«Η Λάρισα θα λάμψει ξανά…»
«Το όνειρο κάθε πιτσιρικά που έπαιζε μπάλα στα χωράφια της επαρχίας ήταν να γίνει ποδοσφαιριστής. Εγώ μεγάλωσα έχοντας για είδωλα τον Δομάζο και τον Γιούτσο. Ξεκίνησα από την ομάδα του χωριού μου, τον Φαλανιακό, στον οποίο έπαιζα αριστερό εξτρέμ, ενώ στη Λάρισα έκανα καριέρα ως δεξί μπακ. Στην ΑΕΛ έπαιξα σχεδόν σε όλες τις θέσεις πλην αυτής του τερματοφύλακα. Ηταν εύκολο αυτό για μένα γιατί χρησιμοποιούσα και τα δύο πόδια.
Ηταν τέτοια η τρέλα μου να κάνω επαγγελματική καριέρα που παρ’ ότι το 1978 διορίστηκα στην Αγροτική Τράπεζα και θα είχα ένα καλό μεροκάματο, προτίμησα να πάω στη Λάρισα. Στην ΑΕΛ καθιερώθηκα από την πρώτη χρονιά, το 1978, και το νερό είχε μπει στ’ αυλάκι του. Παρά το γεγονός ότι έπαιζα σε υψηλό επίπεδο, ο Αντώνης Γεωργιάδης με παρότρυνε να ασχοληθώ και με τις ασφάλειες. Το 1981 μου γνώρισε κάτι ασφαλιστές από την Αθήνα και από τότε ασκώ κι αυτό το επάγγελμα. Τώρα έχω και τη διεύθυνση στην εταιρεία που εργάζομαι.
Ο Γεωργιάδης είναι ένας από τους προπονητές που σημάδεψαν την καριέρα μου. Ηταν αυτός που έδωσε ώθηση στην ΑΕΛ κι αυτό που θυμάμαι ακόμα είναι ότι μας έλεγε πως πρέπει να έχουμε ταχύτητα στο παιχνίδι μας. Ταχύτητα στη σκέψη, ταχύτητα στη μεταβίβαση της μπάλας, ταχύτητα στην εκτέλεση της φάσης. Παιδιά, όλα πρέπει να γίνονται γρήγορα για να έχουμε επιτυχία», μας έλεγε ο κυρ Αντώνης.
Η ταχύτητα όταν έπαιζα μπακ με βοηθούσε να αντιμετωπίζω παίκτες με την ποιότητα του Θωμά Μαύρου, του Μάικ Γαλάκου και του Νίκου Αναστόπουλου. Τότε ο κόσμος αγαπούσε πραγματικά το ποδόσφαιρο και δεν μπορώ να ξεχάσω ότι παίζαμε με τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ και το στάδιο γέμιζε. Για μας ένα είδος αναγνώρισης ήταν όταν έρχονταν φίλαθλοι από άλλες πόλεις και μας έλεγαν ότι τους αρέσει το ποδόσφαιρο που παίζουμε.
Ο Γεωργιάδης έβαλε τις βάσεις στις αρχές της δεκαετίας του ’80 για να έρθει ο πρώτος τίτλος για την ομάδα. Ηταν Ιούνιος του 1985 όταν κερδίσαμε τον ΠΑΟΚ 4 – 1 και κατακτήσαμε το Κύπελλο. Η ομάδα ήταν έτοιμη για μία τέτοια επιτυχία. Ηταν η τρίτη μας συμμετοχή στον τελικό και πιστεύαμε πως θα το κατακτούσαμε. Ηταν μοναδικές οι στιγμές που ζήσαμε και ακόμα θυμάμαι τους πανηγυρισμούς όταν επιστρέψαμε στην πόλη μας. Αυτό που μου έχει μείνει είναι πως κάναμε το γύρο του θριάμβου πάνω σε άμαξα.
Η πορεία μου όμως στο χώρο του ποδοσφαίρου δεν είχε μόνο χαρές. Είχε και λύπες. Μεγάλες λύπες. Χάσαμε συμπαίκτες μου σε αυτοκινητικά δυστυχήματα. Ηταν οι Δημήτρης Κουκουλίτσιος, Δημήτρης Μουσιάρης, Γιώργος Μητσιμπόνας, Λευτέρης Μίλος και ο Ανδρέας Ζέρμας τον οποίο είχα ποδοσφαιριστή όταν ήμουν προπονητής.
Τη Λάρισα την έζησα και στα πάνω και στα κάτω της. Οταν ήταν στα κάτω, την καθοδήγησα ως προπονητής. Τρεις φορές την ανέλαβα κι αυτό που μπορώ να πω τώρα είναι πως η ΑΕΛ πρέπει να στηριχτεί στα παιδιά από τον τόπο της. Εχουμε πολλά ταλέντα κι αν αξιοποιηθούν, η Λάρισα θα λάμψει ξανά στη βιτρίνα του ελληνικού ποδοσφαίρου».
Ο Τάκης Παραφέστας γεννήθηκε στη Φαλάνη Λάρισας την 1η Δεκεμβρίου 1953 και είχε εννέα γεμάτες χρονιές στην ΑΕΛ. Επαιξε σε 247 παιχνίδια πρωταθλήματος και σε 10 ευρωπαϊκά ματς. Ηταν αρχηγός των «βυσσινί» στην πρώτη κατάκτηση τίτλου, το Κύπελλο Ελλάδας του 1985. Σταμάτησε το 1987 (ένα χρόνο πριν πάρει το πρωτάθλημα η Λάρισα) και ασχολήθηκε με την προπονητική, δουλεύοντας σε ομάδες του νομού Λαρίσης. Το 1984 κατά της Ανατολικής Γερμανίας φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής Ανδρών.
Πηγή: enet.gr
