Η ανάλυση που μου αρέσει να κάνω για κάθε μεταγραφή του Ολυμπιακού έχει δύο στάδια.
Στο πρώτο βλέπω «τα καλύτερα» του παίκτη την τελευταία σεζόν μέσα από επαγγελματικά βίντεο κι όχι του διαδικτύου. Και στο δεύτερο βλέπω τουλάχιστον ένα πρόσφατο παιχνίδι του, ολόκληρο, γιατί αυτό σου δίνει μεγαλύτερη ασφάλεια στην κρίση. Και προτιμάω παιχνίδι δυνατό, όσο το δυνατό πιο ανταγωνιστικό. Το θέμα του Ζιλέ υπάρχει εδώ και καιρό στον Ολυμπιακό, οπότε είχα κάνει…homework πριν τις διακοπές και τώρα απλά…ξεσκόνισα τις σημειώσεις μου.
Κατ΄ αρχάς καταλαβαίνεις μέσα από τα χάϊλατς, ότι πρόκειται για σχεδόν πλήρη παίκτη! Αν και κόφτης βλέπεις ότι βάζει αρκετά εύκολα το γκολ, μπορεί με μία πάσα να βγάλει αντεπίθεση η, ασίστ, έχει άνοιγμα με 40άρα πάσα κι έχει αρκετά καλή τεχνική και ντρίμπλα ακόμη.
Το παιχνίδι που τον είχα δει ήταν το Ναντ-Νις 1-1, μήνα Μάρτη, δηλαδή έχοντας 30 ματς στα πόδια του, στα 33 του και κόντρα σε μία από τις τρεις καλύτερες ομάδες της περσινής σεζόν στη Γαλλία. Κι αυτό που μπορώ να καταγράψω σε μια εμφάνιση του που δεν είχε λάμψη είναι ότι πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό κι αξιόπιστο αμυντικό μέσο, που έπαιξε σαν εξαροοκτάρι στο 4-4-2 της Ναντ, έχοντας δίπλα του έναν νεαρό, πολύ καλό οκταροεξάρι.
Για να γίνω περισσότερο κατατοπιστικός και κατανοητός, να έχετε στο νου σας…
Του Καμπιάσο το ηγετικό, αυτό που δίνει οδηγίες με τα χέρια και το στόμα στους συμπαίκτες του, σαν προπονητής μέσα στο γήπεδο, συν την τάση του Αργεντίνου να πατάει την αντίπαλη περιοχή και να χώνεται στις φάσεις ερχόμενος σαν τρέϊλερ από πίσω και ψάχνοντας το γκολ. Επιπλέον την ψυχραιμία του να πασάρει καλά και με τη μια και να διώχνει την μπάλα συνήθως σωστά, δηλαδή δίνοντας τη σε συμπαίκτη.
Του Μανιάτη την συνήθεια να πρεσάρει στο μισό γήπεδο του αντίπαλου και δη πολλές φορές ψηλά, μέχρι την περιοχή του γκολκίπερ! Ίσως με πιο…λελογισμένο πρέσινγκ και τρεξίματα, λόγω και της ηλικίας του.
Του Κασάμι την ικανότητα να μπαίνει δυναμικά στις μονομαχίες και να τις κερδίζει, χρησιμοποιώντας αν χρειαστεί και τάκλιν χαμηλά η, το κεφάλι του στις εναέριες, εκμεταλλευόμενος τα 186 εκατοστά το και γενικά τις τοποθετήσεις με το κορμί του.
Του Μιλιβόγεβιτς την τάση αφενός μεν να παίρνει την μπάλα από τα στόπερ και να ξεκινάει από εκεί το χτίσιμο του παιχνιδιού, αφετέρου δε να περιμένει το ριμπάουντ έξω από την αντίπαλη περιοχή για να σουτάρει με το καλό του πόδι, το δεξί-ίσως μάλιστα το κάνει και με τρόπο λίγο εγωϊστικό. Κι ακόμη να κλέβει μπάλες, να πασάρει κάθετα, συνήθως συρτά, βγάζοντας έτσι καλές επιθέσεις και βοηθώντας στην κυκλοφορία της μπάλας (από δύο δικές του πάσες ξεκίνησε η φάση του 1-0).
Όχι δεν θέλω να τον παρουσιάσω σαν ένα…κράμα όλων αυτών-πολύ απλά γιατί δεν είναι. Προσπαθώ απλά να δώσω το αγωνιστικό του πορτρέτο για όποιον δεν τον ξέρει. Δεν είναι κανένας σούπερ μέσος ο Ζιλέ, που και επιπόλαια πάσα έκανε (και πήγε να βγάλει αντεπίθεση η Νις) και ένα δύο ακόμη λάθος πάσες είχε και μία προσποίηση αντίπαλου έφαγε πριν την ισοφάριση των φιλοξενούμενων και μέτριες έως κακές τελικές (τέσσερις) είχε.
Αλλά είναι ένας υπερπολύτιμος μέσος, που κάνει πολλές δουλειές, έχει προσωπικότητα κι ίσως να βγει στην πορεία μαζί με τον Οτζίτζα οι δύο καλύτερες μεταγραφές του Ολυμπιακού…
