Η τέλεια σεζόν (Video)

Καλύτερο ρεκόρ: Τσεκ (72-10). MVP της κανονικής περιόδου: Τσεκ (Michael Jordan). Πρώτος Σκόρερ: Τσεκ (Michael Jordan). Πρώτος Ριμπάουντερ: Τσεκ (Dennis Rodman). Καλύτερος έκτος παίκτης: Τσεκ (Toni Kukoc). Προπονητής της χρονιάς: Τσεκ (Phil Jackson). Δύο μέλη στην καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ (Jordan-Scottie Pippen). Τρία μέλη στην καλύτερη αμυντική πεντάδα του ΝΒΑ (Jordan-Pippen-Rodman). Πρωταθλητές: Τσεκ. Μέσα σε μία παράγραφο, με λίγες μόλις προτάσεις, αυτοί ήταν οι Bulls της σεζόν 1995/96. Εκείνη η ομάδα όμως ήταν πάνω από αριθμούς και λέξεις.

Και μετά το «I’m back», τι;

Η (επ)άνοδος των Bulls είχε ξεκινήσει ουσιαστικά από την στιγμή που στα μέσα της σεζόν 1994/95 ο Jordan είχε πει το περίφημο «I’m Back».  Αφού λοιπόν ο «Αέρινος» είχε… ξεμουδιάσει στα πλέι-οφ του 1995, ακόνιζε τα νύχια του ενόψει της επόμενης σεζόν. Ο κορμός υπήρχε ήδη: Jordan, Pippen, Kukoc, Luc Longley, Ron Harper και Steve Kerr θα ήταν σε πρώτο πλάνο, με τους Randy Brown, Jud Buechler, Bill Wennington, Dickey Simpkins και Jason Caffey να είναι οι απαραίτητοι… κομπάρσοι.

Η ομάδα έμοιαζε σχεδόν πλήρης. Το «σχεδόν» όμως ήταν η μαγική λέξη. Έλειπε ένας πάουερ φόργουορντ που θα συμπλήρωνε ιδανικά το παζλ που είχε στο μυαλό του ο τεχνικός των «Ταύρων», Phil Jackson, που έψαχνε τον αντικαταστάτη του Horace Grant, ο οποίος πλέον αγωνιζόταν στους Orlando Magic. Μέσα σε μία βραδιά όμως το πρόβλημα θα λυνόταν, αν και εκείνη την στιγμή έμοιαζε να ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου: Στις 2 Οκτωβρίου 1995 ανακοίνωσαν ότι πήραν με ανταλλαγή τον Dennis Rodman από τους Spurs, δίνοντας για χάρη του τον Will Perdue.

Ο κόσμος δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. Άλλοι αποθέωναν τους Bulls για την κίνησή τους, ενώ άλλοι ήταν πιο σκεπτικοί. Ο Rodman είναι ο πλέον εκκεντρικός παίκτης στο ΝΒΑ. Σαν να μην έφτανε αυτό, βρισκόταν σε κόντρα με τους Jordan-Pippen από την εποχή που αγωνιζόταν ακόμα στους “Bad Boys” των Pistons, όταν οι δύο σταρ των «Ταύρων» είχαν πέσει πολλάκις θύματα των σκληρών του φάουλ. Τι θα ακολουθούσε μόνο ο Θεός το ήξερε! Στις 5 Οκτωβρίου, όταν βρέθηκε για πρώτη φορά μπροστά στους δημοσιογράφους της ομάδας, ο Rodman ήταν ο γνωστός – τρελός – εαυτός του, έχοντας βάψει το μαλλί του στα χρώματα των Bulls, με έναν ταύρο ζωγραφισμένο στο πάνω μέρος του κεφαλιού του! Μία ενδιαφέρουσα χρονιά ξεκινούσε…

Τσίρκο!

Ο Rodman είχε προειδοποιήσει τον κόσμο από την προετοιμασία της ομάδας ακόμα: «Ο κόσμος πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η ομάδα θα είναι κάτι σαν τσίρκο στα εκτός έδρας παιχνίδια. Όλοι θα θέλουν να την δουν. Χωρίς εμένα θα ήταν τσίρκο, αλλά με εμένα τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα»!

