Η νύχτα της 15ης Νοεμβρίου…
Πέρασαν κιόλας επτά χρόνια από εκείνο το Δευτεριάτικο πρωϊνό της 16ης Νοεμβρίου του 2009, όταν και ο Αντόνιο Ντε Νίγκρις άφηνε την τελευταία του πνοή στην Νίκαια Λάρισας, μεταφερόμενος αργότερα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λάρισας, εκεί όπου απλά διαπιστώθηκε ο θάνατος του, γράφοντας έτσι ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της ΑΕΛ και των ανθρώπων που είτε αγαπούσαν σαν την οικογένεια τους αυτήν την ομάδα είτε αγωνιζόμενοι σε αυτήν υπερασπιζόντουσαν την «βυσσινί» φανέλα.
Όπου και να έστρεφες το βλέμμα σου εκείνο το πρωϊνό άκουγες την ίδια φράση. «Πέθανε ο Ντε Νίγκρις». Ένας ποδοσφαιριστής όπου είχε γυρίσει ολόκληρο τον κόσμο κάνοντας αυτό που αγαπούσε.
Το ArenaLarissa.gr θυμάται τον Μεξικανό…
Η μαύρη φανέλα…
Αυτήν έμεινε σε όλη την χρονιά. Με αυτήν είχε κάνει και εκείνος την πρώτη του εμφάνιση κόντρα στον Ολυμπιακό περνώντας ως αλλαγή στην θέση του Μιχάλη Μπουκουβάλα στα τελευταία λεπτά του αγώνα. Μοίρα, άραγε;
Το ακυρωθέν γκολ με την Ξάνθη
Ο Ντε Νίγκρις στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι δεν πρόλαβε να μας δείξει την αξία του όμως είχε προλάβει να πετύχει ένα καθαρό γκολ στον αγώνα με την Ξάνθη στο Αλκαζάρ που λανθασμένα ακυρώθηκε ως οφ σάιντ. Πάντως έτσι και με αυτόν τον τρόπο εκείνος κούνησε το πλεκτό του Αλκαζάρ.
Η κόκκινη και το τέλος της καριέρας!
Ηλίας Σπάθας και Ντάριο Φερνάντεζ άνθρωποι είναι και αυτοί και κάνουν λάθη. Σίγουρα όμως η εικόνα του Αντόνιο θα τους μείνει για πάντα χαραγμένοι στην μνήμη τους. Εκείνη ακριβώς η εικόνα λίγα δεύτερα μετά την κόκκινη κάρτα του Ηλία Σπάθα στον «Tano». Εξαγριωμένος ο επιθετικός της ΑΕΛ ζητούσε τον λόγο και από τους δύο, από τον έναν για το θέατρο και τον άλλον για την απόφαση του να τον τιμωρήσει με αποβολή για μια κίνηση – «αγκωνιά» που δεν έγινε ποτέ. Εκείνο ήταν και το τελευταίο του παιχνίδι με την «βυσσινί» φανέλα και δυστυχώς το τελευταίο παιχνίδι της ΑΕΛ με την «βυσσινί» φανέλα για την αγωνιστική περίοδο 2009 – 2010.
Η δήλωση…
Η αποβολή στο ματς με τον Άρη τον πείσμωσε και από την επόμενη κιόλας ημέρα έσφιξε τα δόντια του θέτοντας στόχο πως στο επόμενο παιχνίδι που θα αγωνιζόταν (με Εργοτέλη) θα πετυχαίνει γκολ και μάλιστα είχε εκμυστηρευτεί και στον κολλητό του στην ΑΕΛ, Γκαστόν Κάσας πως έχει ήδη σκεφτεί πως θα πανηγυρίσει το γκολ του. Δυστυχώς ποτέ δεν μάθαμε και ούτε ο ίδιος ο Γκαστόν θέλησε να πει δημοσίως…
Η απουσία και το 0 – 0…
Στο παιχνίδι με την ΑΕΚ ο Ντε Νίγκρις αν και δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής (λόγω της κόκκινης) «κατέβηκε» στην Αθήνα με την οικογένεια του ούτως ώστε να δει από κοντά την Ακρόπολη, μιας και ήταν λάτρης της αρχαίας Αθήνας. Το αμέσως επόμενο παιχνίδι που ήταν να αγωνιστεί και να πετύχει το πρώτο του τέρμα ήταν αυτό στην Κρήτη. Μόνο που δεν το έζησε ποτέ… Τελικά μήπως όντως σε εκείνο το ματς ο Θεός είχε προγραμματίσει να σκοράρει ο «Tano», με την καρδιά του να προδίδει και να διαλύει ακόμη και τα όνειρα Εκείνου; Εξού και το 0 – 0; Πιστεύετε στην μοίρα και στο πεπρωμένο;
Η ραγισμένη του καρδιά, το ραγισμένο του φυλαχτό
Συντάσσοντας αυτό το κείμενο έχω μπροστά μου το τελευταίο επίσημο περιοδικό της ΑΕΛ «The Official» με τίτλο «Con nosotros para siempre». Αυτό το τεύχος το έχω διαβάσει πολλές φορές. Από την πρώτη φορά που το έκανα όμως έως και την τελευταία μου έχει μείνει στην μνήμη η σελίδα 62. Η σελίδα του ραγισμένου φυλαχτού. Ένα φυλαχτό – μια πέτρα – που είχε ο Αντόνιο πάντα μαζί του και παραμονή του άτυχου συμβάντος, ράγισε!
Πεπρωμένο…;
Ορισμένα πράγματα στην ζωή πραγματικά δεν μπορεί να είναι απλά φυσιολογικά. Λίγες ώρες πριν από την κηδεία του αδερφού του, ο Άλντο Ντε Νίγκρις πετυχαίνει το νικητήριο τέρμα της Μόντερει σε αγώνα πρωταθλήματος και το αφιερώνει στην μνήμη του αδικοχαμένου αδερφού του. Λίγα χιλιόμετρα πιο κοντά μας, ο Γκαστόν Κάσας πετυχαίνει το πρώτο τέρμα μετά το άδικο χαμό του κολλητού του. Όλα αυτά μόνον τυχαία δεν μπορεί να είναι.
Ο ρόλος του γιατρού
Για αρκετές μέρες, βδομάδες και μήνες απασχολούσε το θέμα αν ο γιατρός από την Τουρκία το γνώριζε και αν τον είχε προειδοποιήσει και γιατί δεν το έκανε και στην ΑΕΛ. Μάλλον γιατί ο γιατρός σεβάστηκε τα θέλω ενός ανθρώπου που έβαζε την «μπάλα» πάνω από όλα και δυστυχώς το πλήρωσε. Τουλάχιστον έφυγε με ψηλά το κεφάλι κάνοντας τις δικές του επιλογές αλλά και αυτό που έλεγε η καρδιά του έστω και αν αυτήν τελικώς τον πρόδωσε…
