Οι στιγμές που εκτυλίχθηκαν το απόγευμα της Δευτέρας στο Κορωπί, είναι από εκείνες που μένουν για πάντα ανεξίτηλες στη ψυχή των ανθρώπων που τις έζησαν δια ζώσης. Συγγνώμη αλλά δεν θυμάμαι στην άλλη άκρη της γραμμής εδώ και έντεκα χρόνια, να ακούω ανθρώπους να κλαίνε, περιγράφοντας μια σκηνή που αφορά το ποδόσφαιρο. Δεν θυμάμαι εδώ και χρόνια το «δεν σταμάτησε να κλαίει, σαν μικρό παιδί έκανε, δεν μπορούσε να συνέλθει»! Το «εις το επανιδείν» του Κάρλος Ζέκα στον Παναθηναϊκό αποδεικνύει για ακόμη μία φορά την μοναδικότητα αυτού του παιδιού, αποδεικνύει πως ακόμη και στις ημέρες μας οι ποδοσφαιριστές μπορούν να είναι πρωτίστως άνθρωποι, να έχουν και συναισθήματα εκτός από φιλοδοξίες, να νιώθουν εκτός από το να «μεταφράζουν» τα πάντα σε αριθμούς, εκατομμύρια στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Μία σύγκριση του πως έφυγε ο Μπεργκ και του πως έφυγε ο
Ζέκα είναι ο πιο εύκολος δρόμος για να καταλάβει κανείς την διαφορά. Η αγάπη για έναν σύλλογο, το πόσο «σπίτι» σου νιώθεις κάπου φαίνεται στις πράξεις και όχι στα λόγια. Και ο Κάρλος φεύγει από το σπίτι του όπως ήρθε. Κύριος! Και δεν θα αργήσει η μέρα που θα επιστρέψει.. Σε αυτά τα έξι χρόνια, ο… Κάρολος «έγραψε» την παρουσία του στον Παναθηναϊκό με στιγμές. Με τα όσα έκανε πάνω στο χορτάρι αλλά και με όσα έκανε έξω από τον αγωνιστικό χώρο.
Ακολουθούν σκόρπιες σκέψεις γιατί είναι δύσκολο να μπουν σε μια σειρά. Εξάλλου, ο τυπάκος αυτός ήταν «αδυναμία». Μεγάλη…
*Σε 247 παιχνίδια, δεν υπήρξε ούτε ένα που να μην έδωσε ότι είχε. Που να μην κατέθεσε και την τελευταία σπιθαμή ενέργειας που είχε στο… ντεπόζιτο. Ναι υπήρχαν ματς με λάθος πάσες, ναι υπήρχαν αναμετρήσεις που δεν ήταν καλός, ναι σπάνια δημιουργούσε με την μπάλα στα πόδια, αλλά ΠΟΤΕ δεν ήταν αδιάφορος, ΠΟΤΕ δεν φύλαξε τα πόδια του, ΠΟΤΕ!Πως να ξεχάσω παιχνίδια που έπαιζε τραυματισμένος, πως να ξεχάσω τα δόντια που… έχασε στην Λιέγη και συνέχιζε να παίζει, πως να ξεχάσω την αυταπάρνηση και την τρέλα που έβγαζε με το τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς. Μακάρι ΟΛΟΙ να είχαν αυτό το πάθος. Ο αρχηγός αποτελεί παράδειγμα για κάθε ποδοσφαιριστή που φορά αυτή την φανέλα.
