Οταν στις 21 Νοεμβρίου η Ουντινέζε ανακοίνωνε την απόλυση του Τζίτζι Ντελ Νέρι και την πρόσληψη του Μάσιμο Οντο, τα συναισθήματα των οπαδών της ήταν ανάμικτα. Από την μία υπήρχε χαρά για το τέλος του Ντελ Νέρι, αφού στα πρώτα 12 ματς της φετινής Serie A η ομάδα είχε πάρει μόνο 12 βαθμούς. Από την άλλη υπήρχε προβληματισμός για τον Οντο, αφού ως προπονητής δεν είχε να επιδείξει ούτε μία νίκη στη Serie A! Βασικά δεν είχε ούτε ολόκληρη σεζόν ως allenatore στα σαλόνια του Calcio, μόλις 24 ματς είχε αντέξει στον πάγκο της Πεσκάρα, αλλά το 0-6-18 ήταν όσο άσχημο φαινόταν. Ποιος να το περίμενε, επομένως, ότι από αυτή την αλλαγή θα προέκυπτε μια όμορφη Ουντινέζε;
«Ο στόχος μου είναι να αποδείξω ότι μπορώ να σταθώ κι εγώ στη Serie A, ότι αξίζω να είμαι σε αυτή την κατηγορία. Και για να το πετύχω θα βασιστώ σε μια ομάδα με πολύ καλό υλικό, μια ομάδα που έχει μεγάλες δυνατότητες αλλά δεν τις έχει δείξει ακόμη», έλεγε ο Οντο στην επίσημη παρουσίαση του, λόγια αναμενόμενα, πάνω-κάτω, σε τέτοιες περιπτώσεις. Αυτό που ακολούθησε, όμως, μόνο αναμενόμενο δεν ήταν… Η ήττα από τη Νάπολι στο ντεμπούτο του νέου προπονητή δεν εξέπληξε κανέναν και στη συνέχεια η Ουντινέζε έκανε μαγικά πράγματα. Και ως μαγικό δεν ορίζεται, αν και θα μπορούσε, το… 8-3 επί της Περούτζια στο Coppa Italia, αλλά οι πέντε νίκες στα πρώτα πέντε ματς με τον Οντο στον πάγκο! «Πέντε συνεχόμενες νίκες ειλικρινά δεν τις περίμενα. Οταν ανέλαβα ήλπιζα να αλλάξω κάτι γιατί ήμουν πεπεισμένος ότι αυτή η ομάδα μπορούσε να δώσει περισσότερα και τώρα κάνουμε κάτι εκληκτικό, γιατί πέντε συνεχόμενες νίκες δεν τις κάνει ούτε η Γιουβέντους», έλεγε ο προπονητής μετά το εκτός έδρας 2-1 επί της Μπολόνια στις 30 Δεκεμβρίου.
Οι Φριουλάνι των 12 βαθμών σε 12 ματς με τον Ντελ Νέρι, πήραν 15 στα επόμενα 5 με τον Οντο (17 αν υπολογίσουμε και τις ισοπαλίες που ακολούθησαν με Κιέβο και Σπαλ), καταφέρνοντας να προσθέσουν και τους εαυτούς τους στις συζητήσεις που γίνονται για την έξοδο στην Ευρώπη. Για να γίνει αυτό, πρώτα από όλα, χρειάστηκε ο Μάσιμο Οντο να αλλάξει σύστημα. Η άμυνα τεσσάρων επί Ντελ Νέρι έγινε άμυνα τριών και το 3-5-2 δείχνει να ταιριάζει απόλυτα στην ομάδα του Ούντινε, η οποία έχει κι ένα ματς λιγότερο (αυτό με την Λάτσιο στο Olimpico). Οι Ντανίλο, Σαμίρ και Λάρσεν (δεξιός μπακ που μετατράπηκε σε στόπερ επί Οντο) είναι οι πρώτοι που παίρνουν τα “μπράβο” για την άμυνα, αφού η Ουντινέζε έχει δεχθεί μόνο πέντε γκολ από τις 21 Νοεμβρίου κι έπειτα, ενώ μέχρι τότε είχε μέσο όρο 2 γκολ ανα ματς!
Για να υπάρχουν καλύτερες επιδόσεις αμυντικά, φυσικά, δεν πρέπει μόνο να είναι καλή η άμυνα πάντως, αλλά να παίρνουν βοήθεια οι difensori από την υπόλοιπη ομάδα. Και με το 3-5-2 του Οντο παίρνουν. Οι Βίντμερ και Αντάν στα δύο άκρα παίζουν ολόκληρες τις πλευρές και βοηθούν ανασταλτικά, ενώ η ομάδα έχει κερδίσει πολλά και στο κέντρο της μεσαίας γραμμής. Οι Αντονίν Μπαράκ και Γιακούμπ Γιάνκτο, ειδικά, είναι οι δύο που έχουν επωφεληθεί περισσότερο από την αλλαγή συστήματος, αφού νιώθουν πιο ελεύθεροι να κάνουν το παιχνίδι τους και να βοηθήσουν και δημιουργικά την ομάδα. Και το κάνουν με μεγάλη επιτυχία, όπως δείχνουν και οι αριθμοί. Ο Μπαράκ για παράδειγμα, ο οποίος δεν απασχόλησε κανέναν όταν αποκτήθηκε ή όταν άρχισε η σεζόν με τον Ντελ Νέρι στον πάγκο, ακούει πλέον τον Πάβελ Νέντβεντ να τον αποθεώνει για τα 6 γκολ και τις δύο ασίστ του, εντυπωσιάζοντας με την τεχνική του και με την σχετικά καλή ταχύτητα του για το ύψος του (1,90μ.), ενώ ο Γιάνκτο είναι σταθερά στα μεταγραφικά σενάρια για την Μίλαν, κυρίως για το προσεχές καλοκαίρι.
Αυτός που δεν παρουσιάζεται ακόμη ως μεταγραφικός στόχος άλλων, αλλά αν συνεχίσει έτσι όλο και κάτι θα γραφτεί σύντομα, είναι ο Κέβιν Λαζάνια. Ανύπαρκτος -κι αυτός- όσο ήταν ο Τζίτζι Ντελ Νέρι στον πάγκο, με τον Οντο έχει… σεληνιαστεί και σκόραρε σε πέντε σερί αγώνες, ισοφαρίζοντας την επίδοση του Αντόνιο Ντι Νατάλε από τον Μάιο του 2010. Κι αν ο Μάσιμο Οντο συνεχίζει να κάνει -είτε λόγω ικανότητας, είτε λόγω τύχης- μαγικά στον πάγκο, η Ουντινέζε που μέχρι τις 21 Νοεμβρίου έδειχνε ότι θα μπει στη μάχη της παραμονής, θα αρχίσει να θυμίζει την ομάδα του Ντι Νατάλε και θα μπει στη μάχη της Ευρώπης. Οχι κι άσχημα για προπονητή που μέχρι και πριν ένα μήνα δεν είχε νικήσει ποτέ στη Serie A…
