Η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού

Ο Michael Jordan υπήρχε αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος αθλητής της εποχής του με πολύ καλές πιθανότητες να μην βρεθεί ποτέ αντάξιος του. Ένας …άγγελος της επιτυχίας, λατρεύτηκε από όλο τον πλανήτη. Τα όσα έκανε στο γήπεδο, το γεγονός ότι το ΝΒΑ επέλεξε να στηριχθεί πάνω του για να ολοκληρώσει την εκτόξευση του ως ένα πρωτάθλημα με παγκόσμιο ενδιαφέρον, κάλυψαν σε κάποιο βαθμό τα μαύρα στίγματα.

Ο Jordan υπήρξε μια προσωπικότητα που αμφισβητήθηκε έντονα εκτός παρκέ, ενώ υπήρξαν και αρκετές φωνές για τα εντός του γηπέδου, ωστόσο στο τέλος η ιστορία γράφεται από τους νικητές. Ο  Jordan ήξερε να νικάει περισσότερο όμως ήθελε να ανταγωνίζεται. Σε όλα. «Ο γιος μου δεν έχει πρόβλημα με τον τζόγο. Το πρόβλημά του, είναι ότι νομίζει ότι πρέπει να ανταγωνίζεται σε όλα. Η αρρώστια του λέγεται ανταγωνισμός».  Μέσα στο γήπεδο ήταν η ευχή του, με εξαίρεση τις απίστευτες προσβολές προς τους αντιπάλους, αλλά πάλι ας μην έκαναν το λάθος να βρεθούν απέναντί του.

Έξω από το γήπεδο, ήταν ο λόγος που κινδύνευσε η καριέρα του. Από το 1992 ξεκίνησε έρευνα, και με την βοήθεια του ΝΒΑ, καθώς ο Jordan εμφανιζόταν να έχει παίξει στοίχημα στους αγώνες Bulls με τους Knicks. Το 1993 εμφανίστηκαν, δειλά δειλά, ειδήσεις από διαφορετικές πήγες όπου εμφανίζονταν διάφοροι άνθρωποι να έχουν κερδίσει χρήματα από τον Jordan σε διάφορα παιχνίδια. Από το γκολφ μέχρι την …κολτσίνα. Αργότερα ο ίδιος παραδέχθηκε ότι έχασε 165.000 δολάρια σε στοιχήματα το 1992 ενώ παρτενέρ του στο γκολφ αποκάλυψε σε βιβλίο πως κέρδισε το 1993 1.2 εκατομμύρια δολάρια από στοιχήματα με τον Air. Η ξαφνική αποχώρησή του το 1993 συνδέθηκε, χωρίς να ανοίξει η συζήτηση ή να αποδειχθεί κάτι περισσότερο, με την συμμετοχή του Jordan σε παράνομα στοιχήματα. Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο και μετά από ενάμιση χρόνο επέστρεψε.

Κόντρα με την μαύρη κοινότητα

Ο Jordan υπήρξε είδωλο για όλο τον πλανήτη λόγω των όσων έκανε στο γήπεδο. Στις ΗΠΑ επικρίθηκε ιδιαίτερα από την μαύρη κοινότητα για την παντελή απουσία έστω κι ελάχιστα πολιτικού λόγου. Τον κατηγόρησαν ότι έπειθε τα παιδιά στα γκέτο να αγοράσουν παπούτσια αλλά ποτέ δεν δήλωσε κάτι για να τα στείλει στο …σχολείο ή το πανεπιστήμιο. Από την έντονη κριτική, υποχρεώθηκε να απαντήσει με τον γνωστό …γηπεδικό του τρόπο: «γιατί πρέπει εγώ ή ο Μάτζικ, να μιλάμε για ότι γίνεται με τους νεαρούς μαύρους; Εμείς είμαστε οι μόνοι πλούσιοι μαύροι; Ζητήστε να μιλήσουν ο Έντι Μερφι, ο Αρσένιο Χολ, ο Μπιλ Κόσμπι».

Για τα περί πολιτικού λόγου, ο Jordan έδωσε το 1997 μία μνημειώδη απάντηση που αποκρυπτογραφεί την προσωπικότητά του: «γιατί να πρέπει να βοηθήσω έναν δημοκρατικό; Ξέρετε και οι ρεπουμπλικάνοι αγοράζουν τα παπούτσια μου».