Οι Bulls ξεκίνησαν σχετικά ήρεμα, κερδίζοντας τους πρώτους πέντε αγώνες που έδωσαν, χάνοντας τον έκτο από τους – χωρίς Shaquille O’Neal – Orlando Magic, με τον Penny Hardaway να τους διαλύει, σημειώνοντας 36 πόντους. Ο Jordan και η παρέα του βέβαια δεν πτοήθηκαν, κερδίζοντας άλλους πέντε αγώνες πριν ηττηθούν από τους Supersonics στο Seattle με 97-92 στις 26 Νοεμβρίου 1995. Τα καλύτερα ωστόσο θα έρχονταν.

Οι Bulls συνέχισαν με σταθερό ρυθμό, κερδίζοντας τα επόμενα 13 παιχνίδια τους, έξι εκ των οποίων εκτός έδρας. Η επόμενη ήττα θα ερχόταν από τους Pacers στις 26 Δεκεμβρίου 1995, ωστόσο το ρεκόρ της ομάδας ήταν πλέον ήδη 23-3! Τον Ιανουάριο θα ανακοινωνόταν ότι ο Pippen είχε αναδειχθεί «Παίκτης του μήνα» για τον Δεκέμβριο, αφού είχε 25.5 πόντους, 7 ριμπάουντ, 6 ασίστ και 2.4 κλεψίματα μέσο όρο σε αυτό το διάστημα! Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτή ήταν μόνο η αρχή.

«Μαγικός» Γενάρης

Τον Ιανουάριο του 1996 οι Bulls θα ξεχνούσαν τι θα πει η λέξη «ήττα». Στην κυριολεξία!

Με το σερί τους να έχει ξεκινήσει από τις 29 Δεκεμβρίου 1995, όταν κέρδισαν τους Pacers με 120-93, οι Bulls πέτυχαν 18 συνεχόμενες νίκες, με το επιμέρους ρεκόρ τους τον Ιανουάριο να είναι 14-0! Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδας που το Chicago δεν γνώρισε την ήττα ούτε μία φορά μέσα στον ίδιο μήνα! Λογικό ήταν λοιπόν να έρθουν και άλλες τιμές για τον σύλλογο, με τον Jordan να αναδεικνύεται «παίκτης του μήνα» και τον Jackson να παίρνει το αντίστοιχο βραβείο για τον «Προπονητή του Μήνα»! Την 1η Φεβρουαρίου μάλιστα με τη νίκη τους με 105-85 επί των Kings, οι Bulls έγιναν η γρηγορότερη ομάδα στην ιστορία του ΝΒΑ που έφτασε τις 40 νίκες, αφού είχαν ρεκόρ 40-3!

Τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Φεβρουαρίου 1996 θα έβλεπαν τον Mahmoud Abdul-Rauf να τους «εκτελεί» με 32 πόντους, οδηγώντας το Denver στη νίκη με 105-99, σταματώντας το σερί του Chicago στις 18 νίκες. Κάποια στιγμή μάλιστα οι Nuggets έφτασαν να προηγούνται με 30 πόντους διαφορά. Άλλες δύο μέρες αργότερα τους Bulls θα κέρδιζαν και οι Suns, με 106-96. Ήταν η πρώτη (και η τελευταία) φορά κατά την διάρκεια της κανονικής περιόδου που οι «Ταύροι» ηττήθηκαν σε διαδοχικά παιχνίδια.

Σταθερά καλοί, με μερικά μικρά σοκ

Οι Bulls δεν θα άφηναν το πόδι από το γκάζι. Η προοπτική να κάνουν το καλύτερο ρεκόρ όλων των εποχών στο ΝΒΑ ήταν αυτή που τους «έτρεφε», με πρώτο από όλους τον Jordan, που ως γνωστόν οι προκλήσεις του άρεσαν περισσότερο από κάθε τι άλλο. Ο ρυθμός της ομάδας παρέμεινε σταθερός και μετά το All Star Game, στο οποίο ο Jordan κατέκτησε το βραβείο του MVP, δείχνοντας ότι η χρονιά του ανήκε σε όλα τα επίπεδα.

Μετά τις ήττες από τους Nuggets και τους Suns οι Bulls πέτυχαν εφτά νίκες σερί, πριν έρθει το Miami για να τους προσγειώσει απότομα στις 23 Φεβρουαρίου 1996: Παίζοντας χωρίς τον Tim Hardaway τους κερδίζει με 113-104, με τον Rex Chapman να είναι ο «δήμιος» της ομάδας με 39 πόντους και 9/10 τρίποντα! Παρόλα αυτά ο Jordan και η παρέα του συνέχισαν απτόητοι κερδίζοντας άλλα έξι παιχνίδια, πριν ηττηθούν στις 10 Μαρτίου 1996 από τους Knicks με 104-72 στο «Madison Square Garden», στην βαρύτερη ήττα που γνώρισαν μέσα στην σεζόν.

