Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε για 3η φορά πριν ακόμη φτάσουμε στα μισά του δρόμου, ισοβαθμεί με το Λαύριο και κινδυνεύει να τελειώσει τη σεζόν με 4-5 ήττες, σαν απομεινάρι από την εποχή που αγωνιζόταν στον Κορυδαλλό και αγκομαχούσε πίσω από τα Περιστέρια και από τα Μαρούσια.
Ο Παναθηναϊκός συνεχίζει την κούρσα της Α1 αήττητος, αλλά χρειάστηκε ένα μικρό θαύμα για να νικήσει τον Κολοσσό του 5-6 και αποκλείστηκε από τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, με θύτη, τότε, την ΑΕΚ.
Τι συμβαίνει, λοιπόν; Προς τι ο αχός από το πεδίο της μάχης;; Μεγάλωσαν οι μικρομεσαίοι και οι μεγαλομεσαίοι ή μήπως μίκρυναν οι μεγαλομεγάλοι;
Έκλεισε εν μέρει η ψαλίδα που τα προηγούμενα χρόνια πλησίαζε τις διαστάσεις του Γκραν Κάνυον ή (όπως θα έλεγε ένας ακατονόμαστος) πρόκειται για συγκυρία συμπτωματικών συμπτώσεων;
Εάν μετράει σε κάτι η ταπεινή γνώμη μου, νομίζω ότι δεν έκλεισε καμία ψαλίδα. Το στοιχείο που πότε πότε κάνει τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό να αγκομαχάνε στα μαρμαρένια αλώνια των εγχώριων διοργανώσεων είναι η ακραία καταπόνησή τους στα σαλόνια της Euroleague.
Το τσουνάμι των χωρίς ανάσα ευρωπαϊκών υποχρεώσεων, όπου δεν υπάρχει ούτε μισό εύκολο παιχνίδι, φέρνει κόπωση, μπούχτισμα, τραυματισμούς, αλλά και έλλειμμα αυτοσυγκέντρωσης.
Από την αρχή της φετινής περιόδου, επιμένω ότι ο Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός εμφανίζονται λιγότερο ισχυροί σε σχέση με την περυσινή «βερσιόν», συνεπώς και ευάλωτοι σε κάθε αναποδιά.
Η αγωνιστική μετριότητα πολλών αντιπάλων τους στη φετινή Εuroleague βοηθάει ώστε να καμουφλαριστεί το πρόβλημα, αλλά η εκτός των τειχών υπερπροσπάθεια δεν αφήνει αποθέματα σωματικών και πνευματικών δυνάμεων.
Ο «X factor» που κάνει τους δύο «αιώνιους» ακόμα πιο επιρρεπείς στη γκέλα είναι η πεποίθηση ότι το αβαντάζ της έδρας έχει τα τελευταία χρόνια μειωμένη ισχύ, όταν φτάνει η ώρα του τίτλου.
Είχε δίκιο ο Γιάννης Σφαιρόπουλος, χθες, όταν επισήμανε ότι «κάθε χρόνο γίνεται μπρέικ στους τελικούς», ασχέτως αν αναζητούσε (και) άλλοθι για την ήττα από τον ΠΑΟΚ.
Σπανιότατα βλέπει πλέον κανείς τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό να ρισκάρουν τη συμμετοχή κάποιου «προβληματικού» παίκτη σε αγώνα της Α1, ακόμα και όταν είναι διάχυτη η οσμή της μπανανόφλουδας.
Η Ευρώπη είναι εκείνη που απαιτεί πανστρατιά σε εβδομαδιαία βάση και που απειλεί να τιμωρήσει κάθε στραβοπάτημα. Στον Παναθηναϊκό πιστεύουν ότι ένα διπλό στο Φάληρο τον Ιούνιο είναι πολύ πιο εύκολη υπόθεση από ένα διπλό στη Μαδρίτη τον Απρίλιο. Και έχουν απόλυτο δίκαιο.
Η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ, ο Άρης και οι λοιποί καμικάζι της ελληνικής Α1 έχουν πλέον περισσότερες ευκαιρίες για να εκτοξεύσουν πυροτεχνήματα στη διάρκεια του χειμώνα. Πρόκειται, όμως, για επιτεύγματα με ελάχιστο αντίκρυσμα πέρα από τη στιγμιαία ευωχία ενός νικηφόρου ντέρμπι.
Οι κλειστές πόρτες της Εuroleague είναι ένα διαρκές εμπόδιο που αναχαιτίζει κάθε φλόγα φιλοδοξίας, ενώ το χαμηλό επίπεδο του Champions League διέψευσε τις προσδοκίες για ύπαρξη εναλλακτικού πόλου εξουσίας.
Άλλωστε, η μέτρια ως κακή πορεία των τριών εκπροσώπων της Ελλάδας στη νεοσύστατη διοργάνωση (όπου πέρυσι εμφανίστηκαν πιο ανταγωνιστικοί) διαψεύδει όσους βαυκαλίζονται ότι οι τριτοτέταρτοι ανεβαίνουν.
Η ΑΕΚ είναι η μοναδική από αυτούς που παρουσιάζει σκόρπια δείγματα προόδου, αλλά και αυτή βασανίζεται από τις γνωστές παθογένειες, μέσα και έξω από το γήπεδο.
Το πρωτάθλημα της Α1 δεν είναι τόσο παρακατιανό όσο ισχυρίζονται οι κακεντρεχείς, ούτε όμως αντέχει σε μικροσκοπική ανάλυση.
Εάν χρησιμεύει σε κάτι, είναι σε ρόλο φυτωρίου για νεαρά παιδιά που ψάχνουν τον δρόμο προς το αύριο (ακόμα και πρωτοκλασάτα, όπως οι Χαραλαμπόπουλος, Μποχωρίδης, Τολιόπουλος, Μήτογλου κ.α.), αλλά και πεδίου βολής για αθλητές ξεχασμένους ή «προβληματικούς» (Σχορτσανίτης, Βασιλόπουλος κ.α.).
Αλλά αυτό ίσχυε και τα προηγούμενα χρόνια, όπως και η ευπρόσδεκτη σκληραγώγηση άπειρων προπονητών, που λίγο λίγο πορεύονται προς την καταξίωση.
Στην εποχή του σχίσματος, η πρόσθετη –και ίσως σημαντικότερη- υπηρεσία της Α1 είναι να αναδείξει τους παίκτες που θα στελεχώνουν από ηγετικές θέσεις την «Εθνική έκτακτης ανάγκης», ώστε να μη χαθεί το τρένο του Μουντομπάσκετ 2019.
Ο Γιαννόπουλος, ο Γκίκας, ο Αθηναίου, ο Μαυροειδής και άλλοι βετεράνοι έγιναν ιδανική διαφήμιση για ένα πρωτάθλημα που διεξάγεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Εάν κάθισα να δω δέκα αγώνες της Α1 μέσα στο χειμώνα, το έκανα περισσότερο για να παρακολουθήσω τους διεθνείς που ξεδιάλεξε μέσα από τα λιμνάζοντα νερά ο Θανάσης Σκουρτόπουλος, παρά για να θαυμάσω πυροτεχνήματα τύπου ΠΑΟΚ ή ΑΕΚ ή Κολοσσού.