Το 1997 ήταν μια δύσκολη χρονιά για τον Air. Η μαύρη κοινότητα βρισκόταν σε αναβρασμό, οι συμμορίες στρατολογούσαν τον ανθό των νέων ενώ ξεκίνησαν τα βέλη και από τους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η αιτία δόθηκε από την δημοσιοποίηση των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας στα εργοστάσια της Μαλαισίας όπου 10χρονα παιδιά δούλευαν ως σκλάβοι για τα ρούχα της εταιρείας του. Ο Jordan υποχρεώθηκε στην πιο…πολιτική του θέση: «ακούω διάφορα για την συγκεκριμένη υπόθεση. Το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω είναι να ταξιδέψω στην Ασία και να δω αν όντως επικρατούν συνθήκες απάνθρωπες. Αν ισχύει, θα μιλήσω  με τους ανθρώπους της εταιρίας μου να επιληφθούν του θέματος». Ακόμα τον…περιμένουν.

Jordan rules

Πολύ ενδιαφέροντα ήταν και τα χρόνια του μέχρι το 1992 στο γήπεδο. Είναι μια από τις λίγες φορές στην ιστορία που γράφτηκε βιβλίο για την πολύ κακή συμπεριφορά του, το περίφημο και με πολύ προσπάθεια…ξεχασμένο «Jordan Rules». Το βιβλίο, εκδόθηκε το 1992, κατέγραφε την διαδρομή του Air προς το πρωτάθλημα.

Διαβάστε ορισμένες από τις ατάκες του Jordan είτε στον Τύπο είτε στα αποδυτήρια προς τους προπονητές:

«Βρίσκομαι στο γήπεδο με τέσσερις σκουπιδιάρηδες»,

 «ο τύπος είναι ο μοναδικός πάουερ φόργουορντ, χωρίς…πάουερ. Ένα ριμπάουντ σε δύο αγώνες έχει ο Στέισι Κινγκ».

«Αν τολμήσεις να πασάρει στον Καρτράιτ, δεν ξαναπαίρνεις την μπαλα από εμένα», στον Πάξον.

«Πέντε χρόνια ακόμα και θα φύγω. Σημειώνω μια, μια τις ημέρες σαν φυλακισμένος. Αυτή η ομάδα δεν πάει πουθενά και την σιχάθηκα. Όπως την λίγκα και τους δημοσιογράφους».

«Με εμένα γενικό διευθυντή οι Bulls θα ήταν πολύ καλύτεροι». Πιθανώς αντί για τον ίδιο να διάλεγε τον…Bowie, όπως έκανε με τον Kwame Brown.

«Αν ήμουν εγώ ο προπονητής θα φρόντιζα να ξεχωρίσω τα δυνατά από τα αδύνατα σημεία μας. Όλοι ξέρετε ποιο είναι το δυνατό μας σημείο».

«Γιατί ποτέ στον αγώνα δεν μου δίνεις ένα καλό σκριν», στον Will Perdue και ακολούθησε μια πολύ δυνατή σφαλιάρα. Από τότε οι προπονήσεις των Bulls  έκλεισαν για τον Τύπο.

Jordan pushed Russel

Το βιβλίο γράφτηκε από πηγές εντός της ομάδας γι αυτό και δεν υπήρξαν μηνύσεις και διαψεύσεις. Ο Jordan παρουσιάζεται ως εγωπαθής, καταπιεστικός, άρρωστος με τα στατιστικά αλλά και παθιασμένος με την νίκη. Το ΝΒΑ όμως τον στήριξε όσο κανέναν άλλο αθλητή του στην σύγχρονη ιστορία. Ένας παίκτης που αποθεώθηκε για την δυνατή του άμυνα δεν αποβλήθηκε με έξι φάουλ από το 1992: «υπήρχε εντολή στα πολλά νταμπλ τιμ των Bulls, τα φάουλ να χρεώνονται σε οποιονδήποτε άλλο παίκτη έκτος του Jordan», είχε δηλώσει ανωνύμως διαιτητής, ενώ επωνύμως ο τέως ρέφερι Mike Mathis είχε μιλήσει για το επιθετικό φάουλ στο τελευταίο σουτ κόντρα στην Utah στον έκτο τελικό του 1998: «οι σχολιαστές μίλησαν για μια υπέροχη κίνηση. Η αλήθεια; Ένα ξεκάθαρο σπρώξιμο  του Jordan στον Russel που έπρεπε να δοθεί άμεσα επιθετικό φάουλ». Για την ιστορία,  ο Isiah Thomas, τρίτος σχολιαστής των τελικών, από το πρώτο ριπλέι «φώναζε» για επιθετικό φάουλ ενθυμούμενος την αντιπάθειά του προς τον Jordan από τότε που τον…έδερνε με τους Pistons.

Πηγή:nba.sport24.gr