Εξι μέρες αργότερα ο Rodman θα έκανε πάλι τα δικά του. Σε έναν αγώνα με τους Nets στο New Jersey εκνευρίστηκε όταν αποβλήθηκε από τους διαιτητές στο ξεκίνημα του αγώνα, με αποτέλεσμα να ρίξει «κουτουλιά» σε έναν από αυτούς! Η αντίδραση του ΝΒΑ ήταν άμεση, αφού τον απέβαλε από τα επόμενα έξι παιχνίδια του Chicago! Ούτε αυτό βέβαια πτόησε τους Bulls που συνέχισαν στον ίδιο ρυθμό, πριν δουν τους Toronto Raptors στην πρώτη τους χρονιά στο ΝΒΑ να τους κερδίζουν με 109-108 στο Toronto!

Γράφοντας ιστορία

Στις 4 Απριλίου 1996 το Chicago θα εξασφάλιζε το απόλυτο πλεονέκτημα έδρας στην Ανατολική περιφέρεια, τρεις εβδομάδες πριν την λήξη της κανονικής περιόδου (!), αφού με τη νίκη του με 100-92 επί των Heat είχε πλέον ρεκόρ 64-8. Ακόμα και αν έχανε όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια του, πάλι πρώτο θα ήταν στην Ανατολή! Δεν είχε σκοπό βέβαια να τα χάσει.

Οι Bulls διέλυσαν στον αμέσως επόμενο αγώνα τους Hornets μέσα στην Charlotte με 126-92, πετυχαίνοντας 73 πόντους στο πρώτο ημίχρονο! Τρεις μέρες αργότερα ωστόσο, στις 8 Απριλίου 1996, οι Hornets θα έπαιρναν εκδίκηση, κερδίζοντας μέσα στο «United Center» με 98-97. Αυτή ήταν η πρώτη εντός έδρας ήττα για τον Jordan και την παρέα του έπειτα από 37 συνεχόμενες νίκες. Παρόλα αυτά ούτε αυτή η ήττα θα στεναχωρούσε τους «Ταύρους», οι οποίοι στις 16 Απριλίου 1996 θα κέρδιζαν με 86-80 τους Milwaukee Bucks και θα γινόντουσαν η πρώτη ομάδα στην ιστορία του ΝΒΑ που θα «έσπαγε» το φράγμα των 70 νικών!

Στις 20 Απριλίου 1996 όμως οι Pacers θα μετρίαζαν την χαρά των αντιπάλων τους, αφού χάρη σε μία βολή του Eddie Johnson σε «νεκρό χρόνο» θα κέρδιζαν μέσα στο Chicago με 100-99. Αυτή ήταν η δεύτερη εντός έδρας ήττα για τους «Ταύρους» που δεν μπόρεσαν έτσι να ισοφαρίσουν το ρεκόρ των Celtics με τις περισσότερες εντός έδρας νίκες σε μία σεζόν, με 40. Στον τελευταίο αγώνα της κανονικής περιόδου το Chicago επικράτησε με 103-93 των Bullets στην Washington, κλείνοντας την σεζόν με ρεκόρ 72-10, το καλύτερο στην ιστορία του ΝΒΑ.

Η σεζόν ανήκε απόλυτα στο Chicago και φάνηκε και από τα βραβεία στο τέλος της κανονικής περιόδου: MVP και πρώτος σκόρερ στο ΝΒΑ ο Jordan. Πρώτος ριμπάουντερ στο ΝΒΑ ο Rodman. Καλύτερος έκτος παίκτης της λίγκας ο Kukoc. Καλύτερος προπονητής ο Jackson. Jordan και Pippen μπήκαν στην καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ, αλλά και στην καλύτερη αμυντική πεντάδα της λίγκας, παρέα με τον Rodman, στην πρώτη φορά στην ιστορία του ΝΒΑ που κατάφεραν κάτι τέτοιο τρεις συμπαίκτες. Ακόμα, είχαν την καλύτερη επίθεση (105.2 πόντοι) και την τρίτη καλύτερη άμυνα στο ΝΒΑ (92.9 πόντοι). Ο τίτλος τους περίμενε.

Πιάστε τους!

