς μια ματιά στα social media θα διαπιστώσει την πρόθεση προσωποποίησης της μέχρι στιγμής κακής πορείας του ΠΑΟΚ. Ο Ηλίας Παπαθεοδώρου δέχεται έντονη κριτική για δύο λόγους. Καταρχάς, η ομάδα που άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις στα φιλικά παιχνίδια, σήμερα μοιάζει με όνειρο που έσβησε στο βάθος του χρόνου και ως ο αρχιτέκτονας του σημερινού συνόλου είναι λογικό να επιβαρύνεται τις ευθύνες και δεύτερον, διότι η σκιά του Σούλη Μαρκόπουλου παραμένει στον ουρανό του PAOK SPORTS ARENA. Εκ των προτέρων ήταν γνωστό ότι ο 42χρονος τεχνικός θα χρειαστεί (πρώτα) να αποδείξει ότι είναι άξιος συνεχιστής του προκατόχου του.
Την εντονότερη κριτική δέχεται ο Κέβιν Ντίλαρντ διότι οι δικές του αγωνιστικές ευθύνες είναι περισσότερες έναντι οποιουδήποτε άλλου και δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που θέλει ο προπονητής του. Δεν είναι ο ηγέτης. Γενικότερα επικρατεί η άποψη ότι η επένδυση που έγινε στους ξένους (με εξαίρεση τον Λάκι Τζόουνς) δεν έχει αντίκρισμα.
Πριν πάμε στα πρόσωπα, βάσει εικόνας αλλά και αριθμών είναι ξεκάθαρο ότι το πρόβλημα του ΠΑΟΚ αρχίζει και τελειώνει στην άμυνα. Βγάζοντας από την εξίσωση το (ειδικών συνθηκών) ντέρμπι με τον Άρη στο Κύπελλο, συνολικά σε επτά αγώνες σε Ελλάδα και Ευρώπη ο ΠΑΟΚ δέχεται 83.7 πόντους κατά μέσο όρο. Στο συγκεκριμένο στατιστικό στοιχείο πρέπει να σημειωθεί ότι: 1) Η Κύμη έβαλε 83 πόντους στο «Παλατάκι» κι ενώ στα υπόλοιπα τρία παιχνίδια της περιορίστηκε στους 63.6. 2)Τα Τρίκαλα σημείωσαν 87 πόντους στον ΠΑΟΚ κι ενώ στα άλλα παιχνίδια έχουν κατά μέσο όρο 71.3 πόντους. Επί της κακής άμυνας, μετά τον αγώνα με τα Τρίκαλα, ο Θόδωρος Ζάρας απάντησε ότι «… όπως λένε και οι προπονητές είναι θέμα διάθεσης. Πρέπει να βάλουμε τον εγωισμό μας μπροστά». Αν όντως λείπει η διάθεση, τότε σαφώς και το πρόβλημα είναι τεράστιο.
Οι ισχυρισμοί του Ηλία Παπαθεοδώρου περί των διαδοχικών τραυματισμών και του δεδομένου ότι αυτή η ομάδα ουδέποτε προπονήθηκε «γεμάτη», συνθέτουν κομμάτι του προβλήματος αλλά σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούν τα πεπραγμένα γεγονός που και ο ίδιος αποδέχεται. Γιατί, για παράδειγμα, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος δεν αγωνιζόταν ούτε στα φιλικά προετοιμασίας όταν ο ΠΑΟΚ απέπνεε (αγωνιστικά) υγεία.
Πάμε στα πρόσωπα. Ο Κέβιν Ντίλαρντ βρίσκεται στο… μάτι του κυκλώνα με την «κατηγορία» της έλλειψης δημιουργικότητας και της επιβολής ενός τρόπου παιχνιδιού που δεν αρμόζει σε ομάδες που (λένε ότι) έχουν δομές. Κυρίως όμως, ξέραμε ότι θα είναι ο ηγέτης της ομάδας, αλλά αυτό δεν φαίνεται στο παρκέ.
Η αλήθεια είναι ότι ο Αμερικανός δεν κάνει κάτι λιγότερο από αυτό που έκανε και στις προηγούμενες ομάδες του. Σε αυτές που είχαν rotation 9-10 παικτών όπως ο ΠΑΟΚ. Επί της δημιουργικότητας οι αριθμοί λένε ότι (στο ελληνικό Πρωτάθλημα) δίνει πέντε ασίστ κατά μέσο όρο και ότι σουτάρει με 50% στα δίποντα και 39% στα τρίποντα. Στο σετ παιχνίδι, ουδέποτε ήταν ο κλασικός δημιουργός, οπότε το πρόβλημα δεν είναι τωρινό.