*Το γκολ στο Φάληρο και το χτύπημα του χεριού στο τριφύλλι, η απίθανη γκολάρα στο «White Hart Lane» κόντρα στην Τότεναμ και μάλιστα με το κεφάλι και η υπόκλιση στην φανέλα του Μπεργκ στον τελικό του Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ…
*Τώρα που έφυγε, καιρός είναι να το… τελειώνουμε το «άμπαλος» που συνέχεια διαβάζω δεξιά και αριστερά από πραγματικούς άμπαλους. Με δίπλωμα κιόλας. Ο Ζέκα στον ρόλο του, είναι από τους κορυφαίους παίκτες που έχουν φορέσει την φανέλα με το «τριφύλλι». Όχι, επειδή φορούσε το 10 ο ρόλος του δεν ήταν να δημιουργεί. Ο ρόλος του ήταν να πιέζει ψηλά σαν «σκύλος», να κερδίζει δεύτερες μπάλες, να καλύπτει χώρους, να κερδίζει μάχες στην μεσαία γραμμή, να «κλέβει», να λειτουργεί σωστά στην κυκλοφορία της μπάλας μοιράζοντας μπροστά το παιχνίδι.
Ο Πορτογάλος ήταν εξαιρετικός στο ανασταλτικό κομμάτι, δημιοργούσε φάσεις με την πίεση και τα κλεψίματα της μπάλας. «Εξάρι» ήταν ο άνθρωπος, ούτε «οκτάρι», ούτε δεξί χαφ. Αν είχε στο ίδιο επίπεδο την δημιουργία θα ήταν ο… Τόνι Κρος και θα έπαιζε στην Ρεάλ. Και προφανώς, δεν είναι ευθύνη του «Ζεκ» η απουσία ενός παίκτη δίπλα του ή μπροστά του όλα αυτά τα χρόνια, που θα αναλάμβανε να «φτιάξει» και να ομορφύνει την μεσαία γραμμή της ομάδας. Αν υπήρχε αυτός ο παίκτης, αν για παράδειγμα ο Λεντέσμα είχε διάρκεια ή αν υπήρχε ένας της ποιότητας του Χίλιεμαρκ, τα θετικά του Ζέκα θα «χτυπούσαν» στο μάτι περισσότερο από τα αρνητικά.
*Αυτός ο τύπος ήταν ο πιο σημαντικός κρίκος στα αποδυτήρια, ήταν η «ψυχή» της ομάδας, ήταν εκείνος που πάντα θα προσπαθούσε να «φτιάξει» τους υπολοίπους. Α! Ήταν και εκείνος που μετά τον αποκλεισμό από την Καμπάλα, είχε τα… καρύδια να βγει από τα αποδυτήρια και να πάει να μιλήσει στους έξαλλους οπαδούς. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έβγαινε μπροστά στα δύσκολα, ούτε και η τελευταία.
Για να μην το πολυκουράζουμε, είναι ο τύπος που φεύγοντας από το Κορωπί δήλωσε:
«Ήταν το σπίτι μου. Δεν ήταν. Θα είναι το σπίτι μου πάντα. Σήμερα είναι πολύ δύσκολη μέρα για μένα. Καθώς πρέπει να πω “γεια” σε όλους τους ανθρώπους που δουλεύαμε μαζί για έξι χρόνια. Πραγματικά τους αγαπάω πάρα πάρα πολύ και είναι δύσκολα αλλά ήρθε η ώρα να τους πω γεια. Αυτή είναι η ζωή του ποδοσφαιριστή. Όλοι σε αυτή την ομάδα, παίκτες και όλοι όσοι ήταν όλα αυτά τα χρόνια δίπλα μου θα είναι πάντα μέσα στην καρδιά μου».
Υ.Γ1: Όσοι δεν έχετε δει το βίντεο της ΠΑΕ, αξίζει να το δείτε. Για αυτό το ξαναποστάρω. Καταπληκτικό…
Υ.Γ2: Χαίρομαι που ο κόσμος του Παναθηναϊκού έπαθε και έμαθε από τις «παραμύθες» του Τσάκα και δεν την ξαναπάτησε με το νέο στόρι του γνωστού «μάνατζερ». Και πολλά είπαμε επί του… θέματος.
Υ.Γ3: Φήμες, σενάρια, διαδόσεις. Υπομονή μέχρι το τέλος του χρόνου. Ίσως και νωρίτερα. Αν είναι να γίνει κάτι άμεσα, θα γίνει μέχρι τότε και ΜΑΚΑΡΙ, καθώς αυτή η κατάσταση δεν πάει άλλο…