Στα πλέι-οφ οι Bulls συνέχισαν από εκεί που σταμάτησαν στην κανονική περίοδο: Με το πόδι πατημένο στο γκάζι, μη δείχνοντας έλεος σε καμία περίπτωση.

Η αρχή έγινε με τους φιλόδοξους Miami Heat του Pat Riley. O Alonzo Mourning και ο Tim Hardaway έμοιαζαν ανήμποροι να αντιδράσουν, μη προβάλλοντας ουσιαστικά σε κανένα σημείο της σειράς αντίσταση. Οι Bulls θα προκρίνονταν εύκολα με «sweep», κερδίζοντας με διψήφια διαφορά και τους τρεις αγώνες (102-85, 106-75, 112-91). Στον δεύτερο γύρο θα τους περίμεναν οι Knicks.

Οι Νεοϋορκέζοι ήλπιζαν ότι θα κατάφερναν να αποκλείσουν τους «Ταύρους» παρά το γεγονός ότι είχαν το μειονέκτημα της έδρας. Δεν υπήρχε περίπτωση όμως να τα καταφέρουν. Ο Patrick Ewing και η παρέα του πάλεψαν, κέρδισαν τον τρίτο αγώνα στη Νέα Υόρκη με 102-99 στην παράταση, ωστόσο τελικά αποκλείστηκαν με το… τιμητικό 4-1 και πήγαν διακοπές. Σειρά θα έπαιρναν οι Magic.

Το Orlando έμοιαζε τότε ως η επόμενη μεγάλη δυναστεία, έχοντας αποκλείσει έναν χρόνο νωρίτερα το Chicago στον δεύτερο γύρο των πλέι-οφ, φτάνοντας μέχρι τους τελικούς του ΝΒΑ. Ο Jordan όμως που είχε περιορίσει ο Nick Anderson πριν από έναν χρόνο δεν είχε καμία σχέση με τον Jordan της σεζόν 1995/96. Οι Bulls έδειξαν από νωρίς τις προθέσεις τους, διαλύοντας τους Magic στον πρώτο αγώνα με 121-83! Το Orlando δεν συνήλθε ουσιαστικά ποτέ από το σοκ, κοιτάζοντας πάντως σε δύο αγώνες στα μάτια το Chicago (στον δεύτερο που ηττήθηκε με 93-88 και στον τέταρτο που έχασε με 106-101), ωστόσο στο τέλος δεν απέφυγε το «sweep» (4-0). Με συνολικό ρεκόρ στα πλέι-οφ  11-1 το Chicago ετοιμαζόταν πλέον για την σειρά των τελικών κόντρα στους Seattle Supersonics.

Ο Shawn Kemp, o Gary Payton και ο Detlef Schrempf έμοιαζαν έτοιμοι να σοκάρουν το Chicago, αλλά δεν έμελε να τα καταφέρουν. Μέχρι να καταλάβουν οι Sonics ότι έπαιζαν στους τελικούς του ΝΒΑ ήταν ήδη πίσω με 3-0 στην σειρά! Το μόνο που θα κατάφερνε το Seattle ήταν να κερδίσει τα επόμενα δύο παιχνίδια στην έδρα του, για να «πέσει μαχόμενο» στο Chicago στον έκτο αγώνα, με τους Bulls να κερδίζουν με 87-75 και να κατακτούν το Πρωτάθλημα με 4-2 νίκες.

Με την κόρνα του «United Center» να ηχεί για τελευταία φορά, ο Jordan πήρε τη μπάλα από τα χέρια του Kukoc, την αγκάλιασε και έπεσε κλαίγοντας στο παρκέ, αφού σε ένα απίστευτο παιχνίδι της μοίρας ο έκτος τελικός συνέπεσε με την «Ημέρα του πατέρα». Ολοι ήξεραν πόσο λάτρευε ο Jordan τον πατέρα του, τον οποίο είχε χάσει μόλις τρία χρόνια νωρίτερα, σε ένα γεγονός που τον είχε ωθήσει να εγκαταλείψει τα παρκέ το 1993. Ήταν το ιδανικό τέλος σε μία τέλεια σεζόν. Την κατά πολλούς καλύτερη σεζόν στην ιστορία του ΝΒΑ.

[youtube qgxmwVmOEqM]

[youtube enWLyofVDJQ&feature=relmfu]

[youtube 8bajsk6k7fA&feature=relmfu]

Πηγή:nba.sport24.gr