Από τα μέσα του Σεπτέμβρη σημειώνεται επίσης ότι ο ΠΑΟΚ δεν έχει το αθλητικό «τεσσάρι» καθώς αυτόν τον ρόλο δεν μπορεί να τον «παίξει» ο Ουσμάν Κρουμπάλι. Ο Αμερικανός ανέκαθεν ήταν ένας undersize σέντερ και σε επίπεδο αριθμών – λίγο-πολύ – κινείται στα συνηθισμένα του επίπεδα. Στην Ελλάδα, κοντά στους οκτώ πόντους και ισάριθμα ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Συνεπώς, δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στον συγκεκριμένο ρόλο έχοντας το μειονέκτημα στο σουτ κι αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Ο Βαγγέλης Μαργαρίτης προσπαθεί να καλύψει το κενό έχοντας όμως αντίστοιχο ρόλο και για τη θέση «5», ενώ ο Λίνος Χρυσικόπουλος είναι φανερό ότι έχει βγει από το rotation με απόφαση του προπονητή. Μοναδική λύση είναι η επιστροφή του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου.
Πάμε στον Κλάσεν. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στους αριθμούς του στα προηγούμενα χρόνια (σε Χάγκεν και Μπουντούτσνοστ) και στους αντίστοιχους φετινούς θα διαπιστώσει πολύ μικρές διαφορές. Ο Καναδός ανέκαθεν ήταν ψηλός που «ταϊζόταν» από τους κοντούς καθώς έχει περιορισμένες post κινήσεις. Σε ότι αφορά τον Τρις, ο Αμερικανός έκανε τα καλύτερά του παιχνίδια στη διάρκεια του τουρνουά της Προύσας. Τότε έδειξε ιδιαίτερα παραγωγικός κάνοντας (κυρίως) δύο πράγματα στο παρκέ. Είτε σουτάροντας αποτελεσματικά μέσα από την ομαδική λειτουργία που φρόντιζε ώστε να μην είχε πίεση στην τελική προσπάθεια και δεύτερον, πηγαίνοντας κάθετα στο καλάθι. Combo guard δεν είναι για να δημιουργήσει.
Εν τέλει, φαίνεται ότι το βασικό πρόβλημα του ΠΑΟΚ βρίσκεται στους ρόλους και στη συνολική αμυντική λειτουργία. Γιατί η αδυναμία διαχείρισης των αρνητικών αποτελεσμάτων σε συνδυασμό με τους τραυματισμούς οδήγησε σε δύο αποφάσεις. Στη (σημερινή) πολυκοσμία στη θέση «1» με τους Κόνιαρη, Κατσίβελη, Ντίλαρντ και Τσόχλα (σ. σ. ο οποίος παίρνει πολύ μικρό χρόνο συμμετοχής) και στη χρησιμοποίηση χαμηλών σχημάτων τα οποία στην άμυνα δεν αποδεικνύονται παραγωγικά. Μπορεί να δίνουν ρυθμό στην επίθεση, αλλά στην άλλη πλευρά του παρκέ ο ΠΑΟΚ πληρώνει τα μειονεκτήματά του στα μις ματς που δημιουργούνται.
Στο προσκήνιο οι αλλαγές
Στα της επόμενης μέρας, οι πρόσφατες δηλώσεις του Νίκου Σταυρόπουλου σε συνδυασμό με την ήττα στα Τρίκαλα και τις τοποθετήσεις του Ηλία Παπαθεοδώρου οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η ιδέα των αλλαγών έχει ωριμάσει στις σκέψεις του ΠΑΟΚ. Το ερώτημα είναι, για ποιους χτυπάει η καμπάνα; Ο τεχνικός διευθυντής της ΚΑΕ ΠΑΟΚ δήλωσε ότι «είμαστε η ομπρέλα του προπονητή», καταρρίπτοντας κάθε σενάριο αντικατάστασης του Παπαθεοδώρου. Αντιθέτως, άφησε ορθάνοιχτο παράθυρο αντικατάστασης παίκτη.
Προ περίπου δύο εβδομάδων ο ΠΑΟΚ είχε μπει σε διαδικασία scouting παικτών, ο Τρις φαινόταν ο βασικός υποψήφιος, αλλά εκεί ήρθε η δήλωση του Ηλία Παπαθεοδώρου σύμφωνα με την οποία, είναι αναγκαίο πρώτα να μαζευτεί όλη η ομάδα, να διαπιστωθεί το πραγματικό επίπεδο δυναμικής της και στη συνέχεια να ληφθούν αποφάσεις. Όσο όμως τα αποτελέσματα είναι αρνητικά, ο χρόνος θα λιγοστεύει ακόμη περισσότερο κι ενδεχομένως εκεί να τεθεί θέμα περισσοτέρων αλλαγών από μία.
